Pytanie:

Zagadnienie, o rozstrzygnięcie którego zwraca się Spółka, dotyczy prawidłowości praktyki rozliczeń przyjętej przez Spółkę.

Zagadnienie, o rozstrzygnięcie którego zwraca się Spółka, dotyczy prawidłowości praktyki rozliczeń przyjętej przez Spółkę.

Spółka stoi na stanowisku, że postępuje prawidłowo pomniejszając obrót o potrącone skonto w dacie zapłaty, ponieważ dopiero w tym momencie ma pewność, że obrót uległ zmniejszeniu.

Odnosząc się do opisanego we wniosku stanu faktycznego Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie uzasadnia swoje stanowisko jak niżej.

Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług brzmi: "Podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku". Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 4 ww. ustawy obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur.

Szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane które powinny zawierać, oraz sposób i okres ich przechowywania normuje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2005 r., Nr 95, poz. 798). Zgodnie z przepisem § 16 w/w rozporządzenia w przypadku, gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy, podatnik udzielający rabatu wystawia fakturę korygującą. Zauważyć jednakże należy, iż kontrahentów zagranicznych w/w przepis nie obowiązuje, zatem nie mają oni obowiązku wystawienia w przedmiotowej sytuacji faktur korygujących. Jednocześnie Spółka nie ma możliwości wystawienia noty korygującej, o której mowa w przepisie § 18 w/w rozporządzenia.

Spółka ma obowiązek, na podstawie przepisu art. 106 ust. 7 w/w ustawy, wystawić w przedmiotowej sytuacji (przy dokonywaniu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów) fakturę wewnętrzną. Zgodnie z przepisem § 25 w/w rozporządzenia przepisy § 9, 13-17, 19, 20 i 23 stosuje się odpowiednio do faktur wewnętrznych, co oznacza, iż można wystawić fakturę korygującą do faktury wewnętrznej.

W sytuacji, gdy Spółka dokona płatności w terminie umożliwiającym jej skorzystanie ze skonta, kwoty wykazane na wystawionej uprzednio fakturze wewnętrznej przestaną odpowiadać rzeczywistości, zaś zgodnie z przepisem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. b) nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością. Spółka powinna zatem wystawić fakturę korygującą do faktury wewnętrznej, ujmując na niej zmiany, wynikające z faktu skorzystania przez Spółkę ze skonta; zauważyć przy tym należy, iż faktura pierwotna, wystawiona przez kontrahenta zagranicznego, zawiera zapis mówiący o możliwości skorzystania ze skonta.

Sposób przeliczania kwot wykazywanych na fakturach, w sytuacji, gdy kwoty te wykazywane są w walutach obcych, normuje przepis § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 97, poz. 970 z późn. zm.), który brzmi:

"1. Kwoty wyrażone w walucie obcej wykazywane na fakturze przelicza się na złote według wyliczonego i ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski bieżącego kursu średniego waluty obcej na dzień wystawienia faktury, jeżeli faktura jest wystawiana w terminie, w którym podatnik obowiązany jest do jej wystawienia, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

1. W przypadku gdy na dzień wystawienia faktury bieżący kurs średni waluty obcej nie został wyliczony i ogłoszony, do przeliczenia stosuje się kurs wymiany ostatnio wyliczony i ogłoszony.
2. W przypadku niewystawienia faktury w terminie, w którym podatnik obowiązany jest do jej wystawienia, kwoty wyrażone w walucie obcej przelicza się na złote według wyliczonego i ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski bieżącego kursu średniego waluty obcej na dzień powstania obowiązku podatkowego. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio."

Stosownie do przepisów art. 20 ust. 1 i 2 w/w ustawy obowiązek podatkowy w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów powstaje 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów. Natomiast w przypadku, gdy przed upływem tego terminu podatnik wystawił fakturę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury. Przepis art. 20 ust. 3 w/w ustawy brzmi: "Jeżeli przed dokonaniem dostawy, o której mowa w ust. 1, otrzymano całość lub część ceny, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury potwierdzającej otrzymanie całości lub części ceny". Spółka ma obowiązek dokonywać przeliczania kwot wykazanych na fakturach dokumentujących WNT zgodnie z w/w przepisami.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie orzekł jak powyżej.

Niniejsza interpretacja dokonana została dla konkretnego stanu faktycznego zawartego we wniosku z zastrzeżeniami wynikającymi z art. 14a, 14b oraz 14c ustawy Ordynacja podatkowa.

Na postanowienie - na podstawie art. 236 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa służy Stronie prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Zażalenie na postanowienie organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu oraz uzasadnienie przyczyn uznania interpretacji zawartej w niniejszym postanowieniu za niewłaściwą.