Pytanie:

Obowiązek z tytułu opłat za wieczyste użytkowanie gruntów powstałe z mocy prawa i potwierdzone decyzją administracyjna o charakterze deklaratoryjnym

Decyzją z dnia 06.07.1995 roku nr G.III Wojewoda Siedlecki na podstawie art. 2 ust. 1,2,3 i art. 5 ust. ustawy z dnia 29.09.1990 roku o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) stwierdził o nabyciu przez xxxxxxxxx w xxxxxxxxxx z dniem 5 grudnia 1990 roku prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa na okres 99 lat. Ustalona została wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego płatna do 31 marca każdego roku.

Zdaniem XXXXXXXXXX użytkowanie wieczyste gruntu powstałe z mocy prawa i potwierdzone decyzją administracyjną o charakterze deklaratoryjnym nie podlega ustawie o podatku od towarów i usług.

Tutejszy organ podatkowy działając na podstawie art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005r. Dz.U. Nr 8, poz. 600 udziela pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie przedstawionej w w/w wniosku.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez do prze dostawę towarów rozumie się co do zasady przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast zgodnie z art. 8 ust.1 wyżej wymienionej ustawy, świadczeniem usług jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. Ponieważ oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste jest świadczeniem na rzecz innego podmiotu i nie jest dostawą towarów, bowiem nie daje prawa do rozporządzania gruntem jak właściciel, uznać należy, że jest świadczeniem usług w rozumieniu przepisu art. 8 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą o której mowa w ust. 2 bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje między innymi wszelką działalność usługodawców. Obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W przedmiotowej sprawie oddania gruntu Skarbu Państwa w użytkowanie wieczyste dokonał organ władzy publicznej w drodze ustawy, zatem była to czynność w zakresie realizowanych przez niego zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których został on powołany. Jednakże czynność oddania gruntu w użytkowanie wieczyste ma charakter cywilnoprawny, zatem w przedmiotowej sprawie wyłączone jest zwolnienie o charakterze podmiotowym, o którym mowa w przepisie art.15 ust.6 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż przepis ten stanowi, iż nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączenie czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Fakt stwierdzenia przez Wojewodę nabycia prawa użytkowania wieczystego w drodze decyzji nie powoduje przekształcenia stosunku cywilnoprawnego łączącego umowy użytkowania wieczystego w stosunek administracyjnoprawny.

Zatem oddanie nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa w użytkowanie wieczyste jest kwalifikowane w świetle ustawy o podatku od towarów i usług jako usługa i zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu według stawki 22% - bez względu na to czy źródłem takiej czynności jest umowa, czy też ustawa.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia. Interpretacja traci moc w momencie zmiany stanu prawnego.

Stosownie do art.14b § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005r. Dz.U. Nr 8, poz. 60) interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast organy podatkowe i organy kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Na postanowienie niniejsze służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie za pośrednictwem tutejszego organu podatkowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. - art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.