Istota interpretacji:

Czy opisane powyżej świadczenia wzajemne stron stanowią świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r., Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwana dalej: ustawą z dnia 11 marca 2004 r. i czy powinny być dokumentowane fakturami VAT tak w zakresie obciążenia strony przeciwnej 50% swoich kosztów (refakturowanie) jak i w zakresie 50% przychodu z tytułu sprzedaży drugiej strony?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka z o.o. (dalej: Podatnik) posiada prawa do dystrybucji kinowej fabularnego utworu audiowizualnego. Kontrahent Spółka Sp. z o. o. posiada prawa do dystrybucji tegoż filmu na nośnikach DVD poprzez nadania i reemisje TV.

Obydwa podmioty postanawiają podjąć wspólne przedsięwzięcie gospodarcze mające na celu skoordynowane wprowadzenie filmu na polski rynek audiowizualny i w tym celu chcą podpisać umowę.

Istotą tejże umowy jest, że każda ze spółek będzie rozpowszechniać film na swoim polu eksploatacji, ale też każda ze stron będzie partycypować w określonym stosunku procentowym w kosztach wprowadzenia filmu na dane pole eksploatacji: tak Kontrahent w kosztach wprowadzenia filmu do kin (pole eksploatacji należące do Wnioskodawcy), jak Wnioskodawca we wprowadzeniu do obrotu nośników DVD z filmem oraz do telewizji (pola eksploatacji należące do Kontrahenta). Na podobnych zasadach obydwie Spółki chcą wzajemnie między sobą rozliczać - w określonym stosunku procentowym - przychody z w/w pól eksploatacji filmu: to jest Kontrahent ma partycypować w przychodach z eksploatacji filmu na polu należącym do Wnioskodawcy, zaś Wnioskodawca ma partycypować w przychodach z pól eksploatacji należących do Kontrahenta. Zatem, każda ze Stron korzystając ze swoich możliwości przystępuje do działania na swoim polu eksploatacji. Wnioskodawca wprowadza film do kin, a Kontrahent - z pewnym opóźnieniem czasowym - wydaje film na DVD i korzystając ze swojej sieci sprzedaży wprowadza go na rynek. Sprzedaje też prawa do emisji w TV.

Na etapie ponoszenia kosztów (promocja, reklama, koszty techniczne) każda ze Spółek ponosi je w swoim imieniu w ramach prowadzonych przez siebie działań, a następnie rozlicza z drugą spółką określony procent swoich kosztów.

Na etapie sprzedaży, każda ze stron uzyskuje przychody i generuje obrót w ramach swojego pola eksploatacji, w swoim imieniu i na swoją rzecz, a następnie - po przedstawieniu stronie przeciwnej raportu ze sprzedaży - ma nastąpić w/w rozliczenie pomiędzy obydwiema spółkami w/w przychodów ww. pól eksploatacji.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy opisane powyżej świadczenia wzajemne stron stanowią świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r., Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwana dalej: ustawą z dnia 11 marca 2004 r. i czy powinny być dokumentowane fakturami VAT tak w zakresie obciążenia strony przeciwnej 50% swoich kosztów (refakturowanie) jak i w zakresie 50% przychodu z tytułu sprzedaży drugiej strony...

Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na postawione pytania prawne, uzależniona jest od interpretacji art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., zgodnie z którym przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w lego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
   
   

Definicja powyższa ma charakter dopełniający do dostawy towarów, gdyż - tak jak wymagają tego regulacje VI dyrektywy VAT oraz odpowiednio Dyrektywy 2006/112/WE VAT - obejmuje wszystkie te transakcje wykonywane w ramach działalności gospodarczej, które nie stanowią dostawy towarów. Pojęcie usługi zostało zdefiniowane uniwersalnie, tj. usługa została oderwana od klasyfikacji statystycznych. Do jej opodatkowania nie jest już konieczne wymienienie jej w tychże klasyfikacjach. Zgodnie bowiem z ust. 3 art. 8 , usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119 . Nie wszystkie więc usługi - w rozumieniu art. 8 - sklasyfikowane są w PKWiU. Takie skonstruowanie zakresu czynności opodatkowanych doprowadzić ma do zapewnienia zasady powszechności opodatkowania.

W przedmiotowym stanie faktycznym - w opinii Spółki - mamy do czynienia z wzajemnym świadczeniem usługi, tak w zakresie obciążenia strony przeciwnej 50% swoich kosztów związanych z promocją filmu, jak i 50% zysku z tytułu sprzedaży drugiej strony.

W przedmiotowym stanie faktycznym Spółka promując film i ponosząc w tym zakresie wydatki działa we własnym imieniu i na własny rachunek celem wygenerowania swojej sprzedaży z tytułu kinowego wyświetlania filmu. "Przy okazji" niejako - w związku z podpisaniem umowy - promować będzie też ten sam film, który na innych polach eksploatacji generował będzie sprzedaż opodatkowaną u Kontrahenta. Z analogiczną sytuacją mamy więc do czynienia w przypadku Kontrahebta. W zakresie, w jakim strony dokonają wzajemnego rozliczenia na podstawie zawartej umowy o wspólnym przedsięwzięciu, będziemy mieli więc do czynienia ze świadczeniem na rzecz drugiej strony umowy, niebędącym dostawą towarów - a więc stanowiącym świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

Obciążenia strony przeciwnej kwotą stanowiącą 50% swoich kosztów, jak 50% przychodu z tytułu sprzedaży wygenerowanej przez drugą stronę umowy, stanowi natomiast sposób kalkulacji wynagrodzenia za to świadczenie (usługę) - stanowiącego obrót opodatkowany VAT.

W zakresie obciążenia drugiej strony 50% swoich kosztów - zgodnie z regulacją 112 Dyrektywy można mieć do czynienia z czynnością niepodlegającą opodatkowaniu VAT a obciążenie mogłoby odbyć się poprzez wystawienie noty obciążeniowej, ale tylko pod warunkiem, że Spółka (i odpowiednio Kontrahent) działałaby w imieniu i na rzecz drugiej strony, tj. otrzymywałaby faktury zakupowe wystawione na drugą stronę. Zagadnienia tego nie regulują wprawdzie wprost przepisy polskiej ustawy z dnia 11 marca 2004 r., lecz zasada ta wynika bezpośrednio zad. 79 lit. c Dyrektywy 2006/112/WE Rady UE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z dnia 11 grudnia 2006 r.). Zgodnie z tym przepisem, podstawa opodatkowania (podatkiem od wartości dodanej) nie obejmuje następujących elementów: (...) kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym. Podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę kosztów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c i nie może odliczyć VAT, który w danym przypadku mógł zostać naliczony.

Warunkiem jest, aby te faktury wystawione zostały na drugi podmiot w imieniu i na rzecz którego działa. W sytuacji, gdy faktury zakupowe będą wystawiane na Spółkę (odpowiednio na Kontrahenta), brak jest możliwości zastosowania powyższej procedury "zwrotu wydatków", mamy więc do czynienia ze świadczeniem usługi opodatkowanej VAT.

Tezę tę potwierdza także stanowisko wyrażone przez MF w odpowiedzi z dnia 23 lutego 2004 r. na interpelację poselską interpelację nr 5849. W piśmie tym, dotyczącym rozliczania wspólnego przedsięwzięcia - wydanym na gruncie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - ale znajdującym tym bardziej zastosowanie w obecnym stanie prawnym - podniesiono, iż "Natomiast w przepisach ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. 11, poz. 50 z późn. zm.) brak jest szczególnych regulacji dotyczących wzajemnych rozliczeń pomiędzy przedsiębiorcami, którzy zawarli umowę o wspólnym przedsięwzięciu i działają w ramach konsorcjum. W szczególności należy mieć na uwadze to, że przepisy ww. ustawy, definiując pojęcie podatnika (art. 5) nie przewidują uznania za jednego podatnika większej liczby przedsiębiorców pozostających w bliskich związkach, np. o charakterze ekonomicznym.

Przedsiębiorcy działający w ramach konsorcjum są odrębnymi podatnikami VAT, w tym także lider konsorcjum. Powyższe oznacza, że przedsiębiorcy działający w ramach konsorcjum powinni do wzajemnych rozliczeń stosować ogólne reguły wynikające z ww. ustawy oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, w tym także w zakresie wystawiania faktur VAT dokumentujących wykonywane przez nich czynności."

Reasumując - w przedstawionym stanie faktycznym, w zakresie, w jakim strony dokonają wzajemnego rozliczenia na podstawie zawartej umowy o wspólnym przedsięwzięciu, będziemy mieli do czynienia ze świadczeniem na rzecz drugiej strony umowy, niebędącym dostawą towarów - a więc stanowiącym świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Obciążenia strony przeciwnej kwotą stanowiącą 50% swoich kosztów na zasadzie refakturowania, jak i 50% przychodu z tytułu sprzedaży wygenerowanej przez drugą stronę umowy, stanowi wynagrodzenie za to świadczenie (usługę) - stanowiące obrót opodatkowany VAT- i winno być rozliczane za pomocą faktur VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.