W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

D Sp. z o.o. (dalej jako: "D" lub "Spółka"jest częścią międzynarodowego koncernu D z siedzibą w I... w USA, należącego do D C. Spółka dostarcza na polski rynek środki ochrony roślin dla rolnictwa oraz dla działkowców, produkty do zwalczania zbędnej roślinności na terenach przemysłowych i nie użytkowanych rolniczo, a także preparaty do higieny sanitarnej. D jest zarejestrowanym w Polsce podatnikiem VAT czynnym.

Korzystając z możliwości wprowadzonych przepisami rozporządzenia w sprawie e-faktur, D zamierza wystawiać z tytułu dokonywanych dostaw towarów na rzecz Kontrahentów faktury VAT w formie elektronicznej (e-faktury) z użyciem podpisu elektronicznego (e-podpis). Jednocześnie Spółka informuje, że w celu zapewnienia autentyczności i integralności treści wysyłanych danych, Spółka zamierza wysyłać e-faktury do polskich kontrahentów używając kwalifikowanego podpisu elektronicznego (e-podpis) wydanego w Niemczech. Należy jednak podkreślić, że omawiany e-podpis podlega weryfikacji przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Przedmiotowy certyfikat został wydany przez podmiot, któremu została udzielona akredytacja w Niemczech (tj. Państwie Członkowskim Unii Europejskiej).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy faktury elektroniczne, których autentyczność pochodzenia i integralność treści będą zagwarantowane bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu (wydanego przez odpowiedni podmiot posiadający akredytację nadaną w Niemczech) będą spełniały wymogi, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie e-faktur?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. U. z 2005r Nr 133 poz. 1119), faktury mogą być wystawiane, przesyłane przechowywane w formie elektronicznej, pod warunkiem, że autentyczność ich pochodzenia, integralność ich treści będą zagwarantowane, między innymi, bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130. poz. 1450, ze zm.; dalej ".ustawa o e-podpisie") weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

W rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o e-podpisie, bezpieczny podpis elektroniczny, to taki podpis elektroniczny który:

1. jest przyporządkowany wyłącznie do osoby składającej ten podpis;
2. jest sporządzany za pomocą podlegających wyłącznej kontroli osoby składającej podpis elektroniczny, bezpiecznych urządzeń, służących do składania podpisu elektronicznego i danych służących do składania podpisu elektronicznego;
3. jest powiązany z danymi, do których został dołączony, w taki sposób, że jakakolwiek późniejsza zmiana tych danych jest rozpoznawalna
   
   

Z kolei poprzez kwalifikowany certyfikat, który służy do weryfikacji bezpiecznego e-podpisu, ustawa o e-podpisie rozumie certyfikat spełniający warunki określone w tej ustawie, wydany przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, spełniający wymogi określone w ustawie o e-podpisie.

W szczególności, zgodnie z brzmieniem art. 10 ustawy o e-podpisie, podmiot świadczący usługi certyfikacyjne jest obowiązany między innymi:

