W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka w m-cu lutym 2007r. otrzymała dwie zaliczki od kontrahenta ukraińskiego na poczet dostawy urządzeń chłodniczych w wysokości:

• 76.590,00 EUR w dniu 06.02.2007r.,
• 134.410,00 EUR w dniu 28.02.2007r.

W m-cu kwietniu 2007r. dokonano wywozu części urządzeń, co jest potwierdzone fakturą VAT i dokumentem celnym SAD, a także rozliczono zaliczkę z dnia 06.02.2007r. w wysokości 76.549,00 EUR. W m-cu lipcu 2007r. dokonano następnego wywozu kolejnej partii towaru rozliczając zaliczkę z dnia 28.02.2007r., ale tylko do wysokości 34.410,00 EUR, co również jest potwierdzone fakturą VAT i SAD. Wszystkie operacje zostały przeliczone na PLN.

Do dnia dzisiejszego z przyczyn niezależnych od Spółki nie została rozliczona część drugiej zaliczki w wysokości 100.000,00 EUR. Wywóz nastąpi w bliżej nieokreślonym terminie.

Wobec powyższego Spółka dokonała w m-cu październiku 2007r. korekty deklaracji VAT-7 za m-c luty 2007r. korygując wykazany uprzednio należny podatek VAT od eksportu w łącznej wysokości 211.000,00 EUR jako eksport ze stawką 0% od 111.000,00 EUR pomniejszając tym samym wartość eksportu o nierozliczoną część drugiej zaliczki w wysokości 100.000,00 EUR. Wartość tą Wnioskodawca rozliczy w momencie faktycznego dokonania wywozu.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Czy Spółka prawidłowo dokonała korekty deklaracji VAT-7 za m-c luty 2007r. uznając, że obowiązek podatkowy w stosunku do części zaliczki (100.000,00 EUR) w ogóle nie powstaje?

Czy Spółka powinna uznać, iż obowiązek podatkowy w stosunku do tej zaliczki powstaje i wykazać jako sprzedaż krajową ze stawką 22 %?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku braku wywozu towarów w określonym terminie nie ma konieczności stosowania stawki krajowej dla nierozliczonej zaliczki w wysokości 22%, gdyż w ogóle nie powstaje obowiązek podatkowy i w przypadku Spółki należało dokonać korekty deklaracji VAT-7 za luty 2007r. pomniejszając podstawę opodatkowania eksportu o tą zaliczkę 100.000 EUR.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi. Od tej ogólnej zasady przewidziano szereg odstępstw.

W myśl art. 19 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w tej części.

Natomiast ust. 12 powołanego art. 19 stosuje się do odpowiednio w przypadku eksportu towarów pod warunkiem, że ich wywóz nastąpi w ciągu 6 miesięcy, licząc od dnia otrzymania część należności. Odnosząc się do kwestii stawki podatku, mającej zastosowanie do zaliczek otrzymanych z tytułu eksportu towarów, należy stwierdzić, iż uregulowania w tej kwestii zawiera powyższy ust. 12 art. 19 w/w ustawy. I tak, zaliczki w eksporcie towarów opodatkowane są 0 % stawką podatku, jeśli wywóz towarów nastąpi w ciągu 6 miesięcy, licząc od dnia otrzymania części należności.

Zaliczki w opinii tut. organu podatkowego winny być opodatkowane stawką właściwą dla czynności, której zaliczki dotyczą. W eksporcie stawka wynosi 0 % (art. 41 ust. 4 ustawy). Zatem, zaliczka otrzymana na poczet eksportu również powinna być opodatkowana 0% stawką podatku, jeśli powstanie w stosunku do niej obowiązek podatkowy.

Należy zauważyć, iż z zaliczką opodatkowaną mamy do czynienia jedynie wtedy, gdy wszystkie elementy przyszłej dostawy czy usługi są już znane w chwili zapłaty zaliczki.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca otrzymał zaliczkę w dniu 06.02.2007r., którą udokumentował fakturą VAT i wykazał w deklaracji VAT-7 za luty 2007r. Następnie dokonał wywozu towarów, co jest potwierdzone fakturą VAT i dokumentem celnym. W przypadku drugiej zaliczki z dnia 28.02.2007r., Strona również w momencie jej otrzymania wystawiła fakturę VAT i rozliczyła ją w deklaracji VAT-7 za luty 2007r. Wywóz towarów z nią związanych nastąpił w lipcu, jednak tylko w części, co również jest potwierdzone fakturą VAT i dokumentem celnym. Z przyczyn niezależnych od Strony dalszy wywóz towarów związanych z tą zaliczką nie nastąpił w ciągu 6 miesięcy od otrzymania tej zaliczki.

Zatem, można założyć, że Spółka znała wszystkie elementy dostawy w dniu otrzymania zaliczek.

W związku z powyższym, nie został spełniony warunek określony w art. 19 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług. Jeśli więc otrzymane należności, mimo nie dotrzymania umówionych terminów dostawy, nadal stanowią zaliczkę na poczet przyszłych dostaw, to zgodnie z przepisem art. 19 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług istnieje konieczność wykazania obowiązku podatkowego.

Zatem do nierozliczonej części zaliczki obowiązek podatkowy powstaje na podstawie art. 19 ust. 11 w/w ustawy.

Dlatego też Strona jest obowiązana do dokonania korekty deklaracji, w której wykazała obrót z tego tytułu ze stawką 0%, oraz do wykazania go ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru w kraju stosownie do art. 19 ust.11 ustawy o podatku od towarów i usług.

Uwzględniając powyższe, postanowiono jak na wstępie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktyczny przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 w/w ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 w/w ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 w/w ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.