Istota interpretacji:

Wystawianie faktur dla Lidera konsorcjum dokumentujących czynności wykonywanych przez Partnera konsorcjum.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, będąc czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zainteresowany zawarł z przedstawicielem Spółki z o.o. (dalej Spółka) umowę partnerską w celu współpracy przy realizacji projektu wdrażanego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, dofinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Projekt nosi nazwę: "XXXX" i ma na celu przeprowadzenie szkoleń edukacyjnych dla pracowników urzędów gminnych. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z poz. 7 załącznika nr 4, wykonywanie usług w zakresie edukacji podlega zwolnieniu od podatku.

W zawartej umowie partnerskiej, Spółkę określono jako "Lidera", natomiast Wnioskodawcę jako "Partnera". Zainteresowany – jako Partner – za wykonane usługi uzyskuje przychody, które obejmują wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych kosztów związanych z wykonaniem projektu – zgodnych z załącznikiem do umowy, czyli wydatki, które ponosi podlegają zwrotowi po okazaniu dokumentów potwierdzających ich poniesienie.

W związku z tak uzyskanymi przychodami, Wnioskodawca uważa – pomimo, iż umowa nie zawiera takiego warunku – że powinien on wystawiać faktury VAT. Stanowisko swoje opiera na art. 106 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z którym podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni obowiązani są do wystawienia faktury z wykonywanej działalności gospodarczej obejmującej działalność wytwórczą, handlową lub usługową.

Odmienne zdanie prezentuje Spółka (Lider). Przedstawiciele tej Spółki nie odbierają od Zainteresowanego faktur, ponieważ uważają, że nie powinien ich wystawiać jako Partner działający w ramach konsorcjum.

U uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca oświadczył, iż usługi świadczone przez konsorcjum w ramach realizowanego projektu są finansowane w całości ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, aczkolwiek Beneficjent (Lider konsorcjum) zobowiązany jest do wniesienia wkładu pozyskanego z budżetu jednostek samorządu terytorialnego w określonej kwocie (§ 4 umowy o dofinansowanie projektu), co stanowi 82,80% całkowitych wydatków kwalifikowanych projektu (§ 2 umowy o dofinansowanie projektu). Za finansową realizację projektu odpowiedzialny jest Lider (w świetle umowy o dofinansowanie projektu jest Beneficjentem), który otrzymuje środki z Europejskiego Funduszu Społecznego, które w określonej części są przekazywane Wnioskodawcy na pokrycie kosztów realizacji projektu.

Umowa o dofinansowanie projektu określa w § 8 pkt 8, że wszystkie płatności pomiędzy Beneficjentem a Partnerem powinny być dokonywane za pośrednictwem rachunku bankowego, a dalej, w § 9 pkt 2 zobowiązuje Beneficjenta do przedkładania wraz z wnioskiem o płatność poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii wyciągów z rachunków bankowych i raportów kasowych. Umowa o dofinansowanie projektu nie określa natomiast czy rozliczenia pomiędzy Wnioskodawcą, będącym płatnikiem podatku VAT a Liderem (Beneficjentem) powinny, czy też nie powinny odbywać się w oparciu o faktury VAT, tzn. czy Wnioskodawca za usługi objęte projektem powinien wystawiać faktury VAT dla Lidera.

Zainteresowany ma zawartą umowę z Liderem na świadczenie usług w postaci bieżącej obsługi szkoleń oraz prowadzenia szkoleń przez dwóch trenerów. Na usługi szkoleniowe, ani też żadne inne usługi w ramach niniejszego projektu nie są wystawiane faktury dla odbiorcy zewnętrznego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca postępuje prawidłowo wystawiając faktury VAT i na ich podstawie ewidencjonuje sprzedaż w rejestrze sprzedaży VAT...

Zdaniem Wnioskodawcy, będąc czynnym podatnikiem VAT powinien wystawiać dla Spółki z o.o. faktury za uzyskane przychody z tytułu realizacji projektu finansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego, zgodnie z art. 106 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Zainteresowany zawarł ze Spółką z o.o. umowę partnerską (konsorcjum) w celu współpracy przy realizacji projektu wdrażanego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, dofinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego.

