Pytanie:

Pytanie dotyczy momentu odliczenia podatku naliczonego z duplikatów faktur, których oryginały Podatnik otrzymał w 2002 r. i zwrócił wystawcy bez podpisu.

W dniu 22.12.2006 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Trzebnicy wpłynął wniosek o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Działając na mocy art. 14 a § 1 i 4 Ordynacja podatkowa, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Trzebnicy udzielił w formie postanowienia interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego uznając, iż zaprezentowane przez Spółkę stanowisko w sprawie jest nieprawidłowe (postanowienie z dnia 19.03.2007 r., Nr PP/443-17/1/06). Dokonując oceny udzielonej interpretacji, Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu, działając w trybie nadzoru na podstawie art. 14 b §5 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, z uwagi na wątpliwości co do kompletności przedstawionego stanu faktycznego, uznał za zasadne uchylenie przedmiotowego postanowienia decyzją z dnia 04.06.2007 r. Nr PP III 443/354/07/AM/23623.
W związku z ww. decyzją, mając na uwadze zapis art. 14 a §2 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, Naczelnik tut. Urzędu wezwał Spółkę pismem z dnia 06.08.2007 r. do usunięcia braków formalnych wniosku tj. o uzupełnienie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, tak aby nie budził on wątpliwości i aby organ podatkowy mógł dysponować niezbędnymi danymi, dokonać analizy stanu faktycznego i na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Pismem z dnia 09.08.2007 r. (do tut. Organu wpłynęło 10.08.2007 r.) Spółka uzupełniła wniosek.
Jak stanowi art. 14a § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się kontrola podatkowa lub postępowanie podatkowe albo postępowanie przed sądem administracyjnym. W myśl art. 14a § 4 cytowanej ustawy udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka jest podatnikiem VAT czynnym i prowadzi działalność w zakresie budowy i sprzedaży nieruchomości. W dniu 19.05.2000 r. Spółka zawarła umowę z firmą budowlaną, która miała na jej rzecz wykonać roboty określone jako II etap budynku. W umowie strony określiły wynagrodzenie ryczałtowe za 1 m2 powierzchni mieszkania. W dniu 17.12.2002 r. Spółka otrzymała dwie faktury na łączną wartość brutto 85.609,38 zł. wykazujące część obciążeń, które nie były zgodne z zawartą wcześniej umową. Spółka zwróciła te faktury wystawcy bez podpisu, nie odliczając wynikającego z nich podatku VAT, informując jednocześnie kontrahenta, że w fakturze zostały wykazane czynności, które nie były przewidziane zawartą wcześniej umową. Ponieważ Spółka odmówiła zapłaty kwoty wykazanej na fakturze kontrahent złożył pozew do sądu. Spółka uzasadniała odmowę zapłaty kwoty wykazanej w fakturze zawyżeniem przez firmę budowlaną kosztu wykonanej usługi określonego w umowie.
Z treści pisma z dnia 09.08.2007 r. stanowiącego uzupełnienie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że faktura Nr 237/2002 z dnia 17.12.2002 r. obejmowała w 100% kwotę nienależną w wysokości 8.947,48 zł. i została skorygowana fakturą korygującą Nr 29 a/2006/k z dnia 30.11.2006 r. na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 18.10.2006 r. Wymieniona kwota obejmowała roboty brukarskie polegające na wykonaniu parkingu wewnętrznego wraz z dojazdem. Roboty te były przewidziane projektem obejmującym cały budynek mieszkalny, za który ustalono w umowie cenę ryczałtową. W dniu 22.08.2001 r. dokonano odbioru końcowego budynku mieszkalnego i zapłacono w całości cenę umowną. Wykonawca poza ceną umowną zafakturował dodatkowo wykonanie parkingu na kwotę 8.947,48 zł. opierając się na tym, że wystąpił w dniu 07.09.2000 r. z projektem aneksu do umowy traktując roboty brukarskie (parking) jako dodatkowe zlecenie. Proponowany aneks nie został podpisany przez Spółkę, a wykonane prace brukarskie zostały w całości uwzględnione i zapłacone w ramach realizacji umowy Nr 1/99, co poświadczył sąd oddalając powództwo z tego tytułu w całości. W związku z powyższym za ww. fakturę Spółka odmówiła zapłaty i odesłała ją wystawcy bez podpisu.
Odnośnie drugiej wystawionej w dniu 17.12.2002 r. faktury Nr 238/2002 Spółka wyjaśnia, że kwestią sporną była kwota wykazana na fakturze. Została ona skorygowana o wartość 25.404,09 zł. wynikającą z faktury korygującej Nr 29/2006/k z dnia 30.11.2006 r. Powyższe dokonane zostało również na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18.10.2006 r. i wynika z obniżenia wartości robót obejmujących wykonanie muru oporowego przy dojazdach do garaży. Spółka wyjaśnia, że w ramach realizacji I etapu budowy wykonawca był zobowiązany wykonać mur oporowy. W I etapie budowy nie wykonał tego muru lecz zobowiązał się wykonać go w II etapie. W stosunku do dokumentacji nastąpiły zmiany w zastosowaniu materiałów. Według dokumentacji mur oporowy miał być wykonany z elementów prefabrykowanych lecz z uwagi na wysoką ich cenę zmieniono na mur żelbetowy wylewany. Zdaniem Sądu pojawienie się muru oporowego było następstwem złego posadowienia budynku, które wpłynęło na konieczność wykonania nie tylko muru oporowego ale i rampy wzdłuż elewacji. Pomimo takich zmian strony nie wprowadziły korekt w zakresie rozliczenia rzeczowego jak też finansowego. W oparciu o ustalenia biegłego sadowego Sąd ustalił należną wykonawcy kwotę w wysokości 51.257,82 zł. obniżając kwotę wykazaną na fakturze Nr 238/2002 tj. 76.661,90 zł. o wartość 25.404,08 zł. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził ponadto, że przyjęte ceny jednostkowe w kosztorysach nie uległy zmianie, lecz różnią się obmiary wykonanych robót i ich ilości.
Spółka ma wątpliwość czy można w 2006 r. odliczyć podatek VAT na podstawie otrzymanych duplikatów faktur, pomniejszając go jednocześnie o podatek wynikający z faktur korygujących, które zmniejszyły podatek naliczony do wysokości podstawy i podatku, jaki wynika z zasądzonego wyroku.
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka powołuje przepis § 22 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25.05.2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 95, poz. 798 ze zm.). Zdaniem Spółki duplikat faktury może być podstawą dokonania odliczenia podatku naliczonego według zasad określonych w art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.).Spółka podkreśla, że w 2002 r. nie odliczyła wykazanego w tych fakturach podatku VAT.
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie jest możliwe odliczenie podatku z będących przedmiotem zapytania faktur poprzez korektę deklaracji za 2002 r. bowiem kwoty wynikające w całości z jednej faktury i w części z drugiej opiewały na czynności, które nie były zgodne z prawnie skuteczną umową, jaka obowiązywała, w związku z tym obciążenie było bezpodstawne, a więc wydatki te nie stanowiły dla Spółki kosztów uzyskania przychodów.
Prawidłowe, zdaniem Spółki, jest odliczenie podatku VAT w miesiącu grudniu 2006 r. z obecnie otrzymanych duplikatów faktur, jednocześnie podatek ten powinien zostać skorygowany o podatek wynikający z faktur korygujących, wystawionych w 2006 r. na podstawie wyroku sądu.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Trzebnicy oceniając stanowisko wnioskodawcy informuje, że jest ono prawidłowe.
Na wstępie należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie kwestia podstawowa sprowadza się do ustalenia momentu odliczenia przez Spółkę podatku naliczonego z otrzymanych w grudniu 2006 r. duplikatów faktur. Skorygowanie następnie podatku naliczonego w efekcie wystawionych faktur korygujących jest czynnością wtórną.
Niezależnie jednak od terminu dokonania odliczenia, zaznaczyć należy, że odliczenie następuje na podstawie otrzymanych faktur zakupu, faktur korygujących, czy dokumentów celnych, jakie otrzymał podatnik. Podstawą do obniżenia przez podatnika kwoty podatku należnego są jedynie te faktury i dokumenty celne, które dokumentują rzeczywisty przebieg zdarzenia gospodarczego i odzwierciedlają faktycznie dokonaną transakcję. Zatem sama faktura nie jest absolutnym dowodem zdarzenia gospodarczego, któremu nie można by przeciwstawić innych dowodów. Ustawodawca, zarówno w przepisach dotyczących podatku od towarów i usług obowiązujących w 2002 r. jak i w 2006 r., wyraźnie określa przypadki, w których faktury nie stanowią podstawy do odliczenia.
Co do zasady, duplikaty faktur na równi z fakturą VAT, stanowią dokument uprawniający do dokonania obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w nich zawartą. Duplikat faktury wystawiany jest przez sprzedawcę na wniosek nabywcy w sytuacji, gdy oryginał faktury lub faktury korygującej ulegnie zniszczeniu albo zaginie. W takich przypadkach zgodnie z § 22 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 z zm.) sprzedawca ponownie wystawia fakturę lub fakturę korygującą, zgodnie z danymi zawartymi w kopii tej faktury lub faktury korygującej. Faktura i faktura korygująca wystawiona ponownie musi dodatkowo zawierać wyraz "DUPLIKAT" oraz datę jej wystawienia.
W istocie zatem, wystawienie duplikatu faktury to wyłącznie " przepisanie" danych zawartych w pierwotnej fakturze i przekazanie duplikatu nabywcy towarów i usług, po to, aby dysponował on dokumentem uprawniającym do odliczenia podatku naliczonego.
Przepisy w zakresie podatku od towarów i usług nie precyzują odrębnie rozliczeń dotyczących wystawionych duplikatów faktur, a zatem uzasadniony wydaje się być wniosek, że w tym przypadku należy stosować przepisy dotyczące terminów rozliczenia faktur. Otrzymując fakturę VAT, podatnik może zatem dokonać odliczenia podatku naliczonego z tej faktury w rozliczeniu za miesiąc jej otrzymania, bądź w rozliczeniu za miesiąc następny o ile spełnia inne ustawowe warunki umożliwiające odliczenie podatku naliczonego.
Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę wynika, że w grudniu 2006 r. Spółka otrzymała od wykonawcy duplikaty faktur wystawionych 17.12.2002 r., które zaginęły.
Dokonując analizy stanu faktycznego należy stwierdzić, że faktury wystawione przez sprzedawcę w dniu 17.12.2002 r., będące przedmiotem niniejszej interpretacji, nie zostały przez Spółkę zaksięgowane w 2002 r. i nie odliczono od nich podatku VAT. Spółka zakwestionowała wystawione faktury, gdyż wykazywały one część obciążeń, które nie były zgodne z zawartą wcześniej umową. Ze stanu faktycznego wynika, że powyższe faktury zostały odesłane wystawcy bez podpisu, z informacją, że wykazane w nich czynności nie były wykonane w ramach umowy, w związku z czym Spółka uznała, że obciążenie jest niezasadne. W efekcie złożonego przez kontrahenta Spółki pozwu do sądu, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wydał w dniu 18.10.2006 r. wyrok, w oparciu o który kontrahent Spółki skorygował pierwotnie wystawione faktury.
