Istota interpretacji:

Miejsce opodatkowania usług, niebędących usługami reklamowymi, należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 27 ust. 1 ustawy o VAT.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:

Spółka prowadzi działalność polegającą na dystrybucji na terytorium Polski produktów (wyrobów medycznych) XX - podmiotu mającego siedzibę w Szwajcarii. W związku z umową zawartą pomiędzy Spółką a XX, Spółka jest uprawniona i zobowiązana do prowadzenia dystrybucji produktów XX na terytorium Polski. Na podstawie porozumienia zawartego z XX Spółka w związku z prowadzoną działalnością otrzymuje od XX określone kwoty pieniężne z następującego tytułu:

Istotnym odbiorcą produktów XX sprzedawanych przez Spółkę na terytorium Polski jest S., z którym Grupa XX uzgodniła ceny sprzedaży globalnie, niezależnie od poziomu cen tych produktów na danym rynku lokalnym. W związku z tym, że cena sprzedaży do S. jest niższa od katalogowej, po jakiej Spółka byłaby w stanie sprzedać produkty na rynku lokalnym, XX wypłaca Spółce kwotę tytułem płatności za usługi promocyjne w postaci udzielenia dodatkowego rabatu S.

W piśmie z dnia 30 czerwca 2008r. wyjaśniono, iż Spółkę i XX łączy umowa dystrybucyjna, na mocy której Spółka została zaakceptowana przez XX jako dystrybutor produktów XX na terytorium Polski i nabywa produkty XX na własny rachunek w celu ich dalszej odsprzedaży we własnym imieniu. Niezależnie od postanowień umowy dystrybucyjnej dotyczących zasad nabywania produktów XX przez Spółkę, przedmiotowa umowa zobowiązuje Spółkę do określonych działań na rzecz XX, w szczególności do:

• utrzymywania poziomu zapasów umożliwiającego zaspokojenie potrzeb klientów w każdym momencie,
• umożliwienia klientom odwołania zamówienia,
• uczestniczenia w specjalnych akcjach promocyjnych (np. rabat dla S.).

Ponadto, Spółka wskazuje, że kwoty otrzymywane przez Spółkę od XX odnośnie rabatu udzielonego S. odpowiadają wysokości tego rabatu. Zgodnie z Umową dystrybucyjną, co do zasady koszty akcji promocyjnych i marketingowych na terytorium Polski ponosi Spółka, z wyjątkiem kosztów m.in. specjalnych akcji promocyjnych, do których należy zaliczyć - zgodnie z przedmiotową umową - globalnie udzielany rabat dla S.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka jest zobowiązana do naliczania podatku VAT od otrzymanych od XX kwot stanowiących zwrot kosztów poniesionych przez Spółkę w związku z promocją i reklamą produktów XX w Polsce poprzez udzielenie dodatkowego rabatu odbiorcy S....

Zdaniem wnioskodawcy, Spółka nie jest zobowiązana do naliczania należnego podatku VAT od otrzymanych od XX kwot stanowiących zwrot kosztów poniesionych przez Spółkę w związku z promocją i reklamą produktów XX w Polsce poprzez udzielenie dodatkowego rabatu odbiorcy S.

Spółka otrzymując od XX zwrot wydatków poniesionych w związku z promocją i reklamą produktów XX w Polsce poprzez udzielenie S. rabatu w ramach globalnej kampanii promocyjnej, wykonuje faktyczne usługi w zakresie reklamy na rzecz zagranicznego dostawcy. Spółka przytacza orzeczenia ETS w sprawach: C-68/92, C-69/92, C-73/92, w których zdefiniowano pojęcie "usługi reklamowe". Zgodnie z przytoczonymi wyrokami pojęcie to obejmuje działalność promocyjną np. sprzedaż towarów po obniżonych cenach, wręczanie klientom ruchomego majątku trwałego sprzedawanego odbiorcy przez agencję reklamową, świadczenie usług po niższych cenach lub bez wynagrodzenia, organizacje przyjęć lub bankietów, jeśli w zakres tych czynności wchodzi informowanie odbiorców o istnieniu firmy oraz jakości oferowanych produktów i usług.

Orzeczenia powyższe wskazują, że w orzecznictwie ETS istnieje ukształtowany pogląd, w związku z którym pojęcie usług reklamowych powinno być interpretowane bardzo szeroko. Podobna interpretacja jest zasadna, zdaniem Spółki, na podstawie art. 27 ust. 4 pkt 2 polskiej ustawy o VAT, jako że ustawa nie powołuje w odniesieniu do usług reklamowych symbolu PKWiU, co zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o VAT oznacza, że zakres pojęcia usług reklamowych nie powinien być w tym przypadku ograniczany jedynie do usług uznawanych za usługi reklamowe w świetle PKWiU.

Zdaniem Spółki, sprzedaż przez Spółkę towarów po obniżonych cenach odbiorcy S. niewątpliwie służy zwiększeniu wolumenu sprzedaży towarów XX w Polsce i stanowi integralną część globalnej kampanii promocyjnej. W związku z powyższym czynności wykonywane przez Spółkę na rzecz XX spełniają kryteria uznania ich za usługi reklamy w świetle orzecznictwa ETS oraz w rozumieniu art. 27 ust. 4 pkt 2 polskiej ustawy o VAT. W konsekwencji należności otrzymywane od XX powinny być traktowane jako wynagrodzenie za świadczenie tych usług.

Zgodnie z art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi, o których mowa w art. 27 ust. 4 są świadczone na rzecz osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, miejscem świadczenia tych usług jest miejsce, gdzie nabywca usługi posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności, stały adres lub miejsce zamieszkania. Do usług tych na mocy art. 27 ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT, należą usługi reklamy. W związku z tym, miejscem świadczenia usług reklamowych świadczonych na rzecz XX przez Spółkę będzie terytorium Szwajcarii - kraj siedziby XX. Oznacza to, że po stronie Spółki nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć jednak należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119.

Dla określenia miejsca opodatkowania danej transakcji (usługi) należy, w świetle ustawy, ustalić miejsce świadczenia usług.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 27 ust. 1 ustawy, w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi - miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności - miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i art. 28. W ust. 3 tego artykułu określono, iż w przypadku świadczenia usług niematerialnych wymienionych w art. 27 ust. 4, na rzecz:

1. osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, lub
2. podatników mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Wspólnoty, ale w kraju innym niż kraj świadczącego usługę,

• miejscem świadczenia tych usług jest miejsce, gdzie nabywca usługi posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona, a w przypadku braku stałego miejsca prowadzenia działalności, stały adres lub miejsce zamieszkania.
  
  

Wśród usług wskazanych w art. 27 ust. 4 ustawy wymieniono m.in. usługi reklamy (art. 27 ust. 4 pkt 2).

W rozpatrywanej sprawie między Wnioskodawcą a XX istnieje umowa zobowiązaniowa, na mocy której Spółka zobowiązana jest do określonych działań, m.in. do uczestniczenia w specjalnych akcjach promocyjnych. Uczestnictwo to wyraża się w sprzedaży towarów po obniżonych cenach, tzn. z uwzględnieniem określonego rabatu dla określonego nabywcy (S.).

Za powyższe działanie Spółka otrzymuje określone kwoty pieniężne, które odpowiadają wysokości udzielonego rabatu.

Z powyższego wynika, że Spółka poprzez swoje zachowanie świadczy usługi na rzecz XX, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, a więc dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy. Otrzymane przez Spółkę kwoty pieniężne stanowią wynagrodzenie za świadczone usługi.

Zdaniem Wnioskodawcy, świadczone usługi mają charakter usług reklamowych. W ocenie organu podatkowego nie można zgodzić się z tym twierdzeniem.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji reklamy. Choć zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy, usługi są co do zasady identyfikowane za pomocą klasyfikacji statystycznych, to w przypadku art. 27 ust. 4 pkt 2 ustawodawca nie sprecyzował usług reklamy poprzez wyraźne powołanie klasyfikacji statystycznych właściwych dla tego rodzaju usług. Konieczne jest zatem odwołanie do definicji reklamy podawanej przez Słownik Języka Polskiego PWN, zgodnie z którym reklama to rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio telewizję. Reklamą są też środki np. plakaty, ogłoszenia, służące temu celowi. Możemy wyróżnić reklamę publiczną i niepubliczną. Reklama jest prowadzona w sposób publiczny wtedy, gdy jest dostępna przez nieokreśloną liczbę osób, czyli jej odbiorcami może być potencjalnie nieograniczony, anonimowy krąg osób. Reklama niepubliczna z reguły skierowana jest do ograniczonego kręgu odbiorców, co niekoniecznie musi oznaczać skierowanie reklamy do jakiejś konkretnej osoby wymienionej z imienia i nazwiska, lecz również grono określonych ludzi, do których reklama jest wystosowana. Jednakże, bez względu na krąg osób, do których reklama jest adresowana, zawsze ma ona na celu zachęcenie potencjalnych klientów do nabywania oferowanych towarów i usług.

W świetle powyższej definicji, świadczone przez Wnioskodawcę usługi nie spełniają przesłanek do uznania ich za usługi reklamowe. W przedmiotowej sprawie Spółka udziela rabatu S. w ramach zawartej między Wnioskodawcą a XX umowy dystrybucji wyrobów medycznych. Zatem, Spółka zobowiązała się do określonych zachowań o charakterze promocyjnym, zgodnie z postanowieniami umowy dystrybucji. Otrzymane środki pieniężne stanowią wynagrodzenie z tytułu świadczenia usługi o charakterze promocyjnym.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, iż przedmiotowe czynności świadczone przez Spółkę nie mieszczą się w katalogu wyjątków dotyczących miejsca świadczenia usług, wymienionych w art. 27 ust. 2 - 6 oraz art. 28 ustawy. Wobec powyższego w analizowanej sprawie znajdzie zastosowanie zasada ogólna wynikająca z przepisu art. 27 ust. 1 ustawy. Miejscem świadczenia w takim wypadku jest miejsce gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, lub stałe miejsce prowadzenia działalności lub miejsce stałego zamieszkania, tj. terytorium Polski. Fakturę VAT należy wystawić według zasad obowiązujących na terenie kraju.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.