Umowa konsorcjum nie występuje ani w prawie cywilnym, ani podatkowym. Wyjątkiem jest prawo bankowe, które wymienia konsorcjum bankowe. Zawieranie takich porozumień jest jednak dopuszczalne (w ramach swobody umów). Stosownie do art. 3531ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Konsorcjum jest umową gospodarczą co najmniej dwóch przedsiębiorców, zawartą w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia, dla odniesienia wspólnych korzyści, przy jednoczesnej solidarnej odpowiedzialności wykonawców (konsorcjantów) za wykonanie umowy – z zakresu prawa zamówień publicznych. Wspólne przedsięwzięcia charakteryzuje to, że jego uczestnicy są związani ustaleniami umownymi. Poza obowiązkami nałożonymi przez ustawę z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 ze zm.) (np. konieczności ustanowienia pełnomocnika – art. 23 ust. 2, czy solidarnej odpowiedzialności – art. 141), ustalenia te mogą dotyczyć różnych kwestii, zgodnie z zasadą swobody umów wyrażoną w art. 3531Kodeksu cywilnego, np.: zasad reprezentacji, sposobu rozliczeń danego przedsięwzięcia, podziału robót, udziału w zyskach i stratach itp.

Jak wskazano, celem zawiązania konsorcjum jest najczęściej wspólne działanie w realizacji konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego, które ze względu na potencjał finansowy lub też szeroki zakres przedmiotowy przekracza możliwość jednego podmiotu. Umowa konsorcjum z reguły wiąże podmioty na czas określony, najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, do którego zostało powołane. Podmioty tworzące konsorcjum zachowują niezależność w działaniach nieobjętych umową zaś w działaniach konsorcjum realizują wspólną politykę finansową objętą porozumieniem. Konsorcjum zwykle nie jest spółką prawa handlowego, nie posiada osobowości prawnej, nie jest odrębnym podmiotem gospodarczym, nie musi więc być rejestrowane.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1. przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2. wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3. wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4. wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5. ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6. oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7. zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Na mocy art. 109 ust. 3 ustawy, podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, 134, 138 – dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.

Z opisu sprawy wynika, iż Zainteresowany zawarł z przedstawicielem Spółki z o.o. umowę partnerską (konsorcjum) w celu współpracy przy realizacji projektu wdrażanego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, dofinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Projekt ma na celu przeprowadzenie szkoleń edukacyjnych dla pracowników urzędów gminnych. W zawartej umowie partnerskiej, Spółkę określono jako "Lidera", natomiast Wnioskodawcę jako "Partnera". Zainteresowany – jako Partner – za wykonane usługi uzyskuje przychody, które obejmują wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych kosztów, związanych z wykonaniem projektu – zgodnych z załącznikiem do umowy, czyli wydatki, które ponosi podlegają zwrotowi po okazaniu dokumentów potwierdzających ich poniesienie.

W uzupełnieniu do sprawy Wnioskodawca wskazał, iż za finansową realizację projektu odpowiedzialny jest Lider (w świetle umowy o dofinansowanie projektu jest Beneficjentem), który otrzymuje środki z Europejskiego Funduszu Społecznego, które w określonej części są przekazywane Wnioskodawcy na pokrycie kosztów realizacji projektu.

Jak wynika z powyższego, wzajemne rozliczenie pomiędzy stronami umowy konsorcjum nie jest odpłatnym świadczeniem usług, stanowi jedynie partycypowanie we wspólnie poniesionych kosztach. Czynność ta nie rodzi skutków w podatku od towarów i usług, a tym samym nie podlega fakturowaniu.

Biorąc pod uwagę przytoczone unormowania stwierdzić należy, iż wzajemne rozliczenia finansowe pomiędzy Liderem a Partnerem konsorcjum nie stanowią świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji, czynność ta nie powinna być dokumentowana fakturą VAT.

Oznacza to, iż otrzymane przez Wnioskodawcę (Partnera) od Lidera środki stanowią wzajemne rozliczenia między stronami umowy konsorcjum i nie powinny być dokumentowane fakturą. W konsekwencji, Zainteresowany nie ma też obowiązku ewidencjonowania ich w rejestrze sprzedaży VAT.

Ponadto tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisanym zdarzeniu przyszłym, które nie zostały objęte pytaniem oraz własnym stanowiskiem w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności sprawy zwolnienia od podatku usług szkoleń edukacyjnych dla pracowników urzędów gminnych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.