Przedstawiony stan faktyczny pozwala na stwierdzenie, że faktura Nr 237/2002 z dnia 17.12.2002 r. obejmowała w 100% kwotę nienależną w wysokości 8.947,48 zł. i została skorygowana fakturą korygującą Nr 29 a/2006/k z dnia 30.11.2006 r. na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 18.10.2006 r. Zarówno kwota wykazana na fakturze jak i zakres prac nią objętych nie został zaakceptowany przez Spółkę (nie podpisano aneksu do umowy), natomiast wykonane prace brukarskie zostały w całości uwzględnione i zapłacone w ramach realizacji umowy Nr 1/99, co poświadczył sąd oddalając powództwo z tego tytułu w całości. Faktura Nr 238/2002 wykazywała natomiast zawyżone wartości robót obejmujących wykonanie muru oporowego przy dojazdach do garaży. Została ona skorygowana o wartość 25.404,09 zł. wynikającą z faktury korygującej Nr 29/2006/k z dnia 30.11.2006 r.
Przedmiotowe - pierwotnie wystawione faktury, w rzeczywistości nie odpowiadają zatem faktom zdarzeń gospodarczych, potwierdzają czynności, które zaistniały w rozmiarach innych niż w rzeczywistości i jako takie traciły walor dokumentów stanowiących podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w miesiącu ich otrzymania przez Spółkę tj. w 12/2002 r., nie później niż w miesiącu następnym, o czym stanowił art. 19 ust. 3 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U Nr 11, poz. 50 ze zm.) obowiązującej do dnia 30.04.2004 r. Zgodnie bowiem z § 48 ust. 4 pkt 5 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U Nr 27, poz. 268) - obowiązującym w grudniu 2002 r. tj. w momencie otrzymania przez Spółkę przedmiotowych faktur - faktura wykazująca wartość wykonanych usług w kwocie niezgodnej ze stanem faktycznym nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
Zdaniem tut. Organu przedstawione okoliczności wskazują, że w momencie otrzymania przez Spółkę pierwotnych faktur, o których mowa wyżej, nie istniała podstawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty. Opisany stan faktyczny dowodzi, iż wystawienie nierzetelnych faktur nastąpiło z winy kontrahenta, a brak prawa do odliczenia przez Spółkę podatku naliczonego zgodnie z art. art. 19 ust. 3 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym było tego konsekwencją.
Odnosząc się zatem do realiów przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że pomimo, że Spółka otrzymała w grudniu 2002 r. pierwotnie wystawione faktury, to jednakże nie ujęła ich w urządzeniach księgowych i nie odliczyła podatku naliczonego z nich wynikającego. Odesłanie przez Spółkę faktur bez podpisu, a w konsekwencji nie odliczenie podatku naliczonego wskazuje na nie zaakceptowanie przez Spółkę treści wystawionych faktur.
Należy przy tym zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie, problem sprowadza się do rozliczenia duplikatów faktur wystawionych w grudniu 2002 r. Wobec tego podkreślenia wymaga fakt, iż na gruncie obowiązujących wówczas przepisów prawa podatkowego, otrzymane przez Spółkę pierwotne faktury nie stanowiły podstawy do obniżenia podatku należnego, a od 01.06.2005 r. stan prawny w tym zakresie uległ zmianie.
Należy w tym miejscu przypomnieć, iż nowelizacją ustawy, która weszła w życie z dniem 1.06.2005 r. ustawodawca włączył do treści art. 88 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 54, poz. 535 ze zm.) dotychczasową regulację § 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.04.2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (dz. U Nr 97, poz. 970 ze zm.) znacząco ją przy tym modyfikując.
Zgodnie z art. 88 ust. 3 a ustawy o podatku od towarów i usług, prawo do odliczenia nie przysługuje z faktur, ich duplikatów oraz dokumentów celnych w przypadku, gdy :
1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących,
b) w których kwota podatku wykazana na oryginale faktury lub faktury korygującej jest różna od kwoty wykazanej na kopii;
2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu, jest zwolniona od podatku - a kwota wykazana w fakturze nie została uregulowana;
3) wystawiono więcej niż jedną fakturę dokumentującą tę samą sprzedaż;
4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności,
b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego - w części dotyczącej tych czynności;
5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
6) zaświadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 5, zawiera informacje niezgodne ze stanem faktycznym.