1. zapewnić techniczne i organizacyjne możliwości szybkiego i niezawodnego wydawania, zawieszania i unieważniania certyfikatów oraz określenia czasu dokonania tych czynności;
2. stwierdzić tożsamość osoby ubiegającej się o certyfikat;
3. zapewnić środki przeciwdziałające fałszerstwom certyfikatów i innych danych poświadczanych elektronicznie przez te podmioty, w szczególności przez ochronę urządzeń i danych wykorzystywanych przy świadczeniu usług certyfikacyjnych;
4. zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone odbiorcom usług certyfikacyjnych;
5. poinformować osobę ubiegające się o certyfikat, przed zawarciem z nią umowy, o warunkach uzyskania i używania certyfikatu, w tym o wszelkich ograniczeniach jego użycia;
6. używać systemów do tworzenia przechowywania certyfikatów w sposób zapewniający możliwość wprowadzania i zmiany danych jedynie osobom uprawnionym;
7. jeżeli podmiot zapewnia publiczny dostęp do certyfikatów, to ich publikacja wymaga uprzedniej zgody osoby, której wydano ten certyfikat;
8. udostępniać odbiorcy usług certyfikacyjnych pełny wykaz bezpiecznych urządzeń do składania i weryfikacji podpisów elektronicznych i warunki techniczne, jakim te urządzenia powinny odpowiadać;
9. zapewnić w razie tworzenia przez niego danych służących do składania podpisu elektronicznego, poufność procesu ich tworzenia, a także nie przechowywać i nie kopiować tych danych ani innych danych, które mogłyby służyć do ich odtworzenia, oraz nie udostępniać ich nikomu innemu poza osobą, która będzie składała za ich pomocą podpis elektroniczny;j) zapewnić, w razie tworzenia przez niego danych służących do składania podpisu elektronicznego, aby dane te z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością wystąpiły tylko raz;
10. publikować dane, które umożliwią weryfikacje, w tym również w sposób elektroniczny, autentyczności ważności certyfikatów oraz innych danych poświadczanych elektronicznie przez ten podmiot oraz zapewnić nieodpłatny dostęp do tych danych odbiorcom usług certyfikacyjnych. Należy więc stwierdzić, że w przypadku, gdy dana faktura elektroniczna będzie przesyłana do Kontrahenta DDD w ten sposób, że autentyczność jej pochodzenia oraz integralność jej treści będą zagwarantowane bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu (tj. certyfikatu wydanego przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne), to sposób wystawienia i przesłania takiej e-faktury będzie spełniać wymogi określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie e-faktur. W kontekście powyższego należy zauważyć, że również w przypadku, gdy dany podpis elektroniczny będzie weryfikowany za pomocą kwalifikowanego certyfikatu, wydanego przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne w innym niż Polska Państwie Członkowskim (np. w Niemczech) powinien on zostać uznany za spełniający wymogi Rozporządzenia w sprawie e-faktur.
    
    

Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy o e-podpisie, certyfikat wydany przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, nie mający siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie świadczący usług na jej terytorium, zrównuje się pod względem prawnym z kwalifikowanymi certyfikatami wydanymi przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, mający siedzibę lub świadczący usługi na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej między innymi wówczas, gdy:

1. podmiotowi świadczącemu usługi certyfikacyjne. który wydał ten certyfikat została udzielona akredytacja w państwie członkowskim Unii Europejskiej, oraz
2. podmiot ten spełnia wymagania ustawy o e-podpisie
   
   

Biorąc pod uwagę powyższe, Spółka pragnie podkreślić, że niemiecki podmiot (świadczący usługi certyfikacyjne), który wydaje kwalifikowane certyfikaty, za pomocą których będą weryfikowane podpisy elektroniczne dołączane do faktur wystawianych przez D na rzecz Kontrahentów, posiada wspomnianą powyżej akredytację nadaną w Niemczech. W tym miejscu należy podkreślić, że wprowadzenie do obiegu prawnego ustawy o e-podpisie było m.in. następstwem wykonania zaleceń Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/93/WE z dnia 13 grudnia 1999r, w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych (Dz. Urz. L 013, 19/01/2000 P 0012-0020; dalej: "Dyrektywa o e-podpisie").

Jak bowiem stwierdzono w preambule do Dyrektywy o e-podpisie, rozbieżne reguły odnoszące się do prawnego uznawania podpisów elektronicznych i akredytacja podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne w Państwach Członkowskich mogą stanowić poważną przeszkodę w komunikacji elektronicznej i handlu elektronicznym. W związku z powyższym, uchwalono Dyrektywę o e-podpisie, której celem było ułatwienie stosowania podpisów elektronicznych oraz przyczynienie się do ich wzajemnego uznania prawnego we wszystkich Państwach Członkowskich UE. Przedmiotowa Dyrektywa ustanawia ramy prawne odnosząca się do podpisów elektronicznych i niektórych usług certyfikacyjnych, w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego (tj. rynku Państw Członkowskich).

Zgodnie z art. 4 Dyrektywy o e-podpisie, każde Państwo Członkowskie jest obowiązane do stosowania przepisów krajowych, wydanych na mocy tej Dyrektywy, do mających siedzibę na ich terytorium podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne i ich usług.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że również Niemcy jako Państwo Członkowskie UE było zobowiązane do respektowania zaleceń Dyrektywy przy określaniu krajowych wymogów dotyczących zarówno bezpiecznego podpisu elektronicznego, kwalifikowanego certyfikatu, jak również podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne.

W ten sposób, legislacja krajowa Państw Członkowskich dotycząca podpisu elektronicznego oparta na przepisach Dyrektywy jest zbieżna w odniesieniu do najbardziej newralgicznych zagadnień związanych ze stosowaniem e-podpisu. W rezultacie również przepisy wewnętrzne w Polsce i w Niemczech w odniesieniu do zagadnień związanych z e-podpisem są zbieżne.

Należy jednocześnie podkreślić, że głównym celem i założeniem Dyrektywy było zapewnienie wzajemnej akceptacji przez Państwa Członkowskie podpisów elektronicznych wystawionych w poszczególnych Państwach UE.

W szczególności, zgodnie z art. 4 Dyrektywy, Państwa Członkowskie nie mogą ograniczać świadczenia usług certyfikacyjnych pochodzących z innego Państwa Członkowskiego w dziedzinach objętych tą Dyrektywą. W tym miejscu należy wspomnieć o konieczności interpretowania prawa krajowego w świetle dyrektyw, co stanowi jedną z zasad ogólnych prawa wspólnotowego. Zasada ta została potwierdzona w szeregu orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (zwanego dalej ETS) i wiąże się z zasadą nadrzędności prawa wspólnotowego nad krajowym. W orzeczeniu w sprawie 103/88 Fratelli Constanzo v. Commune di Milano ETS wskazał, że organy administracyjne są w taki sam sposób zobowiązane jak sąd krajowy do stosowania przepisów wspólnotowych. Zatem interpretując krajowe przepisy dotyczące e-podpisu należy przepisy Dyrektywy o e-podpisie, przy czym obowiązek uwzględnienia tej Dyrektywy w procesie wykładni przepisów krajowych dotyczy nie tylko podatników, ale przede wszystkim polskich sądów oraz organów podatkowych. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez ETS m.in. w orzeczeniu w sprawie C-62/00 MarksSpencer plc v. Commisioners of Customs end Excise: " (...) stosując prawo krajowe, sąd krajowy jest zobowiązany dokonać wykładni tego prawa, tak dalece jak to możliwe, w świetle brzmienia i celu dyrektywy, aby osiągnąć cel dyrektywy".

Zasadność argumentacji opartej na orzecznictwie ETS wynika z brzmienia art. 10 Traktatu Rzymskiego (Dz. U. z 2004, Nr 90, poz. 864/2). Powyższy przepis zobowiązuje państwa członkowskie do podejmowania wszelkich właściwych środków w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z powyższego Traktatu lub działań instytucji Wspólnoty (a więc również ETS). W rezultacie, jeśli ETS dokona wykładni przepisu dyrektywy, Państwa Członkowskie (w tym Polska i polskie organy podatkowe oraz sądy) są zobowiązane do stosowana wykładni przedstawionej przez Europejski Trybunat Sprawiedliwości. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 października 2005 r. (sygn. akt III SA/Wa 2219/05) stwierdził, że: "(...) Dyrektywa wiąże państwa członkowskie, do których jest skierowana, odnośnie wyniku w niej określonego, jaki powinien być osiągnięty przez państwo członkowskie, pozostawia natomiast instytucjom narodowym swobodę wyboru formy i środków realizacji tego wyniku. Dyrektywy zawierają również określenie terminu wykonania przez jej adresata - państwo członkowskie wypływających z niej obowiązków".

Tym samym, potwierdzony został prymat prawa wspólnotowego nad krajowym oraz możliwość bezpośredniego stosowania dyrektywy (por. orzeczenie ETS w sprawie C-150/99 Lindopark AB v. Państwo Szwedzkie).

Dodatkowo należy zaznaczyć, że przepisy prawa krajowego należy interpretować zgodnie z treścią i celem danej dyrektywy (w tym Dyrektywy o e-podpisie).

Zgodnie z orzeczeniem ETS w sprawie C-106/89 Marieasing v. CommerciaIl Internacional de Aliementacion wykładnia prowspóInotowa, powinna sięgać tak daleko jak to tylko możliwe. Oznacza to, iż wynikające z dyrektywy zobowiązanie Państwa Członkowskiego UE do osiągnięcia rezultatu przewidzianego przez dyrektywę, obliguje je do podjęcia wszelkich właściwych środków ogólnych lub szczególnych w celu zapewnienia wykonania tego zobowiązania. W rezultacie organy podatkowe Państw Członkowskich UE stosując prawo krajowe niezależnie czy dane przepisy zostały przyjęte przed czy po dyrektywie, zostały zobligowane do przeprowadzenia ich "w największym możliwym stopniu, w świetle treści i celu dyrektywy, dla osiągnięcia jej rezultatu i przez to uzyskania zgodności z art.189 akapit trzeci Traktatu EWG".

Zgodnie z art. 249 Traktatu Rzymskiego, dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie UE, co w praktyce oznacza, iż jest ono zobowiązane do wykonania dyrektywy co do celu, dla jakiego ją ustanowiono, w drodze wskazanie adekwatnych przepisów prawa krajowego, które mają "urzeczywistnić" cel dyrektywy.

W świetle powyższego, w opinii D, nie istnieją przeszkody prawne lub formalne, które uniemożliwiłyby zrównanie pod względem prawnym bezpiecznego e-podpisu weryfikowanego przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu wydanego przez odpowiedni podmiot w Niemczech, z jego polskim odpowiednikiem.

W rezultacie, zdaniem Spółki, faktury VAT w formie elektronicznej, których autentyczność pochodzenia i integralność treści będzie zabezpieczona kwalifikowanym e-podpisem, weryfikowanym za pomocą ważnego certyfikatu (wydanego przez akredytowany podmiot w Niemczech) będą spełniały wymogi, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie e-faktur.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Na podstawie art. 106 ust. 10 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 14 lipca 2005r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. U. z 2005r. Nr 133 poz. 1119). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia faktury mogą być wystawiane, przesyłane i przechowywane w formie elektronicznej, pod warunkiem że autentyczność ich pochodzenia i integralność ich treści będą zagwarantowane bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130, poz. 1450, z późn. zm.), weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

Zgodnie z dyspozycją art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2001r. Nr 130, poz. 1450 z późn. zm.) bezpieczny podpis elektroniczny to taki który:

1. jest przyporządkowany wyłącznie do osoby składającej ten podpis,
2. jest sporządzany za pomocą podlegających wyłącznej kontroli osoby składającej podpis elektroniczny bezpiecznych urządzeń służących do składania podpisu elektronicznego i danych służących do składania podpisu elektronicznego,
3. jest powiązany z danymi, do których został dołączony, w taki sposób, że jakakolwiek późniejsza zmiana tych danych jest rozpoznawalna
   
   

Kwalifikowany certyfikat zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 12 ustawy o podpisie elektronicznym to certyfikat spełniający warunki określone w ustawie, wydany przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, spełniający wymogi określone w ustawie. Usługi certyfikacyjne zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy o podpisie elektronicznym to wydawanie certyfikatów, znakowanie czasem lub inne usługi związane z podpisem elektronicznym. Kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne zgodnie z art. 3 pkt 14 ustawy o podpisie elektronicznym to przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679 i Nr 102, poz. 1115), Narodowy Bank Polski albo organ władzy publicznej, świadczący co najmniej jedną z usług, o których mowa w pkt 13.

Zgodnie z art. 9 ustawy o podpisie elektronicznym prowadzenie działalności w zakresie świadczenia usług certyfikacyjnych nie wymaga uzyskania zezwolenia ani koncesji. Organy władzy publicznej i Narodowy Bank Polski mogą świadczyć usługi certyfikacyjne, z zastrzeżeniem ust. 3, wyłącznie na użytek własny lub innych organów władzy publicznej. Jednostka samorządu terytorialnego może świadczyć usługi certyfikacyjne na zasadach niezarobkowych także dla członków wspólnoty samorządowej.

Obowiązki kwalifikowanego podmiotu świadczącego usług certyfikacyjne określa art. 10 ustawy o podpisie elektronicznym. Zgodnie z jego dyspozycją kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne wydający kwalifikowane certyfikaty jest obowiązany:

