W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest właścicielem samochodu ciężarowego Renault Megane Grandtour zakupionego w 2003r. Samochód ten jest związany z wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług (dalej: VAT). Pojazd ten posiada świadectwo homologacji jako samochód ciężarowy. Ma on również ładowność powyżej 500 kg.

Zgodnie z przepisami ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej: stara ustawa o VAT) przed 1 maja 2004r. możliwe było w odniesieniu do tego samochodu skorzystanie z prawa do odliczania podatku VAT zawartego w fakturach za zakupione paliwo.

Wraz z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej weszła w życie ustawa z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: ustawa o VAT), w której ograniczono zakres kategorii pojazdów, w stosunku do których możliwe jest odliczanie podatku VAT od zakupionego do nich paliwa. W związku z brzmieniem przepisów ustawy o VAT, Spółka obecnie nie odlicza podatku VAT zawartego w fakturach dokumentujących zakup paliwa służącego na napędu powyższego samochodu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka ma prawo do odliczania podatku VAT od paliwa zakupionego do, opisanego w stanie faktycznym, samochodu ciężarowego na zasadach obowiązujących przed dniem 1 maja 2004r.?

Zdaniem Wnioskodawcy zarówno przed 1 maja 2004r., jak i po tej dacie miał możliwość odliczenia podatku VAT wynikającego z faktur za zakupione paliwo do, opisanego w stanie faktycznym, samochodu ciężarowego.

Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 19 ust. 1 obowiązującej do 30 kwietnia 2004r. starej ustawy o VAT podatnicy mieli prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Natomiast art. 25 ust. 1 pkt 3a tej ustawy stanowił, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg.

Posiadany przez Wnioskodawcę samochód z homologacją ciężarową jest związany ze sprzedażą opodatkowaną oraz spełnia warunek ładowności powyżej 500 kg, a zatem w stanie prawnym obowiązującym do 30 kwietnia 2004r. miał on możliwość odliczania podatku VAT zawartego w nabywanym do tego samochodu paliwie.

Wraz z wejściem Polski do Unii Europejskiej zaczęły obowiązywać regulacje nowej ustawy o VAT ograniczające zakres prawa do odliczenia podatku VAT zawartego w cenie paliwa do samochodów ciężarowych. Zgodnie bowiem z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004r. obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 i 5 tej ustawy. W świetle definicji zawartej w art. 86 ust. 3 ustawy o VAT odliczenia podatku od zakupionego paliwa nie stosuje się do samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona według wzoru:

Dł = 357 kg + n x 68 kg,

gdzie:
Dł - oznacza dopuszczalną ładowność,
n - oznacza ilość miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy.

Natomiast art. 86 ust. 5 stanowi, iż dopuszczalna ładowność oraz ilość miejsc siedzących określa się na podstawie świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym.

Na gruncie powyższych regulacji samochód posiadany przez Wnioskodawcę przestał więc spełniać warunki uprawniające do odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach dokumentujących zakupione do niego paliwo. W związku z tym należy uznać że w stosunku do samochodu posiadanego przez Wnioskodawcę począwszy od 1 maja 2004r. wprowadzono mniej korzystne zasady w zakresie odliczalności podatku VAT, w porównaniu do tych, które istniały przed tą datą.

Wnioskodawca wskazał, iż dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż zasady odliczania podatku VAT od paliwa do samochodów zostały po raz kolejny zmodyfikowane począwszy od 22 sierpnia 2005r. Według nowych zasad odliczenie podatku VAT od zakupionego paliwa nie przysługuje w stosunku do samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (z wyjątkami określonymi w art. 86 ust. 4 ustawy o VAT). Biorąc pod uwagę, że dopuszczalna masa całkowita samochodu posiadanego przez Wnioskodawcę nie przekracza 3,5 tony oraz że pojazdu tego nie da się zakwalifikować do żadnej z kategorii określonej w art. 86 ust. 4 ustawy o VAT należy uznać, że również na gruncie obecnie obowiązujących regulacji samochód ten nie spełnia wymagań uprawniających do odliczania podatku VAT zawartego w fakturach za zakupione paliwo.