Z powyższego wynika zatem, że jeżeli dana faktura dokumentuje m. in. rzeczywiste transakcje i czynności, które nie zostały dokonane oraz podaje kwoty niezgodne z rzeczywistością - wówczas podatnik (nabywca) ma prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z rzeczywiście dokonanych czynności i w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty zgodne z rzeczywistością.
Podkreślenia wymaga fakt, iż dotychczas na gruncie powołanego §14 ust. 2 pkt 4 lit. a, b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.04.2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 97, poz. 970 ze zm.), jak również obowiązującego w 2002 r. § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a, b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U Nr 27, poz. 268) w przypadku otrzymania przez podatnika faktur, stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane i faktur, które wykazywały kwoty niezgodne ze stanem faktycznym - brak możliwości odliczenia podatku naliczonego dotyczył całej faktury, a zatem także tej części, która dotyczyła rzeczywistych transakcji i kwot zgodnych z rzeczywistością. Przepis ten w brzmieniu dotychczasowym powodował, że podatnik - nabywca w ogóle nie miał prawa do odliczenia podatku z całej faktury.
Dokonana zmiana dotychczasowych przepisów pozwala na stwierdzenie, że intencją ustawodawcy było zmniejszenie negatywnych konsekwencji dla podatników, będących nabywcami towarów i usług otrzymującymi faktury wystawione przez nierzetelnych kontrahentów.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, zdaniem tut. Organu uznać należałoby, że w sytuacji gdy Spółka, nie ze swojej winy, pozbawiona została prawa do odliczenia podatku naliczonego w momencie otrzymania przedmiotowych faktur, zgodnie z obowiązującymi wówczas zasadami, a możliwość ta - częściowo, istnieje w momencie otrzymania duplikatów faktur, w omawianym przypadku należało zatem dopuścić możliwość rozliczenia podatku naliczonego na podstawie duplikatów faktur w rozliczeniu za okres, w którym Spółka otrzymała te duplikaty, lub w rozliczeniu za okres następny. Tym bardziej, że w praktyce pogląd ten staje się coraz bardziej powszechny. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia również zasada neutralności podatku VAT, która wyraża się w stworzeniu takich rozwiązań legislacyjnych, w ramach których podatek naliczony (zapłacony) przez podatnika w cenie nabytych towarów i usług dla celów jego działalności opodatkowanej tym podatkiem może zostać odliczony, nie stanowiąc tym samym dla podatnika obciążenia kosztowego.
Po wnikliwej analizie stanu faktycznego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Trzebnicy uznał za stosowne wskazać, iż problem prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z duplikatów faktur budził i nadal budzi wiele wątpliwości interpretacyjnych, znajdujących wyraz zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w interpretacjach Ministra Finansów. Wiąże się to niewątpliwie z brakiem wystarczająco precyzyjnej regulacji prawnej w tym zakresie. Stosownie zaś do utrwalonej już linii orzecznictwa sądowego wątpliwości interpretacyjnych nie wolno rozstrzygać na niekorzyść strony. Zasada ta, zdaniem Naczelnika tut. Urzędu, winna znaleźć zastosowanie również w rozpatrywanej sprawie, zwłaszcza gdy chodzi o nader istotne prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego, przesądzające o istocie podatku od towarów i usług.
Zdaniem tut. Organu otrzymanie przez Spółkę w 2006 r. duplikatów powyższych faktur oraz wystawionych faktur korygujących powoduje, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie będą miały przepisy obowiązujące w momencie otrzymania przez Spółkę duplikatów i faktur korygujących.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) obowiązującej od dnia 01.05.2004 r., podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych (z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.). Prawo to może zostać zrealizowane w określonych okresach czasu, o czym stanowi art. 86 ust. 10-13.
