W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny:

Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest świadczenie usług spedycyjno-transportowych na terenie kraju, terenie Unii Europejskiej (UE) oraz poza terenem UE. W działalności można wyróżnić dwa główne rodzaje świadczonych usług transportowych a mianowicie usługi świadczone za pośrednictwem transportu samochodowego oraz usługi świadczone za pomocą transportu kolejowego. Firma nie posiada własnych środków transportu i przy wykonywaniu świadczonych przez siebie usług wykorzystuje wyłącznie usługi podwykonawców. Wnioskodawca realizuje swoje usługi bądź to bezpośrednio dla odbiorców transportowanych towarów bądź też na rzecz innych firm spedycyjno-transportowych, sam będąc w takiej sytuacji podwykonawcą zleceniodawców. Termin powstania obowiązku podatkowego jest przez Wnioskodawcę rozpoznawany zgodnie z art. 19 ust 13 punkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług tzn. z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty za daną usługę, nie później jednak niż 30 dnia, licząc od dnia wykonania usługi.

Fakturowanie naszych usług na rzecz odbiorców odbywa się zgodnie z § 15 punkty 1-2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. "w sprawie /.../ wystawiania faktur /.../" tj. nie później niż w terminie powstania obowiązku podatkowego. Zgodnie więc z powołanymi przepisami fakturowanie następuje między 1-wszym a 30-stym dniem od daty faktycznego wykonania usługi, wynikającej dowodów potwierdzających jej wykonanie. Dowodami tymi są funkcjonujące w praktyce tego typu działalności dokumenty w postaci listów przewozowych CMR, CIM, a w sporadycznych przypadkach w przypadku braku takich dokumentów, otrzymane przez Wnioskodawcę obciążeniowe faktury podwykonawców. Na podstawie tak ustalonej daty Wnioskodawca ustala datę wykonania usługi oraz wystawia fakturę dla odbiorcy usług.

Z kilkoma głównymi odbiorcami Wnioskodawca ma zawarte ramowe umowy o współpracy precyzujące główne warunki współpracy a w szczególności stawki, terminy i tryb realizacji usług itp. Wykonywanie usług dla tych odbiorców następuje w oparciu o warunki zawartych umów oraz konkretne zlecenia transportowe, składane każdorazowo na wykonanie przewozu. W praktyce w ramach każdej takiej umowy Wnioskodawca realizuje wiele "drobnych" zleceń przewozowych a więc takie rozwiązanie powoduje konieczność tworzenia i odrębnego rozliczania (obsługi administracyjnej) każdego pojedynczego zlecenia. Z punktu widzenia racjonalnego zarządzania Wnioskodawca chciałby uprościć sposób dokonywania rozliczeń z odbiorcami a to w ten sposób aby rozliczeń takich dokonywać okresowo tzn. np. w terminach tygodniowych, dekadowych. Powodowałoby to jednak, że w okresie rozliczeniowym przypadałoby kilka dziennych dat faktycznego wykonania usług, wynikających z dokumentów CIM/CMR. Sytuacja taka budzi wątpliwości Wnioskodawcy w świetle art. 19 ust 13 pkt 2 lit. a-b ustawy o VAT tj. czy za datę (dzień) wykonania usług o jakim mowa w tym przepisie można przyjąć datę dzienną będącą ostatnim dniem ustalonego między kontrahentami okresu rozliczeniowego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

W przypadku ustalenia w umowie z odbiorcami okresowych (tygodniowych, dekadowych lub podobnych) terminów rozliczeń za świadczone usługi, możliwe i prawidłowe jest przyjęcie jako daty wykonania usług, o jakiej mowa w art. 19 ust 13 pkt 2 lit. a-b ustawy VAT, daty ostatnich dni roboczych lub kalendarzowych, ustalonych okresów rozliczeniowych?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku ustalenia w umowie z odbiorcami okresowych (tygodniowych, dekadowych lub podobnych) terminów rozliczeń za świadczone usługi, możliwe i prawidłowe jest przyjęcie jako daty wykonania usług, o jakiej mowa w art. 19 ust 13 pkt 2 lit. a-b ustawy VAT, daty ostatnich dni roboczych lub kalendarzowych, ustalonych okresów rozliczeniowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem podlega:

• odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
  
• eksport towarów,
  
• import usług,
  
• wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju,
  
• wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
  
  

W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Zasadą, w zakresie obowiązku podatkowego, przyjętą w ustawie od podatku od towarów i usług jest to, że obowiązek w tym podatku powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT.

Ustawodawca przewidział jednak od tej zasady szereg wyjątków. Zgodnie bowiem z cyt. powyżej art. 19 ust. 1 ww. ustawy - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art, 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1, które określają w odmienny sposób szczególny moment powstania obowiązku podatkowego m.in. w zależności od rodzaju transakcji.

Jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później niż w 7 dni, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 4 ustawy o VAT). Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do faktur za częściowe wykonanie usługi (art. 19 ust. 5 ustawy o VAT).

W przypadku wykonywania usług transportu osób i ładunków kolejami, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i śmigłowcami, usług spedycyjnych i przeładunkowych obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty za wykonaną usługę. Jeżeli usługa została natomiast wykonana a zapłata nie nastąpiła, obowiązek podatkowy powstaje z upływem 30 dni, licząc ten termin od dnia wykonania usługi (art. 19 ust. 13 pkt. 2 lit. a) i lit. b) ustawy o VAT).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca z kilkoma głównymi odbiorcami ma zawarte ramowe umowy o współpracy precyzujące główne warunki współpracy a w szczególności stawki, terminy i tryb realizacji usług itp. Wykonywanie usług dla tych odbiorców następuje w oparciu o warunki zawartych umów oraz konkretne zlecenia transportowe, składane każdorazowo na wykonanie przewozu. W przypadku ustalenia w umowie z odbiorcami okresowych (tygodniowych, dekadowych lub podobnych) terminów rozliczeń za świadczone usługi Wnioskodawca przyjmuje jako daty wykonania usług, daty ostatnich dni roboczych lub kalendarzowych, ustalonych okresów rozliczeniowych.

W odniesieniu do ww. sposobu świadczenia usług obowiązek podatkowy generalnie powstaje z chwilą wykonania usługi, o czym stanowi art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, z zastrzeżeniami wymienionymi w dalszych ustępach tegoż przepisu. W przypadku zaś usług wykonywanych w sposób ciągły lub bez określenia terminu ich całkowitego wykonania, obowiązek podatkowy powstaje na zasadach określonych w cyt. wyżej artykule 19 ust. 5 ww. ustawy tj. z chwilą częściowego wykonania tych usług, które to wykonanie zostało udokumentowane fakturą.

Zauważyć bowiem należy, iż o tym czy dana usługa została faktycznie wykonana w całości lub częściowo decyduje zawarta umowa cywilnoprawna.

Umowa cywilnoprawna określa wzajemne prawa i obowiązki stron. O tym czy dana usługa została wykonana decyduje również jej charakter. Charakter usługi i datę jej wykonania definiują strony umowy cywilnoprawnej, z wyjątkiem, gdy moment ten określa powszechnie obowiązujący przepis prawa, regulujący zasady danego rodzaju usług. W przypadku usług transportowych brak jest takich regulacji w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, które określałyby moment częściowego wykonania usługi (okresowego). Zatem, jeżeli strony umowy postanowiły, że dana usługa będzie rozliczana okresowo, to wystawienie faktury z tytułu częściowego wykonania usługi spowoduje powstanie obowiązku podatkowego zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19 ust. 5 ww. ustawy.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, iż w przypadku ustalenia w umowie z odbiorcami okresowych (tygodniowych, dekadowych lub podobnych) terminów rozliczeń za częściowe wykonanie usług, przyjęcie jako daty wykonania usług, daty ostatnich dni roboczych lub kalendarzowych, ustalonych okresów rozliczeniowych należało uznać zaprawidłowe, aczkolwiek z innego powodu niż wskazano w przedmiotowym wniosku.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Kwestie interpretacji przepisów w zakresie:

• określenia obowiązku podatkowego (pyt. 1),
  
• podatku dochodowego od osób prawnych (pyt. 3),
  
• prawa do uzyskania przyspieszonego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w przypadku dokonywanych rozliczeń w drodze kompensaty (pyt. 4)

zostały zawarte w odrębnych rozstrzygnięciach.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.