W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące stan faktyczny.

Spółka mająca siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Pożyczkodawca) udzieliła pożyczki Wnioskodawcy, który ma siedzibę na terytorium Wielkiej Brytanii (Pożyczkobiorca). Umowa została zawarta na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i podlega prawu polskiemu. Pożyczka została udzielona w walucie polskiej (PLN)

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy miejscem świadczenia usług dla celów podatku od towarów i usług z tytułu udzielonej umowy pożyczki będzie terytorium Wielkiej Brytanii?

Czy Wnioskodawca zobowiązany będzie do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z zawartą umową pożyczki?

Zdaniem Wnioskodawcy, w myśl art. 27 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, miejscem świadczenia usług jest miejsce gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi - miejsca gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub miejsca prowadzenia działalności - miejsce stałego zamieszkania Zgodnie z art. 27 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, miejscem świadczenia usług, o których mowa w art. 27 ust. 4 w/w ustawy, a wiec między innymi usług finansowych, jest miejsce gdzie nabywca usługi posiada siedzibę stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona, a w przypadku braku stałego miejsca prowadzenia działalności, stały adres lub miejsce zamieszkania.

W ocenie Wnioskodawcy, miejscem świadczenia usług, dla celów podatku od towarów i usług, będzie terytorium Wielkiej Brytanii, a w konsekwencji Wnioskodawca zobowiązany będzie do uiszczenia podatku od wartości dodanej, zgodnie z przepisami obowiązującymi na terytorium Wielkiej Brytanii.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi - miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności - miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i art. 28.

Powyższa zasada ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy nie znajdują zastosowania regulacje szczególne. Stosownie zaś do art. 27 ust. 3 pkt 2 w/w ustawy, w przypadku gdy usługi, o których mowa w ust. 4, są świadczone na rzecz podatników mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Wspólnoty, ale w kraju innym niż kraj świadczącego usługę miejscem świadczenia tych usług jest miejsce, gdzie nabywca usługi posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona, a w przypadku braku stałego miejsca prowadzenia działalności, stały adres lub miejsce zamieszkania. Natomiast w ust. 4 pkt 4 tego artykułu stanowi się, że przepis ust. 3 stosuje się do usług bankowych, finansowych i ubezpieczeniowych łącznie z reasekuracją, z wyjątkiem wynajmu sejfów przez banki.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca otrzymał pożyczkę finansową od spółki mającej siedzibę w Polsce. Uwzględniając zatem powołane przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, iż w sytuacji gdy nabywcą usługi finansowej będzie podatnik mający siedzibę na terytorium państwa Wspólnoty, ale w kraju innym niż kraj świadczącego usługę, czynność taka nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, lecz w Wielkiej Brytanii.

Uwzględniając powyższe, postanowiono jak na wstępie.

W niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 w/w ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 w/w ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 w/w ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.