W myśl powołanego z art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-4 oraz ust. 11, 12, 16 i 18;
Na podstawie art. 86 ust. 11 powołanej ustawy jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za następny okres rozliczeniowy.
W sytuacji natomiast, gdy podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa war. 86 ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego. O powyższym stanowi art. 86 ust. 13 ustawy. Jednocześnie należy zauważyć, że realizacja prawa do odliczenia podatku naliczonego została obostrzona wieloma ograniczeniami ustawowymi określonymi w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, m. in w art. 88.
W związku z powyższym, jeżeli duplikaty przedmiotowych faktur, o których mowa we wniosku - zostały doręczone Spółce w grudniu 2006 r., to Spółka posiada prawo do odliczenia podatku naliczonego w miesiącu otrzymania tych duplikatów lub w następnym okresie rozliczeniowym, uwzględniając zastrzeżenia wynikające z powołanego art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług i art. 81 b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity D. U z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy faktura Nr 237/2002 z dnia 17.12.2002 r. obejmowała całkowicie kwotę nienależną (została w 100 % skorygowana fakturą korygującą Nr 29 a/2006/k z dnia 30.11.2006 r.), faktura ta nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, o czym stanowi art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. A zatem, co do rozliczenia podatku wynikającego z duplikatu powyższej faktury, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Spółki, że w 2006 r. można byłoby rozliczyć podatek VAT z powyższego duplikatu, pomniejszając go o podatek wynikający z faktury korygującej. W świetle powyższego, dokonując rozliczenia podatku naliczonego w związku z otrzymanymi duplikatami faktur, Spółka winna uwzględnić wszelkie ograniczenia czy wyłączenia z możliwości skorzystania z tego prawa w tym zakresie.
Zasady dokonywania korekt podatku naliczonego w efekcie wystawienia faktury korygującej zostały określone w § 16 ust. 4 i 5 oraz § 17 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 z zm.). W myśl § 17 ust. 4 pkt 2 nabywca otrzymujący fakturę korygującą jest obowiązany do zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym fakturę otrzymał, w przypadku nabywców, o których mowa w art. 99 ust. 2 i 3 ustawy, w rozliczeniu za kwartał, w którym fakturę otrzymali- jeżeli ujęcie jej w rozliczeniu spowoduje obniżenie podatku naliczonego. Przepisu ust. 4 pkt 2 nie stosuje się w przypadku, gdy podatnik nie rozliczył podatku określonego w fakturze, której korekta dotyczy.
Odnosząc powołane przepisy prawa podatkowego mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie do przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego, zdaniem Naczelnika tut. Urzędu należało stwierdzić, że momentem właściwym do rozliczenia podatku naliczonego z otrzymanych duplikatów faktur jest miesiąc otrzymania duplikatów lub miesiąc następny. Spółka ma możliwość rozliczenia podatku naliczonego wynikającego z duplikatu faktury Nr 238/2002 oraz faktury korygującej Nr 29/2006/k z dnia 30.11.2006 r. zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 86 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i § 17 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 z zm.), natomiast rozliczenie podatku wynikającego z duplikatu faktury Nr 237/2002, jako wymienionej w art. 88 ust. 3 a cyt. ustawy nie jest zasadne. Zauważyć należy, iż jak wynika ze stanu faktycznego, faktura ta obejmowała kwotę nienależną i w 100 % została skorygowana, a zatem kwoty wynikające z duplikatu faktury zweryfikowane fakturą korygującą pozostają bez wpływu na rozliczenie końcowe.
Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja Podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu złożenia wniosku oraz w dniu wydania postanowienia.
Jak stanowi art. 14b § 1 i §2 ustawy Ordynacja Podatkowa, interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.
Stronie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu w terminie 7 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia.
Zażalenie wnosi się za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał postanowienie.