Istota interpretacji:

1. Czy jako sprzedającego Komornik powinien wskazać spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, czy też osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, która przed datą licytacji była poprzednim właścicielem pojazdu, a która po wniesieniu auta aportem do spółki nie dokonała formalnej czynności przerejestrowania pojazdu w starostwie? Jaką stawką podatku objęta była sprzedaż pojazdu w drodze licytacji (stawka 22% czy zwolnienie)?Czy Komornik może kwotę sprzedaży licytacyjnej w całości traktować jako kwotę brutto i nie dokonać jej podziału na kwotę netto, brutto i wartość należnego podatku? 2. Czy kupującemu – Wnioskodawcy jako prowadzącemu indywidualną działalność gospodarczą przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup przedmiotowego samochodu?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej jako indywidualna jednoosobowa działalność Wnioskodawca nabył na licytacji prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w dniu 29 kwietnia 2010 r. pojazd mechaniczny – samochód ciężarowy xxx. Po zakończeniu licytacji i wprowadzeniu Wnioskodawcy we własność samochodu, po przekazaniu wszystkich dokumentów dotyczących tego pojazdu, została wystawiona przez Komornika faktura VAT. Na podstawie otrzymanych od Komornika dokumentów Wnioskodawca podjął czynności zmierzające do zarejestrowania zakupionego samochodu oraz zwrotu podatku VAT. w tym celu Wnioskodawca udał się do Starostwa Powiatowego w celu zarejestrowania samochodu. Okazało się, iż zakupiony samochód w sierpniu 2009 r. został wniesiony przez osobę prowadzącą indywidualną działalność gospodarczą aportem do spółki z o.o. Osoba wnosząca samochód do spółki wyrejestrowała prowadzoną indywidualnie działalność gospodarczą, a jednocześnie pojazd ten nie został zarejestrowany na spółkę. Komornik po zakończeniu licytacji wystawił fakturę VAT, wskazując jako sprzedającego nie spółkę, ale osobę fizyczną która prowadziła indywidualne przedsiębiorstwo, wniesione aportem do spółki. Ponadto, faktura VAT została wystawiona ze stawką 22%, a zgodnie z uzyskanymi informacjami od licytowanej sp. z o.o. winna być wystawiona ze stawką zwolnioną ze względu na to, iż sp. z o.o. użytkowała powyżej 6 miesięcy ww. pojazd, który został wniesiony do spółki w formie aportu jako element całego przedsiębiorstwa, co zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT (aport) nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Zainteresowany zwrócił się do Komornika z wnioskiem o wystawienie faktury korygującej poprzez wskazanie jako sprzedającego pojazd spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a nie osoby fizycznej, która jeszcze przed sprzedażą samochodu zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej oraz wykazanie właściwej stawki VAT. Komornik odmówił Zainteresowanemu wystawienia takiej faktury. w związku z powyższym, Wnioskodawca zwrócił się do Komornika o zwrot nadpłaconego podatku od towarów i usług. Komornik odmówił zwrotu należnego podatku VAT, informując Wnioskodawcę, iż po pierwsze kwota wskazana na fakturze VAT wystawionej po zakończeniu licytacji jest kwotą brutto i Komornik nie dokonuje w jej treści rozgraniczenia kwoty na wartość netto, brutto i wartości podatku VAT. Ponadto Komornik w całości wpłaconą kwotę po zakończeniu licytacji przekazał wierzycielowi.

Ponadto z pism z dnia 22 listopada 2010 r. oraz 14 grudnia 2010 r., stanowiących uzupełnienie do wniosku wynika, że Komornik uzasadnił odmowę wystawienia faktury VAT na spółkę faktem, iż w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców jako właściciel samochodu figuruje osoba fizyczna, która wniosła pojazd aportem do spółki, a nie spółka. w sensie ekonomicznym właścicielem pojazdu była spółka, natomiast w sensie prawnym osoba fizyczna, która wniosła pojazd aportem do spółki. Spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu przedmiotowego samochodu. Osoba fizyczna, która wniosła pojazd aportem do spółki w chwili licytacji już nie prowadziła działalności gospodarczej. Auto nie było używane na podstawie umowy leasingu operacyjnego. Okres używania ww. samochodu przez podatnika dokonującego dostawy wyniósł co najmniej pół roku.

Wnioskodawca oświadczył ponadto, iż w związku z wniesieniem aportem przedsiębiorstwa do spółki miała miejsce sukcesja praw i obowiązków.

Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nabyty samochód służy Wnioskodawcy do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Ponadto, w piśmie z dnia 14 grudnia 2010 r. Wnioskodawca ostatecznie wyjaśnił, iż Spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu przedmiotowego samochodu. Faktura wystawiona przez Komornika jest fakturą ze stawką 22% VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. W jaki sposób powinna zostać wystawiona faktura VAT...
2. Czy jako sprzedającego Komornik powinien wskazać spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, czy też osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, która przed datą licytacji była poprzednim właścicielem pojazdu, a która po wniesieniu auta aportem do spółki nie dokonała formalnej czynności przerejestrowania pojazdu w Starostwie...
3. Czy Komornik może kwotę sprzedaży licytacyjnej w całości traktować jako kwotę brutto i nie dokonać jej podziału na fakturze na kwotę netto, brutto i wartość należnego podatku...
   
   

Zdaniem Wnioskodawcy, po pierwsze na fakturze VAT wystawionej przez Komornika powinno określić się jako sprzedającego spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością skoro spółka ta stała się na zasadzie art. 55 Kodeksu cywilnego bezpośrednim następcą prawnym prowadzonego wcześniej przez osobę fizyczną przedsiębiorstwa. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom wystawiania faktur sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, faktura VAT wystawiona przez Komornika powinna wyraźnie rozgraniczać kwoty wskazane na tejże fakturze na kwotę netto, brutto i należny podatek.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 5 ust. 2 ustawy, czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1. przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności w zamian za odszkodowanie;
2. wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3. wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4. wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5. ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6. oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7. zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Pod pojęciem towary – w myśl art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Podatnikami – stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat tej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wtedy, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Stosownie do art. 18 ustawy, organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.), oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. u. Nr 43, poz. 296, ze zm.) są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Jak wynika zatem z przytoczonego przepisu komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od towarów i usług od dostawy dokonywanej w trybie egzekucji. Charakter płatnika komornik sądowy będzie posiadał zarówno gdy przedmiotem ww. egzekucji będą rzeczy ruchome jak i nieruchomości. Powołany przepis wskazuje na fakt, iż komornicy sądowi są płatnikami podatku VAT od dostawy dokonanej w trybie egzekucji, w sytuacji gdy wykonywane są czynności egzekucyjne. Za czynności te, uważa się każde formalne, oparte na przepisach procesowych działanie uprawnionego organu egzekucyjnego wywołujące skutek prawny dla prowadzonej egzekucji.

Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 do art. 18 ustawy, wskazać należy, iż w przypadku gdy właściciel towaru będącego przedmiotem transakcji jest podatnikiem podatku od towarów i usług, wówczas komornik jest płatnikiem VAT z tytułu tej dostawy.

Podstawą opodatkowania w myśl art. 29 ust. 1 ustawy, jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczonych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. u. Nr 97, poz. 1050 ze zm.) cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę; w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym. Ceny towarów i usług uzgadniają strony zawierające umowę (...) – art. 2 ust. 1 cyt. ustawy.

Zatem, co do zasady, należność (wynagrodzenie) z tytułu dostawy towarów, czy świadczenia usług jest kwotą brutto zawierającą podatek od towarów i usług.

Jednakże stwierdzenie czy należność za świadczoną usługę lub dostawę stanowi wartość netto czy wartość brutto, powinny rozstrzygać strony umowy.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Na podstawie art. 106 ust. 8 ustawy, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia: określi szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane, które powinny zawierać, oraz sposób i okres ich przechowywania; może określić wzory faktur dla wszystkich lub niektórych rodzajów czynności; może określić przypadki, w których faktury mogą być wystawiane przez inne podmioty niż wymienione w ust. 1 i 2, oraz szczegółowe zasady i warunki wystawiania faktur w takich przypadkach.

Obowiązek dotyczący wystawiania faktur został doprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 212, poz. 1337 ze zm.) dalej zwanego rozporządzeniem. w myśl § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia, faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej:

1. imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy;
2. numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11;
3. numer kolejny faktury oznaczonej jako "FAKTURA VAT";
4. dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury;
5. nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
6. miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług;
7. cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
8. wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
9. stawki podatku;
10. sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu;
11. kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
12. kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem.

Na podstawie § 22 ust. 1 rozporządzenia, organy egzekucyjne, określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks postępowania cywilnego, w przypadku sprzedaży towarów, wystawiają w imieniu dłużnika i na jego rachunek faktury potwierdzające dokonanie sprzedaży tych towarów.

Fakturę wystawia się, jeżeli na dłużniku spoczywa obowiązek podatkowy związany ze sprzedażą towarów (§ 22 ust. 2 cyt. rozporządzenia). Faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna spełniać wymogi, o których mowa w § 5 i § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia, jak również zawierać nazwę i adresy organów egzekucyjnych, określonych w ust. 1; w miejscu określonym dla sprzedawcy – nazwę i adres dłużnika; imię i nazwisko lub czytelny podpis osoby uprawnionej do wystawienia faktury (§ 22 ust. 4). Za osoby uprawnione do wystawienia faktur w imieniu organów egzekucyjnych uważa się kierowników tych organów lub osoby przez nich upoważnione (§ 22 ust. 3 ww. rozporządzenia).

Wobec powyższego faktura dokumentująca sprzedaż powinna przede wszystkim zawierać dane określone w art. 106 ust. 1 ustawy oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia. Są to m. in. imiona i nazwiska lub nazwy, bądź nazwy skrócone sprzedającego i nabywcy oraz ich adresy, a także cena jednostkowa towaru lub usługi bez kwoty podatku (cena jednostkowa netto); wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); suma wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu; kwota podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku a także kwota należności ogółem wraz z należnym podatkiem. Faktura wystawiona przez Komornika wykonującego czynności egzekucyjne powinna ponadto zawierać nazwę i adres organu egzekucyjnego, a w miejscu określonym dla sprzedawcy – nazwę i adres dłużnika.

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabył w drodze licytacji prowadzonej przez Komornika Sądowego w dniu 29 kwietnia 2010 r. pojazd mechaniczny – samochód ciężarowy. Po zakończeniu licytacji i wprowadzeniu Wnioskodawcy we własność samochodu, po przekazaniu wszystkich dokumentów dotyczących tego pojazdu została wystawiona przez Komornika faktura VAT. Na podstawie otrzymanych od Komornika dokumentów Wnioskodawca podjął czynności zmierzające do zarejestrowania zakupionego samochodu oraz zwrotu podatku VAT. w tym celu Wnioskodawca udał się do Starostwa Powiatowego w celu zarejestrowania samochodu. Okazało się, iż zakupiony samochód w sierpniu 2009 r. został wniesiony przez osobę prowadzącą indywidualną działalność gospodarczą aportem do spółki z o.o. Osoba wnosząca samochód do spółki wyrejestrowała prowadzoną indywidualnie działalność gospodarczą, a jednocześnie pojazd ten nie został zarejestrowany na spółkę. w sensie ekonomicznym właścicielem pojazdu była spółka, natomiast w sensie prawnym osoba fizyczna, która wniosła pojazd aportem do spółki. Komornik po zakończeniu licytacji wystawił fakturę VAT, wskazując jako sprzedającego nie spółkę, ale osobę fizyczną która prowadziła indywidualne przedsiębiorstwo, wniesione aportem do spółki.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii kto powinien zostać wskazany na fakturze jako sprzedawca oraz czy kwotę sprzedaży licytacyjnej należy w całości traktować jako kwotę brutto i nie dokonać jej podziału na kwotę netto, brutto i wartość należnego podatku.

Z powołanego wyżej art. 7 ustawy wynika, że istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. w treści art. 7 ust. 1 ustawy, mowa jest bowiem o tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do rozporządzania nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Zawartego w przytoczonym przepisie wyrażenia "przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel" nie należy utożsamiać z prawem własności, lecz jako własność ekonomiczną. w tym znaczeniu własność ekonomiczna to sytuacja, w której z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w rozumieniu potocznym należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy. w każdym razie w przypadku przejścia własności ekonomicznej ma miejsce dostawa towarów. Czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym. "Dostawa towarów" nie ogranicza się więc wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Mając na uwadze opis sprawy oraz stan prawny stwierdzić należy, iż z punktu widzenia podatku od towarów i usług to spółka z tyt. przedmiotowej sprzedaży występuje w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy dokonującego dostawy przedmiotowego samochodu i to ona winna być uwzględniona na fakturze VAT.

Co do zasady - za wyjątkiem przypadków wskazanych w art. 120 ustawy – sprzedawca na fakturze zobowiązany jest do wyszczególnienia m. in. wartości sprzedaży netto, kwoty podatku oraz kwoty należności ogółem wraz z należnym podatkiem.

W przedmiotowej sprawie kwotę należną z tyt. sprzedaży należy w całości traktować jako kwotę brutto, bowiem jak rozstrzygnięto w interpretacji z dnia 27 grudnia 2010 r. nr ILPP1/443-1030/10-6/AI, przy transakcji sprzedaży samochodu, prawidłowym było zastosowanie zwolnienia od podatku. Tym samym kwota netto wykazana na fakturze powinna być równa kwocie brutto, przy czym podatek należny nie powinien zostać wykazany (należało wskazać, że sprzedaż podlega zwolnieniu).

Należy jednocześnie zauważyć, iż tut. Organ nie jest kompetentny do oceny czy kwota licytacyjna jest kwotą netto czy brutto, gdyż to strony transakcji w zawartych umowach kwestię tę regulują.

Wysokości kwoty należnej od nabywcy, czyli ceny sprzedaży nie regulują przepisy prawa podatkowego. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług regulują jedynie co stanowi podstawę opodatkowania, natomiast nie mają i nie mogą mieć wpływu na ceny.

Należy również wskazać, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem tut. Organ nie jest kompetentny do oceny, kto z punktu widzenia prawa cywilnego był właścicielem pojazdu i czy Spółka dokonująca dostawy była równocześnie dłużnikiem.

Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie sposobu wystawiania faktur VAT. Natomiast, kwestia dotycząca stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku przy sprzedaży samochodu ciężarowego została załatwiona w interpretacji nr ILPP1/443-1030/10-6/AI w dniu 27 grudnia 2010 r. z kolei kwestia dotycząca podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu samochodu załatwiona została w dniu 27 grudnia 2010 r. w postanowieniu nr ILPP1/443-1030/10-8/AI.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje