Pytanie:

Pytanie podatnika sprowadza się do udzielenia odpowiedzi w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług oddania w użytkowanie wieczyste gruntu oraz zbycia znajdującej się na nim nieruchomości.

Jak stanowi art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. W myśl art. 14a § 4 cytowanej ustawy, udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Odpowiadając na pismo z dnia 24.02.2005r. (data wpływu do Urzędu 01.03.2005r.) w sprawie udzielenia informacji dotyczącej stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, w oparciu o art. 14 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) wyjaśniam co następuje.

Zgodnie z przedstawionym przez Spółkę stanem faktycznym Urząd Miejski oddaje w użytkowanie wieczyste grunt zabudowany budynkami stanowiącymi odrębny przedmiot własności na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.

Pytanie podatnika sprowadza się do udzielenia odpowiedzi w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług oddania w użytkowanie wieczyste gruntu oraz zbycia znajdującej się na nim nieruchomości.

Zdaniem strony w przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste wraz ze sprzedażą trwale z nim związanego budynku, czynności te traktuje się jako odrębne z punktu widzenia opodatkowania podatkiem VAT oraz nie ma zastosowania art. 29 ust. 5 ustawy o p.t.u.

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny wyjaśniam, iż prawo wieczystego użytkowania gruntu jest prawem rzeczowym, którego treść i granice określone zostało zasadniczo w przepisach kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r., Nr 46, poz. 543 z późn. zm.). Zgodnie z art. 232 Kodeksu cywilnego, grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, a położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność gmin lub ich związków, mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i osobom prawnym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), przez dostawę towarów rozumie się co do zasady przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie mieści się w definicji dostawy towarów, zawartej w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, nie daje bowiem praw rozporządzania gruntem jak właściciel, ani nie zostało wymienione pośród praw wskazanych w tym przepisie.

Ponieważ oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste jest świadczeniem na rzecz innego podmiotu, i nie jest dostawą towarów, uznać należy, że jest ono świadczeniem usług, w rozumieniu przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o p.t.u., w myśl którego przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stosownie do postanowień art. 5 ust. 1 pkt 1 w/wym. ustawy.

Natomiast zbycie nieruchomości jako prawa rzeczowego w rozumieniu ustawy o p.t.u. jest dostawą towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i co do zasady również podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższa czynność została jednak objęta przedmiotowym zwolnieniem, jeżeli mieści się w katalogu czynności zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2, w myśl którego zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, z zastrzeżeniem pkt 10, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; zwolnienie dotyczy również używanych budynków i budowli lub ich części, będących przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Przez towary używane, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat. W świetle zacytowanych przepisów uznać należy, że jeżeli zbywane nieruchomości są towarem używanym oraz podatnikowi w stosunku do tej budowli nie przysługiwało prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego - to zbycie przedmiotowych budowli jest zwolnione od podatku od towarów i usług.

Jednocześnie wyjaśniam, iż w opisanym stanie faktycznym zastosowania nie ma art. 29 ust. 5 ustawy o p.t.u., w myśl którego w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Przepis ten dotyczy bowiem sytuacji, w której zbycie budynku następuje wraz ze zbyciem gruntu, a nie oddaniem gruntu w wieczyste użytkowanie.

Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dacie złożenia wniosku.