Pytanie:

dot.: wniesienie aportem przedsiębiorstwa do spółki komandytowej, w której wnoszący będzie komandytariuszem.

Działając na podstawie na podstawie przepisów:
- art. 14a par. 1, 2 i 4, art. 216, art. 217 i art. 236 par. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) po rozpatrzeniu Pana wniosku z dnia 20.02.2006r. (data wpływu do tut. Organu 22.02.2006r.) w sprawie interpretacji przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź - Polesie podziela stanowisko wyrażone we wniosku.

Pismem z dnia 20.02.2006r. (data wpływu do tut. Organu: 22.02.2006r.) zwrócił się Pan o udzielenie interpretacji z zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawartego w ustawie o podatku od towarów i usług w kwestii dotyczącej wniesienia w drodze wkładu niepieniężnego całego przedsiębiorstwa do spółki komandytowej.

Stan faktyczny przedstawiony w złożonym wniosku jest następujący:
Prowadzi Pan działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W skład prowadzonego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55.1 Kodeksu cywilnego wchodzą m.in. środki trwałe (nieruchomości produkcyjne, maszyny, inne), środki obrotowe (surowce, wyroby gotowe) i inne. Całe przedsiębiorstwo będzie przedmiotem wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki komandytowej w całości, której Pan będzie jednym ze wspólników (komandytariuszem) tej osobowej spółki prawa handlowego

W konsekwencji spółka komandytowa, jako spółka osobowa, będzie następcą prawnym pod tytułem ogólnym w zakresie prawa podatkowego X w oparciu o zapis art. 93a par. 2 pkt 2 w związku z par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Przywołuje Pan art. 14 ustawy o podatku od towarów i usług, który mówi o opodatkowaniu podatkiem towarów własnej produkcji i towarów, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku m.in. zaprzestania przez podatnika będącego osoba fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Zdaniem Pana przepis ten ma zastosowanie jedynie do towarów, w stosunku do których, przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Prezentuje Pan stanowisko, iż w przedstawionym stanie faktycznym nie dojdzie do zaprzestania przez podatnika, będącego osoba fizyczną, wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.

Na potwierdzenie tego stanowiska przywołuje Pan treść art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej, w którym postanowiono, że w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie, bądź też jako aportu do spółki całości lub części majątku przedsiębiorstwa, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca, oraz, że w takim przypadku odbiorca będzie traktowany jako następca prawny przekazującego majątek.

Ponadto z art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, definiującego pojęcie towarów, oraz jej art. 6 pkt 1, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu samodzielnie sporządzającego bilans.Tym samym, Pana zdaniem zbycie przedsiębiorstwa przez wniesienie aportem do spółki nie mającej osobowości prawnej jest czynnością nie podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji tego zbycie przedsiębiorstwa nie wywołuje skutków prawnych w zakresie wcześniejszych odliczeń podatku dokonanych przez podatnika zbywającego to przedsiębiorstwo, co jest zgodne z zasadą neutralności podatku VAT i treścią art. 91 ust. 1-7 ustawy o podatku VAT, tj. nie powoduje obowiązku korekty w odliczonym przez osobę fizyczną podatku naliczonego związanego zarówno z zakupami środków trwałych, jak i innymi towarami i usługami.

Mając na względzie przedstawiony stan faktyczny Naczelnik tut. Urzędu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia "przedsiębiorstwa", zatem w tej sytuacji odnieść się należy do przepisu art. 55.1 i 55.2 Kodeksu Cywilnego. W myśl w/w przepisów Kodeksu Cywilnego, przedsiębiorstwo jest to zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej i swoim zakresem obejmuje wszystko, co wchodzi w jego skład, w szczególności zaś:

1. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa),
2. własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości,
3. prawa wynikające z umów najmu lub dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych,
4. wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne,
5. koncesje, licencje, zezwolenia,
6. patenty i inne prawa własności przemysłowej,
7. majątkowe prawa autorskie i prawa pokrewne,
8. tajemnice przedsiębiorstwa,
9. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Powyższe wyliczenie jest katalogiem otwartym, w związku z czym w skład przedsiębiorstwa mogą wchodzić inne niż w/w elementy, a niektóre z wymienionych nie muszą wystąpić. Tak rozumiane przedsiębiorstwo nie jest towarem, w rozumieniu art. 2 ust. 6 ustawy o podatku VAT, a zatem jego zbycie (w tym również w formie aportu w zamian za objęcie udziałów w spółce) nie jest ani dostawą towarów w rozumieniu art. 7, ani świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 tej ustawy.

Jak zatem z powyższego wynika, czynności, w następstwie których dochodzi do zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans, pozostają poza zakresem ustawy o podatku VAT. Jednakże, aby można było mówić o zbyciu przedsiębiorstwa musi nastąpić przeniesienie wszelkich składników niezbędnych do realizacji zadań gospodarczych tego przedsiębiorstwa.

Przez pojęcie zbycia przedsiębiorstwa należy rozumieć wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienia prawa do rozporządzania przedmiotem tych czynności jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, jak również przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu. O tym, że doszło do wniesienia przedsiębiorstwa jako aportu do spółki decyduje zakres przekazanego majątku i praw. Wniesienie musi dotyczyć przedsiębiorstwa jako całości. W związku z powyższym o tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją, a ocena ta powinna być przeprowadzona przede wszystkim z punku widzenia zbywającego. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że przedmiotem transakcji, którą zamierza Pan przeprowadzić będzie całe przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów art. 55.1 i 55.2 ustawy - Kodeks Cywilny.Jeżeli więc w/w okoliczności zaistniały, to do transakcji wniesienia aportem przedsiębiorstwa do spółki komandytowej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - /art. 6 pkt 1 cyt. ustawy/.

Czynność wniesienia aportu pozostaje również bez wpływu na wcześniejsze odliczenie podatku naliczonego dokonane w związku z zakupami, które służyły prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu we wnoszonym aportem przedsiębiorstwie. Brak obowiązku dokonywania korekty dotyczy również towarów handlowych będących zapasami tego przedsiębiorstwa, stanowiącymi integralną część składową wnoszonego przedsiębiorstwa, które w spółce komandytowej będą służyły sprzedaży opodatkowanej.

Biorąc pod uwagę zapis art. 91 ust. 9 ustawy o VAT przy zbyciu przedsiębiorstwa, korekty podatku naliczonego (dotyczy podatku naliczonego od zakupów związanych z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, jeżeli podatnik nie jest w stanie wyodrębnić całości lub części kwot podatku, które posłużyłyby tylko czynności opodatkowanej), o których mowa w ust. 1-8 wyżej powołanego przepisu są dokonywane przez nabywcę przedsiębiorstwa.

Powyższa interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania postanowienia. Nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika, inkasenta, wiąże natomiast organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia.