W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka, będąca zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT, prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wybudowanych przez siebie nieruchomości o charakterze gospodarczym lub wynajmie tych nieruchomości lub ich części. W tym celu dokonuje zakupu gruntu, na którym prowadzona będzie inwestycja o charakterze wskazanym powyżej. Spółka zamierza wydzierżawić cześć powierzchni zakupionego gruntu podmiotowi trzeciemu, celem zainstalowania przez niego własnej tablicy o charakterze informacyjnym lub reklamowym. Tablica o charakterze informacyjnym będzie zawierać wyłącznie dane podmiotu trzeciego (nazwa, adres) oraz informację o rodzaju oferowanych w obrocie gospodarczym towarów i usług. Treść tej informacji nie będzie zawierała jakichkolwiek informacji reklamujących ten podmiot lub oferowane wyroby lub usługi. Tablice mogą także zawierać informacje o charakterze reklamowym. Umowa dzierżawy części gruntu będzie umową odpłatną i rozliczaną w stałych kwotach i cyklicznych okresach. Po zakończeniu umowy podmiot trzeci (dzierżawca) dokona demontażu tablicy, która przez cały okres trwania umowy stanowi jego własność.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy, na podstawie przedstawionego stanu faktycznego, na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, świadczone w sposób wskazany usługi należy zaliczyć do usług najmu - dzierżawy, w stosunku co do których ustawodawca przewidział tzw. szczególny moment powstania obowiązku podatkowego w VAT, tj. z chwilą otrzymania zapłaty nie później niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub wystawionej fakturze?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie art. 19 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, a charakter umowy, na podstawie której podmiotowi trzeciemu spółka wydzierżawi część gruntu jest typową umową dzierżawy, w stosunku do której przewidziane zostały regulacje prawne wskazane w przedmiotowym przepisie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Stosunki umowne między stronami reguluje Kodeks cywilny. Zgodnie z art. 693 § 1 K.c. przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

Moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia na terytorium kraju - usług dzierżawy, reguluje art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, a nie jak wskazuje Wnioskodawca art. 19 ust. 1 pkt. 4 ustawy, Zgodnie z powyższym przepisem obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze - z tytułu świadczenia na terytorium kraju usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze, a także usług ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia, usług w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz usług stałej obsługi prawnej i biurowej.

Art. 8 ust. 3 ustawy stanowi, iż usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych, dlatego też Spółka powinna sklasyfikować świadczone usługi wg Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Zatem, skoro Wnioskodawca zawrze umowę dzierżawy gruntu, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonym w umowie lub fakturze.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.