Istota interpretacji:

zasady wystawiania faktur

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zajmuje się m.in. przyjmowaniem wpłat na rachunki bankowe w urzędach pocztowych. Wpłaty są dokonywane przez osoby fizyczne, nieprowadzące i prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej. Po wykonaniu czynności, pracownik Przedsiębiorstwa wydaje klientowi potwierdzenie dokonanej wpłaty należności pieniężnych (np. z tytułu składek ZUS).

Jednocześnie Wnioskodawca informuje, że klienci - podmioty prowadzące działalność gospodarczą nie wymagają od jednostek organizacyjnych Przedsiębiorstwa faktur na potwierdzenie pobranych opłat za usługę. Zdaniem kontrahentów, wystarczającym dokumentem jest dowód przyjęcia opłaty z odciśniętym datownikiem (stemplem) urzędu pocztowego.

Ponadto, pracownik Przedsiębiorstwa w trakcie realizacji usługi, np. przyjęcia paczki pocztowej stwierdza, że nadawcą przesyłki jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą, lecz nie dysponuje wszystkim danymi niezbędnymi do wystawienia faktury. Klient natomiast nie chce ww. danych udostępnić. Występują również sytuacje, w których klient (który podał wszystkie dane niezbędne do wystawienia faktury VAT) w trakcie wykonywania usługi stwierdzą, że nie jest zainteresowany otrzymaniem faktury VAT.

W związku z tym, pojawiają się wątpliwości w zakresie prawidłowego udokumentowania wykonanych czynności na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą oraz ewentualnej odpowiedzialności karnej skarbowej.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy Wnioskodawca ma obowiązek wystawiać faktury VAT również w sytuacji, gdy nabywca usługi odmawia ich przyjęcia...
2. Czy Wnioskodawca ma obowiązek wystawić faktury VAT w przypadku nie posiadania wszystkich danych dotyczących nabywcy (brak NIP, adresu itp.)...
3. Czy dokumenty (pokwitowania) wystawiane przez Wnioskodawcę z tytułu świadczenia usług pośrednictwa pieniężnego, można uznać za fakturę w rozumieniu przepisów o VAT...
   
   

Zdaniem Wnioskodawcy:

Na postawie art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Obowiązek, o którym mowa powyżej, nie dotyczy jedynie nabywców, którzy są osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej. Przepisy o VAT nie zawierają żadnych wytycznych w sprawie ustalenia, czy nabywca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą czy też nie.

Jeżeli przy świadczeniu usług (dostawie towarów) nabywca nie udzieli informacji, że prowadzi działalność gospodarczą (lub dokonuje zakupu na rzecz osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej) - zdaniem Wnioskodawcy - jednostki Przedsiębiorstwa nie mają obowiązku wystawienia faktury VAT lub innego dokumentu z nią zrównanym. Brak jest bowiem danych do uznania, że występuje obowiązek wystawienia faktury. Biorąc pod uwagę fakt, że w tym przypadku nie dochodzi do uszczuplenia należności podatkowych (sprzedaż podlega ewidencjonowaniu w rejestrach VAT), zdaniem Wnioskodawcy, nie dochodzi do naruszenia przepisów o VAT.

W przypadku świadczenia usług finansowych lub ubezpieczeniowych przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 z późn. zm., dalej również "rozporządzenie MF") dopuszczają możliwość wystawiania innych dokumentów, które są uznawane za fakturę VAT. Za fakturę uważa się tylko dokumenty, które zawierają następujące dane:

1. określenie usługodawcy oraz usługobiorcy,
2. numer kolejny i datę ich wystawienia,
3. nazwę usługi,
4. kwotę, której dotyczy dokument.
   
   

Dokumenty, które nie zawierają tylko jednego z powyższych elementów (np. pokwitowanie za przyjętą wpłatę na rachunek bankowy), zdaniem Wnioskodawcy, spełniają wymogi ustawowe, do uznania za dokument równoważny fakturze. Należy podkreślić, że dokumenty wystawiane przez służby okienkowe Przedsiębiorstwa zawierają określenie usługodawcy oraz usługobiorcy, kwotę której dotyczy dokument, a także pozwalają zdefiniować usługę świadczoną przez Wnioskodawcę (np. pośrednictwo pieniężne, wykonywane przez pocztę państwową).

Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy klient będący osobą prawną, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej odmówi przyjęcia faktury, wystawione dokumenty (zarówno oryginał, jak i kopię faktury) należy przechowywać razem w ewidencji podatkowej. Na oryginale faktury powinna znaleźć się adnotacja, stanowiąca, że nabywca odmówił przyjęcia faktury. Wystawiona kopia faktury VAT podlega rozliczeniu podatkowemu na ogólnych zasadach (pomimo odmowy przyjęcia faktury przez kontrahenta). Przypadek ten dotyczy sytuacji, gdy pracownik Przedsiębiorstwa posiada pełne dane umożliwiające wystawienie faktury VAT lub dokumentu z nią zrównanego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

W zakresie odpowiedzi na zagadnienie dotyczące sankcji określonych w kodeksie karno skarbowym zostanie wydane odrębne postanowienie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.