Istota interpretacji:

Wnioskodawca prawidłowo określił termin wystawienia refaktury za media. Termin płatności w podanym przez wnioskodawcę przykładzie upływa z dniem 10.01.2009 r. Faktura za media ma datę wystawienia 10.12 2008 r. Uwzględniając powyższe przepisy należy uznać, że w podanym przykładzie refaktura powinna być wystawiona najwcześniej 10.12 2008 r., a najpóźniej z dniem 10.01.2009 r. (z chwilą powstania obowiązku podatkowego) - na co słusznie wskazał wnioskodawca.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni wraz mężem inwestują środki finansowe w nieruchomości (nie mają rozdzielności majątkowej). Kupują mieszkania z zamiarem ich wynajmowania. W chwili obecnej mają oni jedno wspólne mieszkanie, które wynajmują - mąż opodatkowuje przychody ryczałtem ewidencjonowanym (wspólne oświadczenie małżonków).

Drugie mieszkanie - też wynajmowane - stanowi majątek odrębny żony (spadek). Żona opodatkowuje się również ryczałtowo, natomiast składa także deklaracje VAT-7 - wykazując jako przychód zwolniony kwotę czynszu plus kwoty mediów (żona prowadzi działalność gospodarczą i jest podatnikiem VAT).

W chwili obecnej inne mieszkania są w budowie ale w listopadzie miał nastąpić ich systematyczny odbiór.

Wnioskodawczyni i jej mąż są emerytami ale tylko żona dodatkowo prowadzi firmę.

Wątpliwości wnioskodawczyni w zakresie opodatkowania przychodów z najmu zrodziły się w momencie, gdy pracownica urzędu skarbowego poinformowała, że wynajmując kilka mieszkań należy zarejestrować działalność gosp. w tym zakresie. Poinformowała również, że inna sytuacja jest, gdy występuje tzw. wynajem okazjonalny już posiadanego mieszkania (chwilowo niezamieszkanego), a inna gdy kupuje się lokale z zamiarem ich wynajmowania w sposób ciągły.

Wnioskodawczyni planuje zgłosić fakt wynajmowania w urzędzie skarbowym i opodatkować przychody albo ryczałtem ewidencjonowanym albo wg. skali podatkowej - decydując, że nabyte mieszkania do majątku wspólnego będą rozliczone tylko przez męża (po złożeniu odpowiedniego oświadczenia).

Najem majątku własnego na cele mieszkalne jest z podatku VAT zwolniony. W przypadku, gdyby najemca chciał w jednym z lokali mieszkalnych zarejestrować działalność gospodarczą - najem podlegać będzie podatkowi VAT 22%, ale do osiągnięcia w 2008 r. przychodu w wys. 50.000 zł. - nadal będzie obowiązywało zwolnienie (przy zachowaniu proporcji).

Mąż w imieniu obojga małżonków będzie każdorazowo wystawiał rachunki lub faktury zarówno na czynsz dla nich, jak i na czynsz do spółdzielni mieszkaniowej oraz będą refakturowane wszystkie koszty mediów (wg. kwot z faktury). Wszystkie należności - media, czynsze, kaucje - będą wpływały na wspólny rachunek bankowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy możemy refakturować na najemców faktury za media...
2. Jeżeli faktura za media ma datę wystawienia np. 10.12.2008 r., a termin płatności 10.01.2009 r., to z jaką datą powinna być wystawiona moja refaktura...
3. Czy wynajmując kilka mieszkań (majątek własny) w sposób ciągły i zorganizowany muszę to robić w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług...
   
   

Zdaniem wnioskodawcy, można refakturować na najemców faktury za media, dokładnie w tych samych kwotach. Odnośnie pyt. 2, według wnioskodawcy refaktura powinna być wystawiona najpóźniej 10.01.2009 r., najwcześniej 10.12.2008 r.

Ponadto zdaniem wnioskodawcy, w świetle przepisów o VAT stanie się on podatnikiem VAT bez względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej; znaczenie ma wyłącznie limit osiągniętych dochodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do zapisu w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Kierując się brzmieniem art. 8 ust. 1 ustawy - przez świadczenie usług (...) rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy - podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przytoczony przepis nie przewiduje szczególnej regulacji w stosunku do małżonków. Nie mają tu znaczenia regulacje cywilnoprawne odnoszące się do współdziałania małżonków w zarządzie majątkiem wspólnym. W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu. Jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Zatem w myśl powyższych przepisów najem stanowi usługę, o której mowa w ww. art. 8 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Wynajmowanie kilka mieszkań w sposób ciągły i zorganizowany jest na gruncie przepisów omawianej ustawy równoznaczne z wykonywaniem działalności gospodarczej (art. 15 ust. 2 ustawy), a wnioskodawca stanie się podatnikiem podatku VAT z tego tytułu.

W zakresie refakturowania, należy stwierdzić, że obowiązujące przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie regulują kwestii refakturowania kosztów. Należy więc w tej sytuacji odwołać się do zapisu zawartego w art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L.06.347.1), zgodnie z którym w przypadku, gdy podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, uczestniczy w świadczeniu usług, uznaje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.

Przyjęta praktyka i orzecznictwo dopuszczają sytuacje, w których koszty niektórych usług, gdzie odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez świadczącego usługę, mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę, poprzez wystawianie tzw. "refaktur". Należy przyjąć, iż refakturowanie polega na zafakturowaniu przez jeden podmiot innemu podmiotowi, odsprzedaży usług bez doliczania marży, a celem jest przeniesienie kosztów przez podmiot refakturujący na podmiot, który z danych usług faktycznie korzysta. "Refaktura" jest więc zwykłą fakturą VAT, tyle że wystawioną przez podmiot pośredniczący pomiędzy właściwym usługodawcą, a rzeczywistym nabywcą tej usługi. W rezultacie więc ostateczne obciążenie spoczywa nie na pierwotnym nabywcy usługi, lecz na jej rzeczywistym użytkowniku.

Przyjmuje się, że z refakturowaniem mamy do czynienia, gdy występują następujące okoliczności:

1. Przedmiotem refakturowania są usługi, z których nie korzysta podmiot, na którego wystawiona jest pierwotna faktura.
2. Sprzedaż (odsprzedaż) musi być dokonana po cenie zakupu, bez marży narzuconej przez odsprzedającego.
3. Podmiot, który dokonuje refakturowania, wystawia na rzecz nabywcy fakturę (refakturę) z uwzględnieniem tej samej stawki podatku VAT (bądź stosuje zwolnienie od podatku), która jest na fakturze pierwotnej wystawionej przez usługodawcę.
4. Strony łączy umowa o charakterze zasadniczym, która zawiera zastrzeżenie o odrębnym rozliczaniu (refakturowaniu) danego rodzaju czynności, które służą realizacji tej umowy.
   
   

Przy spełnieniu powyższych warunków dana usługa może być przedmiotem odsprzedaży w drodze refakturowania.

Wobec powyższego należy uznać, że wnioskodawca może refakturować na najemców faktury za media w tych samych kwotach. Należy również podkreślić, że refaktura traktowana jest jak zwykła faktura VAT. Aby określić prawidłowy termin wystawienia refaktury za media należy odnieść się do przepisów stanowiących o powstaniu obowiązku podatkowego.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 cyt. ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

W myśl art. 19 ust. 4 ustawy, jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Pytanie wnioskodawcy, związane z refakturowaniem kosztów, dotyczyło opłat za media. W przypadku opłat tego typu cytowana ustawa przewiduje szczególny moment powstania obowiązku podatkowego.

Jak stanowi bowiem art. 19 ust. 13 pkt 1a tej ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminu płatności, jeżeli został on określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu dostaw energii elektrycznej i cieplnej oraz gazu przewodowego.

Zgodnie natomiast z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 212, poz. 1337), w przypadkach określonych w art. 19 ust. 10, ust. 13 pkt 1 - 5 i 7 - 11, ust. 16a oraz ust. 16b ustawy, fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego.

Na podstawie powyższych regulacji należy stwierdzić, że wnioskodawca prawidłowo określił termin wystawienia refaktury za media. Termin płatności w podanym przez wnioskodawcę przykładzie upływa z dniem 10.01.2009 r. Faktura za media ma datę wystawienia 10.12 2008 r. Uwzględniając powyższe przepisy należy uznać, że w podanym przykładzie refaktura powinna być wystawiona najwcześniej 10.12 2008 r., a najpóźniej z dniem 10.01.2009 r. (z chwilą powstania obowiązku podatkowego) - na co słusznie wskazał wnioskodawca.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.