Zdaniem Wnioskodawcy, wprowadzenie do ustawy o VAT wraz z wejściem Polski do Unii Europejskiej regulacji ustalających mniej korzystne dla podatników zasady odliczenia podatku VAT w odniesieniu do paliwa do samochodów było sprzeczne z obowiązującym Polskę od tego momentu prawem wspólnotowym, w tym w szczególności z Traktatem Akcesyjnym (traktat ateński z 16 kwietnia 2003r.) oraz Szóstą Dyrektywą Rady z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; 77/388/EWG - Dz. U. WE L 145 z 13 czerwca 1977r. ze zm. (dalej: Szósta Dyrektywa).

W związku z tym, że polskie przepisy są niezgodne z przepisami unijnymi, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż nie mogą być one stosowane w stosunku do podatników, którzy nabyli samochód, od paliwa, do którego przed wejściem do Unii Europejskiej możliwe było odliczenie podatku VAT.

Spółka zwraca uwagę, że od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej, Polska związana jest postanowieniami traktatów założycielskich oraz aktów prawnych przyjętych przez instytucje wspólnot europejskich przed dniem przystąpienia. Ponadto od tego momentu Polska stała się również adresatem dyrektyw i decyzji, o ile takie dyrektywy i decyzje były skierowane do wszystkich państw członkowskich. W zakresie dyrektyw, Polska zobowiązana jest do ich wykonywania w drodze ustanowienia przepisów prawa wewnętrznego zgodnych z zapisami dyrektywy. natomiast w przypadku stwierdzenia, iż norma prawa krajowego stoi w sprzeczności z normą prawa wspólnotowego, norma prawa wspólnotowego ma pierwszeństwo zastosowania nad normą krajową.

W odniesieniu do zasad opodatkowania VAT, z momentem wejścia do Unii Europejskiej Polska została związana m.in. postanowieniami pierwszej Dyrektywy Rady z 11 kwietnia 1967r. w sprawie ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (67/227/EWG - Dz. U. WE 071 z 14 kwietnia 1967r. ze zm.) oraz Szóstej Dyrektywy. W pierwszej Dyrektywie została wyrażona zasada neutralności podatku VAT polegająca na prawie do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego na poprzednich stadiach obrotu. Zasada ta stanowi fundamentalne prawo podatnika i może podlegać ograniczeniom wyłącznie w sytuacjach przewidzianych w przepisach VI Dyrektywy VAT. Możliwości ograniczenia prawa do odliczenia zostały przewidziane wyłącznie w art. 17 ust. 6, 7 oraz w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy.

W analizowanej sytuacji, nie może być mowy o zastosowaniu art. 27 ust. 1, ani art. 17 ust. 7 szóstej Dyrektywy. Art. 27 odnosi się bowiem do tzw. środków specjalnych, które w przedmiotowej sytuacji nie mają zastosowania. Zastosowania w tym przypadku nie mają również regulacje art. 17 ust. 7 mówiące o ograniczeniach ze względu na cykle w gospodarce. W związku z tym wprowadzone od 1 maja 2004r. ograniczenia w odliczeniu VAT od zakupionego paliwa mogą być analizowane jedynie na gruncie art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy.

Zgodnie z treścią tego przepisu przed upływem najwyżej czterech lat od daty wejścia w życie niniejszej Dyrektywy, Rada, działając jednomyślnie na podstawie propozycji Komisji, podejmie decyzję odnośnie do rodzaju wydatków od których nie przysługuje odliczenie podatku od wartości dodanej. W żadnym przypadku, odliczenie podatku od wartości dodanej nie przysługuje od wydatków, które nie są wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne. Do czasu wejścia w życie powyższych zasad, państwa członkowskie mogą utrzymać wszelkie wyłączenia przewidziane w prawie krajowym w momencie wejścia w życie niniejszej Dyrektywy.

W związku z tym iż Rada nie skorzystała z kompetencji przyznanej jej na mocy cytowanego powyżej przepisu, wiążące pozostają ustalenia zezwalające na utrzymanie ograniczeń w odliczaniu VAT wyłącznie w zakresie, w jakim obowiązywały one w momencie wejścia w życie szóstej Dyrektywy, a więc w momencie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej.

Zdaniem Wnioskodawcy należy tutaj zwrócić, uwagę, iż celem omawianego przepisu jest zezwolenie państwom członkowskim na utrzymanie w mocy wszelkich zasad prawa krajowego wyłączających prawo do odliczenia VAT, które były rzeczywiście stosowane przez władze podatkowe na dzień wejścia w życie Szóstej Dyrektywy. Możliwość zachowania ograniczenia nie dotyczy zatem uregulowań wprowadzonych w życie z dniem wstąpienia do Unii Europejskiej.

W świetle powyższego należy uznać, iż przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 86 ust. 3 i 5 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004r., jak również po dokonaniu kolejnej modyfikacji z dniem 22 sierpnia 2005r. stoi w sprzeczności z regulacjami Szóstej Dyrektywy, a w szczególności z art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy. Należy przy tym zauważyć, iż wskazana powyżej niezgodność występuje w zakresie takich sytuacji w których nastąpiło rozszerzenie ograniczenia w odliczalności podatku VAT od nabywanego paliwa w stosunku do opisanego w stanie faktycznym samochodu należącego do Wnioskodawcy. Przed wejściem w życie Szóstej Dyrektywy Spółka korzystała z przysługującego jej prawa odliczenia podatku VAT od zakupionego paliwa oraz utraciła to prawo z dniem wejścia Polski do Unii Europejskiej, co stoi w sprzeczności z prawem wspólnotowym.

Podsumowując stwierdziła, iż należy uznać, że przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 w zwiazku z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym 1 maja 2004r., jak również w brzmieniu obecnie obowiązującym, są sprzeczne z Szóstą Dyrektywą a w szczególności z art. 17 ust. 6 tej Dyrektywy. Niezgodność ta dotyczy sytuacji, w których rozszerzono zakres faktycznie stosowanego przed wejściem w życie Szóstej Dyrektywy do polskiego porządku prawnego ograniczenia przewidzianego w art. 25 ust. 1 pkt 3a starej ustawy o VAT w zakresie podatku naliczonego przy zakupie paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych.

W związku z tym, zdaniem Spółki przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 86 ust. 3 i 5 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania w odniesieniu do paliwa kupowanego do samochodu będącego przedmiotem niniejszego zapytania w zakresie, w jakim ogranicza zakres odliczenia podatku naliczonego rzeczywiście stosowanego przed 1 maja 2004r. na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3a starej ustawy o VAT.

Konkludując, Spółka stoi na stanowisku, iż przysługuje jej prawo do odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach za paliwo zakupione do opisanego w stanie faktycznym samochodu również w okresie po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Wejście w życie z dniem 1 maja 2004r. przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, powoduje konieczność respektowania od tego dnia wszystkich jej postanowień, chyba że w stosunku do danego zagadnienia zostały określone przepisy przejściowe. Z uwagi na brak przepisów przejściowych dotyczących nabytych przed dniem 1 maja 2004r. samochodów osobowych i innych pojazdów nie spełniających wymogów zawartych w art. 86 ust. 3 i 5 ustawy (zawarto tylko przepisy przejściowe dotyczące samochodów będących przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, leasingu), ograniczenie określone w art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. odnosi się do samochodów, których nabycie w uprzednim stanie prawnym wiązało się z uprawnieniem do odliczenia podatku od paliwa do tych samochodów. Zatem od dnia 1 maja 2004r. obowiązują nowe zasady w zakresie odliczania podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa do samochodów nabytych zarówno przed, jak i po tej dacie.

Zgodnie z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004r. do dnia 22 sierpnia 2005r., w przypadku nabycia samochodów, osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona według wzoru:

DŁ = 357 kg + n × 68 kg

gdzie:
DŁ - oznacza dopuszczalną ładowność,
n - oznacza liczbę miejsc (siedzeń), łącznie z miejscem dla kierowcy

- kwotę podatku naliczonego stanowi 50% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 5000 zł.

Z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT wynika, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o których mowa w art. 86 ust. 3 i 5 ustawy. Dopuszczalna ładowność pojazdów oraz liczba miejsc (siedzeń) - zgodnie z wolą ustawodawcy - określana była na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Pojazdy, które w wyciągu ze świadectwa homologacji lub w odpisie decyzji wskazanej powyżej nie miały określonej dopuszczalnej ładowności lub ilości miejsc, uznaje się również za samochody osobowe, o których mowa w ust. 3.

Jeśli więc samochód nabyty przez Wnioskodawcę przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług nie spełniał wymogów art. 86 ust. 3-5 ustawy, prawo do odliczenia podatku naliczonego od paliwa wykorzystywanego do tego samochodu nie przysługiwało.

Zmiany, które weszły w życie z dniem 22 sierpnia 2005r., dotyczące nabycia samochodów, jak i paliw służących do napędu tych samochodów, zostały zawarte w art. 86 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z przepisu tego wynika, iż w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze nie więcej jednak niż 6000 zł z wyłączeniem pewnych kategorii pojazdów określonych przez ust. 4 tego artykułu. Jak wynika z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3.

Jeżeli zatem przedmiotowy pojazd o masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony nie spełnia wymagań określonych w art. 86 ust. 4 - prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliw do tego pojazdu nie przysługuje - przy czym bez znaczenia jest data nabycia pojazdu i tym samym nie ma znaczenia fakt odliczenia pełnej wysokości podatku naliczonego przy nabyciu pojazdu samochodowego przed dniem 1 maja 2004r., bowiem od dnia 22 sierpnia 2005r. obowiązują zupełnie nowe kryteria określające pojazdy samochodowe, do których zakup paliwa nie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego związanego z tym zakupem.

Zatem, jeżeli nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa, wówczas Wnioskodawcy nie przysługuje prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze cytowane powyżej przepisy należy zauważyć, iż zarówno stan prawny obowiązujący od dnia 1 maja 2004r. jak i po dniu 22 sierpnia 2005r. nie przewiduje żadnych wyjątków w stosowaniu przepisu art. 86 ust. 3 oraz art. 88 ust. ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. Do ustawodawcy należy kształtowanie systemu podatkowego. Ustawodawca ma prawo określać jaki dokument służy ustaleniu, czy dany pojazd spełnia ustawowy warunek skorzystania z odliczenia w pełnej wysokości. Oznacza to, że o kwestii, czy dany samochód jest samochodem ciężarowym i podatnik ma prawo do skorzystania z odliczenia, decydują tylko i wyłącznie cytowane powyżej przepisy.

Prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu zakupu paliwa nie ma charakteru prawa nabytego, uzależnione jest bowiem wyłącznie od spełnienia określonych wymogów wynikających z przepisów w zakresie podatku VAT obowiązujących w okresie rozliczeniowym, w którym dokonano zakupu.

W ostatnich latach uprawnienia w zakresie odliczeń podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz zakupu paliwa do nich wynikające z przepisów o podatku od towarów i usług ulegały pozytywnym zmianom. Ustawa z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług wprowadziła preferencje podatkowe w zakresie możliwości odliczania kwoty podatku naliczonego przy nabyciu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, których dopuszczalna ładowność była mniejsza niż obliczona wg wzoru (kwota podatku do odliczenia stanowiła 50% nie więcej niż 5000 zł). Przepisami ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw podwyższono kwotę podatku do odliczenia przy nabyciu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony - odpowiednio z 50% na 60% oraz z 5000 zł na 6000 zł. Zmiany regulacji w powyższym zakresie polegały na rozszerzeniu i zliberalizowaniu preferencji podatkowych w tym zakresie i co do zasady nie wystąpiło "pogorszenie" warunków odliczania podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz paliw nabywanych do ich napędu.

Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisu art. 17(6) szóstej Dyrektywy z ustawą o VAT zauważa się, iż podstawowym aktem określającym ramy prawne opodatkowania podatkiem od wartości dodanej od dnia 1 stycznia 2007r. jest Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a wcześniej Szósta Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku. Zgodnie z art. 17 (6) Szóstej Dyrektywy oraz art. 176 obowiązującej Dyrektywy podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością. Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu ich przystąpienia. Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz nabywanych paliw. Istnieje zatem możliwość na gruncie prawa Unii Europejskiej stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie wejścia w życie szóstej Dyrektywy. W przypadku Polski Szósta Dyrektywa Rady weszła w życie w dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, tj. 1 maja 2004r. Przepisy wdrażające Szóstą Dyrektywę Rady w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej zostały wprowadzone ustawą z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), która weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. w dniu 20 kwietnia 2004r., z tym, że przepisy m.in. art. 86-89 stosowane są od dnia 1 maja 2004r. Zatem przepisy w zakresie odliczania podatku od towarów i usług przy nabyciu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, a także paliw do ich napędu (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 marca 2004r.) obowiązywały w dniu wejścia w życie przepisów Szóstej Dyrektywy Rady w Polsce.

Reasumując, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz przywołane przepisy należy uznać, iż jeżeli Wnioskodawca nabywa obecnie, tj. po dniu 30 kwietnia 2004r. paliwo do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT, bez względu na fakt, iż na dzień nabycia tych pojazdów, prawo to przysługiwało na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów w zakresie podatku VAT.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.