Istota interpretacji:

Wystawianie faktur korygujących w formie papierowej do faktur wystawionych w formie elektronicznej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca wystawia miesięcznie blisko cztery tysiące faktur i tysiąc korekt. Ma zamiar wystawiać swoim kontrahentom faktury elektroniczne, przy użyciu programu EDI (ECOD ARCHIWUM), obsługiwanego przez firmę zewnętrzną. Wystawiana w używanym przez niego zintegrowanym systemie elektronicznym faktura VAT, zapisana w technicznym pliku jest przesyłana do firmy zewnętrznej, która zapisuje ją w postaci faktury elektronicznej w programie EDI. Niestety powyższa metoda nie może mieć zastosowania do elektronicznych faktur korygujących. w obsługiwanym przez Spółkę systemie nie ma możliwości stworzenia dokumentu technicznego (tzw. idoka), który byłby zgodny ze standardem przesyłania dokumentów elektronicznych - faktura korekta za pomocą systemu EDI. Standard jest ustalony w formacie EDI-XML G1 przez instytucje nadzorujące wymianę elektroniczną dokumentów. Natomiast generowany przez Zainteresowanego dokument techniczny dla faktur korygujących nie spełnia wymaganego standardu z uwagi na brak wielu informacji istotnych dla faktury korygującej.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy Spółka jest uprawniona do wystawiania faktur korekt do faktur elektronicznych w formie papierowej...
2. Czy na Zainteresowanym ciąży obowiązek pisemnego zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o fakcie wystawiania faktur elektronicznych...

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad.1

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. u. Nr 133, poz. 1119), faktury korygujące oraz duplikaty faktur do faktur wystawianych i przesłanych w formie elektronicznej przesyła się w tej samej formie. w opinii Spółki, § 5 ust. 1 należy uznać za przepis ogólny, natomiast § 5 ust. 2 stanowić będzie przepis w stosunku do niego szczegółowy. w myśl bowiem § 5 ust. 2 rozporządzenia, w przypadkach gdy przeszkody formalne lub techniczne uniemożliwiają wystawianie i przesłanie dokumentu, o którym mowa w ust. 1, w formie elektronicznej, w szczególności w przypadku cofnięcia przez odbiorcę faktur zgody na ich wystawianie i przesyłanie w formie elektronicznej, podatnik wystawia ten dokument w formie papierowej, zamieszczając na nim adnotację, że odpowiednio faktura korygująca lub duplikat faktury dotyczy faktury wystawionej w formie elektronicznej.

Wykładnia ww. przepisu może budzić wątpliwości, z uwagi na brak definicji przeszkód technicznych w przepisach rozporządzenia. Należy jednak uznać za nieuprawnioną interpretację, zgodnie z którą dopuszczalność wystawiania w formie papierowej faktur korygujących faktury elektroniczne stanowi wyjątek i dotyczy sytuacji nadzwyczajnych, takich gdzie system informatyczny używany przez podatnika umożliwiał mu wystawianie i przesyłanie faktur korygujących, bądź duplikatów faktur w formie elektronicznej, jednak z przyczyn technicznych czy formalnych w danym momencie nie jest możliwe wystawienie i przesyłanie takich dokumentów, a zatem podatnik nie ma prawa do wystawienia faktury korygującej fakturę elektroniczną w formie papierowej, w sytuacji, w której z założenia w tym systemie nie jest możliwe wystawienie elektronicznej faktury korygującej. Taka wykładnia jest zbyt restrykcyjna i nieprawidłowa. Należy podkreślić, że taka wykładnia § 5 rozporządzenia prowadziłaby do jego niezgodności z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa), w szczególności z art. 219 Dyrektywy. Zgodnie z ww. przepisem, każdy dokument lub notę, która zmienia fakturę pierwotną i odnosi się do niej w sposób wyraźny i jednoznaczny, uznaje się za fakturę. z przytoczonego art. 219 Dyrektywy wyraźnie wynika, że organ nie może odmówić uznania za fakturę korygującą dokumentu lub noty tylko ze względu na formę, w jakiej została ona wystawiona.

Takie stanowisko podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 stycznia 2009 r. (III SA/Wa 1870/08). Podobne stanowisko WSA w Warszawie zajął również w wyroku z dnia 27 września 2007 r. (III SA/Wa 1054/07). Sąd przyznał słuszność argumentacji, zgodnie z którą w § 5 ust. 2 rozporządzenia wyraźnie wskazano, że podatnik może, w przypadku faktur korygujących lub duplikatów e-faktur, zrezygnować z formy elektronicznej, w sytuacji kiedy istnieją przeszkody formalne lub techniczne uniemożliwiające wystawienie i przesłanie dokumentu w formie elektronicznej, a taką przeszkodą jest niewątpliwie brak opracowanego standardowego komunikatu informatycznego w systemie EDI. Zatem, podatnik jest uprawniony do wystawienia tego dokumentu w formie papierowej, zamieszczając na nim adnotację, że dotyczy on faktury wystawionej w formie elektronicznej. Sąd nie podzielił stanowiska organów podatkowych, jakoby przeszkodą techniczną była wyłącznie taka, która ma charakter wyjątkowy, nieprzewidywalny i musi mieć charakter przemijający.

Przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym przeszkodą techniczną może być wyłącznie taka, która ma wyjątkowy, nieprzewidywalny i przemijający charakter, pozostawałby w sprzeczności z językową wykładnią § 5 ust. 2 rozporządzenia. Skoro bowiem przepisy rozporządzenia nie zawierają definicji przeszkody technicznej, należy posłużyć się definicją zawartą w Słowniku (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, pod red. Stanisława Dubisza, PWN 2003). Słownik jako przeszkodę definiuje "to co utrudnia, uniemożliwia osiągnięcie zrealizowanie czegoś". Przez techniczny, stosownie do definicji zawartej w Słowniku, należy rozumieć "odnoszący się do techniki - praktycznego wykorzystania osiągnięć nauki w przemyśle, transporcie, medycynie itp. stosowany w technice, zajmujący się techniką". w świetle powyższego, z całą pewnością ograniczenia systemu informatycznego stanowić będą przeszkodę techniczną. Ani przepisy, ani językowe znaczenie terminu "przeszkoda techniczna" nie zawiera przesłanki wyjątkowości, nieprzewidywalności i przemijającego charakteru. Zatem, formułowanie takich przesłanek przez organy podatkowe jest bezpodstawne, co więcej stanowi wykładnię contra legem § 5 rozporządzenia.

Spółka uważa zatem, że ma prawo wystawiać faktury korekty do faktur elektronicznych w formie papierowej, tyle, że na takich fakturach winna zamieścić adnotacje, że dotyczą one faktur elektronicznych.

Ad. 2

§ 7 rozporządzenia stanowi, że podatnicy zamierzający wystawiać i przesyłać faktury w formie elektronicznej przed dniem 1 stycznia 2006 r., mogą stosować tę formę wystawiania faktur pod warunkiem uprzedniego zawiadomienia w formie pisemnej o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego oraz naczelnika urzędu celnego właściwego w zakresie podatku akcyzowego, w odniesieniu do podatnika tego podatku.

Z uwagi na zakres czasowy, do jakiego ograniczone zostało zastosowanie ww. przepisu, zdaniem Wnioskodawcy, nie znajdzie on zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje