Istota interpretacji:

1. Czy przedstawione wyżej planowane dostawy towarów mają charakter sprzedaży ciągłej? 2. Czy momentem podatkowym dla wszystkich dostaw zrealizowanych w danym miesiącu będzie dzień wstawienia faktury zbiorczej (ostatni dzień miesiąca, jako ostatni dzień okresu rozliczeniowego)? 3. Czy wymagane jest podpisanie z kontrahentem umowy, z której będzie wynikł stały charakter dostaw?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest producentem tektury i opakowań z tektury. Obecnie do jednego z odbiorców dostarcza raz w tygodniu określone partie opakowań dostosowane do realizowanej przez niego produkcji. Struktura jednorazowych dostaw jest przygotowywana na podstawie pojedynczych zapotrzebowań przesłanych przez kontrahenta. Po wydaniu towaru z magazynu na podstawie dokumentu WZ wystawiana jest faktura. Każda dostawa fakturowana jest oddzielnie. Wnioskodawca zamierza zwiększyć częstotliwość dostaw w taki sposób, że będą to dostawy codzienne, przygotowane na podstawie codziennych zapotrzebowań. Fakturowanie każdego dnia zrealizowanej dostawy zarówno dla kontrahenta, jak i dla Spółki będzie trudne do przeprowadzenia ze względów organizacyjnych i technicznych. Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca zamierza skorzystać z możliwości określonej w § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.). Na koniec okresu rozliczeniowego (ostatni dzień miesiąca) wystawiana będzie jedna zbiorcza faktura, obejmująca wszystkie dostawy w danym miesiącu, ponieważ dostawy będą miały charakter sprzedaży ciągłej. Przepisy prawa podatkowego nie definiują co należy rozumieć przez sprzedaż ciągłą. Posługując się definicją zawartą w słowniku języka polskiego, za ciągły uważa się dziejący się, odbywający się trwale, nieustannie, stale się powtarzający, stały.

Dla realizowanych przez Wnioskodawcę dostaw towarów przepisy podatkowe nie określiły szczegółowego sposobu wyznaczania momentu podatkowego, dlatego zastosowanie będzie miał przepis ogólny, zawarty w art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Wydawanie rzeczy będzie miało miejsce codziennie, jednak z uwagi na ciągły charakter sprzedaży oraz przyjęty miesięczny okres rozliczeniowy wszystkie dostawy w danym miesiącu będą miały tez sam moment podatkowy, tj. dzień wystawienia faktury (ostatni dzień miesiąca, jako ostatni dzień okresu rozliczeniowego).

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy przedstawione wyżej planowane dostawy towarów mają charakter sprzedaży ciągłej...
2. Czy momentem podatkowym dla wszystkich dostaw zrealizowanych w danym miesiącu będzie dzień wstawienia faktury zbiorczej (ostatni dzień miesiąca, jako ostatni dzień okresu rozliczeniowego)...
3. Czy wymagane jest podpisanie z kontrahentem umowy, z której będzie wynikł stały charakter dostaw...

Zdaniem Wnioskodawcy, codzienne dostawy opakowań do kontrahenta mają charakter sprzedaży ciągłej, wymienionej w § 13 rozporządzenia Ministra finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. Dopuszczalne jest wystawianie z datą ostatniego dnia miesiąca jednej faktury zbiorczej dla wszystkich dostaw jakie miały miejsce w przyjętym miesięcznym okresie rozliczeniowym, określającej miesiąc i rok sprzedaży.

Z uwagi na brak definicji sprzedaży ciągłej w przepisach podatkowych i konieczność posługiwania się tylko wykładnią językową, nie istnieje żaden obligatoryjny wymóg podpisania umowy na dokonywanie stałych dostaw. Jednak funkcjonowanie takiej umowy określić może szczegółowe zasady dostaw ciągłych oraz jasno precyzować okresy rozliczeniowe.

Dla dostaw opakowań nie określono w przepisach szczególnego momentu podatkowego, dlatego podlegają one zasadom ogólnym wynikającym z art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Momentem podatkowym dla wszystkich dostaw jakie miały miejsce w przyjętym miesięcznym okresie rozliczeniowym będzie ostatni dzień miesiąca jako ostatni dzień okresu rozliczeniowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel - art. 7 ust. 1 ww. ustawy. Natomiast świadczenie usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, to każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy, powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem między innymi ust. 4 i ust 5. W myśl natomiast art. 19 ust. 4 ustawy, jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Przepis ten stosuje się odpowiednio do faktur za częściowe wykonanie usługi (art. 19 ust. 5 ustawy).

W myśl art. 106 ust. 1 ww. ustawy - podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Na podstawie delegacji zawartej w art. 106 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, w rozdziale 4 rozporządzenia z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.) Minister Finansów określił szczegółowo zasady wystawiania faktur, dane które powinny zawierać oraz sposób i okres ich przechowywania.

Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia - faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać m. in. miesiąc i rok dokonania sprzedaży oraz datę wystawienia, numer kolejny faktury oznaczonej jako "Faktura VAT"; podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym.

Stosownie do § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem § 14, § 15 i § 15a.

Ponadto w treści § 13 ust. 2 zapisano, że w przypadku, gdy podatnik określa w fakturze, zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3, wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży.

Pojęcie sprzedaży ciągłej, o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia nie zostało zdefiniowane w przepisach podatkowych. Dlatego też, pojęcie ciągłości należy rozpatrywać zgodnie z zasadami prawa cywilnego, odnosząc je do pojęcia zobowiązania o charakterze ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem (najem, dzierżawa itp.) lub nim nie oznaczone. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypływać obowiązki ciągłe lub okresowe. W zobowiązaniu ciągłym nie da się wyróżnić powtarzających się czynności, które można byłoby zakwalifikować jako świadczenie samodzielne. W ujęciu słownikowym (Słownik Języka Polskiego, pod. Red. M. Szymczaka, PWN 2002) wyraz "ciągły" oznacza: dziejący się, odbywający się, trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały.

W ujęciu § 9 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia, sprzedaż ciągła to świadczenie polegające na stałym, ciągłym, trwającym stale, powtarzalnym zachowaniu strony zobowiązanej do świadczenia. Chodzi tu więc o np.: najem, dzierżawę lub umowę o podobnym charakterze, codzienną dostawę towarów, dostawę energii elektrycznej. W przypadku sprzedaży ciągłej trudne jest, a czasem niemożliwe, wyodrębnienie konkretnego świadczenia strony, czyli jednoznaczne ustalenie momentu dostarczenia towaru lub wykonania usługi.

Sprzedaż o charakterze ciągłym obejmuje świadczenie polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do świadczenia, wynikającego z zobowiązania o charakterze ciągłym. Istotą sprzedaży ciągłej jest zatem stałe i powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do określonego świadczenia, zgodnie z treścią umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.

W prawodawstwie polskim obowiązuje zasada swobody umów, w ramach której strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez prawo. Zasady zawierania umów regulują przepisy prawa cywilnego, a zatem ich analiza nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Z przepisów prawa podatkowego nie wynika natomiast obowiązek zawierania umowy w formie pisemnej w przypadku transakcji stanowiących dostawę towarów. Specyfika sprzedaży o charakterze ciągłym wskazuje na to, iż między stronami musi istnieć porozumienie (umowa), na podstawie którego dostawy dokonywane są w sposób stały i powtarzalny. Dla stron transakcji posiadanie pisemnej umowy stanowi zatem zabezpieczenie dowodowe, świadczące o istnieniu takiego porozumienia i określające warunki wzajemnych świadczeń.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca jest producentem tektury i opakowań z tektury. Obecnie, do jednego z kontrahentów, raz w tygodniu, dostarczane są określone partie opakowań. Spółka zamierza zwiększyć częstotliwość tych dostaw do dostaw codziennych.

W świetle powyższego odpowiedzi na zadane pytania przedstawiają się następująco:

Ad. 1

Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy należy stwierdzić, iż planowane przez Wnioskodawcę codzienne dostawy opakowań będą mieć charakter sprzedaży ciągłej.

Ad. 2

W analizowanej sprawie momentem powstania obowiązku podatkowego dla wszystkich dostaw zrealizowanych w danym miesiącu będzie dzień wystawienia faktury VAT, a więc obowiązek podatkowy powstanie w ostatnim dniu miesiąca.

Ad. 3

Kwestię zawierania umów między stronami regulują przepisy Kodeksu cywilnego. Z przepisów prawa podatkowego nie wynika obowiązek podpisywania umowy w przypadku sprzedaży towarów. Jednakże należy wskazać, iż posiadanie przez Wnioskodawcę umowy pisemnej stanowi pewne zabezpieczenie dowodowe odnośnie ciągłego charakteru dostaw opakowań dla kontrahenta.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.