W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą m.in. w zakresie obrotu olejami opałowymi lekkimi. W ramach prowadzonej działalności nabywa On od swoich dostawców oraz dokonuje dystrybucji dwóch gatunków oleju opałowego lekkiego, tj. oleju opałowego lekkiego EKOTERM PLUS (od spółki S.A), w rachunkowości oznaczany jako L-1 oraz oleju opałowego lekkiego z Rafinerii T. w rachunkowości oznaczany jako L-2. Dla każdego z gatunków oleju opałowego, wymienionych w zdaniu poprzednim, Zainteresowany w ramach swojej rachunkowości prowadzi osobne konta analityczne. Wspomniane gatunki oleju opałowego lekkiego spełniają warunki (w zakresie barwienia, znakowania oraz odbioru od nabywców odpowiednich oświadczeń o przeznaczeniu) dla objęcia ich obniżoną stawką akcyzy w kwocie 233 zł za 1000 litrów. Tak L-1 jak i L-2 objęte są tą samą Normą Polską, jak i PKWiU nr 23.20.17-00.31. Obecnie Wnioskodawca planuje zmienić swoją dotychczasową praktykę w zakresie prowadzenia osobnych kont analitycznych dla oleju opałowego lekkiego L-1 oraz oleju opałowego L-2 i w zakresie gospodarki tymi towarami prowadzić tylko jedno konto analityczne - oleje lekkie.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy prowadzenie jednego konta analitycznego - oleje opałowe lekkie - dla dwóch gatunków tego oleju, skutkuje potrzebą jakichkolwiek zmian dokumentowania obrotu tymi towarami w zakresie regulowanym przez art. 106-110 Ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzenie jednego konta analitycznego - oleje opałowe lekkie - dla dwóch gatunków tego oleju, skutkuje potrzebą wystawiania faktur na jeden rodzaj towaru oraz uwzględniania w ewidencji sprzedaży - oleje opałowe lekkie - w jednej cenie, pomimo różnic w ich składzie chemicznym oraz pochodzenia od dwóch różnych dostawców.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2. eksport towarów;
3. import towarów;
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że przedmiotowe towary (oleje opałowe lekkie) objęte są tą samą Normą Polską jak i są zaklasyfikowane do tej samej grupy o symbolu PKWiU 23.20.17-00.31.

Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 106 ust. 1 ustawy podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Podstawowym kryterium dokumentacji danego towaru w podatku od towarów i usług jest jego klasyfikacja wydana na podstawie przepisów o statystyce publicznej. To symbol PKWiU danego towaru pozwala na prawidłowe opodatkowanie jego dostawy, a co za tym idzie, prawidłową dokumentację tej czynności.

Z opisanego zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca będzie dokonywał sprzedaży dwóch olejów opałowych lekkich, klasyfikowanych w jednym grupowaniu PKWiU 23.20.17 - 00.31.

Bez znaczenia jest tu fakt ceny przedmiotowego towaru, której nie regulują przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, sposób prowadzonej przez Zainteresowanego rachunkowości oraz różni dostawcy tego towaru.

Reasumując, zmiana dotychczasowej praktyki w rachunkowości nie powoduje u Wnioskodawcy zmiany dokumentacji obrotu przedmiotowego towaru, uregulowanej przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy zwrócić uwagę, iż analiza przepisów dotyczących rachunkowości nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którą minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny stanowiska odnośnie prowadzenia kont analitycznych.

W kwestii pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego wydano odrębne rozstrzygnięcie z dnia 20 lutego 2008 r. nr ILPP3/443-31/07-2/TK.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.