1. zapewnić techniczne i organizacyjne możliwości szybkiego i niezawodnego wydawania, zawieszania i unieważniania certyfikatów oraz określenia czasu dokonania tych czynności,
2. stwierdzić tożsamość osoby ubiegającej się o certyfikat,
3. zapewnić środki przeciwdziałające fałszerstwom certyfikatów i innych danych poświadczanych elektronicznie przez te podmioty, w szczególności przez ochronę urządzeń i danych wykorzystywanych przy świadczeniu usług certyfikacyjnych,
4. zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone odbiorcom usług certyfikacyjnych,
5. poinformować osobę ubiegającą się o certyfikat, przed zawarciem z nią umowy, o warunkach uzyskania i używania certyfikatu, w tym o wszelkich ograniczeniach jego użycia,
6. używać systemów do tworzenia i przechowywania certyfikatów w sposób zapewniający możliwość wprowadzania i zmiany danych jedynie osobom uprawnionym,
7. jeżeli podmiot zapewnia publiczny dostęp do certyfikatów, to ich publikacja wymaga uprzedniej zgody osoby, której wydano ten certyfikat,
8. udostępniać odbiorcy usług certyfikacyjnych pełny wykaz bezpiecznych urządzeń do składania i weryfikacji podpisów elektronicznych i warunki techniczne, jakim te urządzenia powinny odpowiadać,
9. zapewnić, w razie tworzenia przez niego danych służących do składania podpisu elektronicznego, poufność procesu ich tworzenia, a także nie przechowywać i nie kopiować tych danych ani innych danych, które mogłyby służyć do ich odtworzenia, oraz nie udostępniać ich nikomu innemu poza osobą, która będzie składała za ich pomocą podpis elektroniczny,
10. zapewnić, w razie tworzenia przez niego danych służących do składania podpisu elektronicznego, aby dane te z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością wystąpiły tylko raz,
11. publikować dane, które umożliwią weryfikację, w tym również w sposób elektroniczny, autentyczności i ważności certyfikatów oraz innych danych poświadczanych elektronicznie przez ten podmiot oraz zapewnić nieodpłatny dostęp do tych danych odbiorcom usług certyfikacyjnych
    
    

Jak wynika z oświadczenia Wnioskodawcy faktury elektroniczne będą potwierdzane podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu wydanego przez podmiot, któremu została udzielona akredytacja w Niemczech.

Zgodnie z art. 4 ustawy o podpisie elektronicznym certyfikat wydany przez podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, niemający siedziby na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i nieświadczący usług na jej terytorium, zrównuje się pod względem prawnym z kwalifikowanymi certyfikatami wydanymi przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, mający siedzibę lub świadczący usługi na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jeżeli zostanie spełniona jedna z poniższych przesłanek:

1)podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, który wydał ten certyfikat, został wpisany do rejestru kwalifikowanych podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne,
2)przewiduje to umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, o wzajemnym uznaniu certyfikatów,
3)podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, który wydał ten certyfikat, spełnia wymagania ustawy i została mu udzielona akredytacja w państwie członkowskim Unii Europejskiej,
4)podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, mający siedzibę na terytorium Wspólnoty Europejskiej, spełniający wymogi ustawy, udzielił gwarancji za ten certyfikat,
5)certyfikat ten został uznany za kwalifikowany w drodze umowy międzynarodowej zawartej pomiędzy Wspólnotą Europejską a państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi,
5a)certyfikat ten został uznany za kwalifikowany w drodze umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
6)podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, który wydał ten certyfikat, został uznany w drodze umowy międzynarodowej zawartej pomiędzy Wspólnotą Europejską a państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi

Z analizy przedmiotowego wniosku wynika, że faktury elektroniczne będą weryfikowane przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu wydanego przez podmiot, który posiada akredytację w Niemczech. Zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy o podpisie elektronicznym kwalifikowany certyfikat, który posiada akredytację w państwie członkowskim Unii Europejskiej (w tym przypadku w Niemczech) zrównuje się pod względem prawnym z kwalifikowanym certyfikatem wydanym przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne mającym siedzibę lub świadczącym usługi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem, że spełnia wymagania ustawy o podpisie elektronicznym oraz wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych:

• rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2002r. w sprawie określenia warunków technicznych i organizacyjnych dla kwalifikowanych podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne, polityk certyfikacji dla kwalifikowanych certyfikatów wydawanych przez te podmioty oraz warunków technicznych dla bezpiecznych urządzeń służących do składania i weryfikacji podpisu elektronicznego (Dz. U. z 2002r. Nr 128 poz. 1094);
• rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej kwalifikowanego podmiotu świadczącego usługi certyfikacyjne (Dz. U. z 2003r. Nr 229 poz. 2282).
  
  

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy należy stwierdzić, iż faktury elektroniczne których autentyczność pochodzenia i integralność treści będą zagwarantowane bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu wydanego przez podmiot posiadający akredytację w Niemczech, będą spełniały wymogi o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia pod warunkiem spełnienia wymogów ustawy o podpisie elektronicznym oraz sporządzonych do niej przepisów wykonawczych, co wynika z dyspozycji art. 4 pkt 3 ustawy o podpisie elektronicznym.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock