Teza:

1. Art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy o VAT jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów art. 19 ust. 1 i ust. 4 ustawy o VAT i jako taki, przepis ten ma pierwszeństwo w zastosowaniu. 2. Wystawienie faktury dokumentującej świadczenie usług budowlanych i budowlano- montażowych nie ma wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia tych usług.

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 16/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 września 2005 r. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowaniu prawa podatkowego, oddalił skargę.

Jak wynika z treści uzasadnienia powyższego orzeczenia, wnioskiem z dnia 22 czerwca 2005 r. uzupełnionym pismem z dnia 28 czerwca 2005 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług przy świadczeniu usług budowlanych i budowlano - montażowych.

Skarżący w w/w wniosku wskazał, iż prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług ogólnobudowlanych. W przeważającej części usługi wykonuje na rzecz podmiotów gospodarczych zaś sporadycznie na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej.

W tak przedstawionym stanie faktycznym skarżący zwrócił się do organu podatkowego z pytaniem: czy w każdym przypadku obowiązek podatkowy z tytułu świadczonych usług budowlanych i budowlano - montażowych powstaje zgodnie z treścią art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako ustawa o VAT) w momencie otrzymania przez wykonawcę całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia od dnia wykonania usługi.

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie skarżący wyraził pogląd, iż analiza przepisów art. 19 ust.1, art. 19 ust. 4 i art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy o VAT prowadzi do wniosku, że jeżeli podatnik wykonuje usługę na rzecz podmiotu, któremu ma obowiązek wystawić fakturę VAT, obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z przepisem art. 19 ust. 4 ustawy o VAT, tj. z chwilą jej wystawienia i nie później niż 7 dnia od wykonania usługi. Natomiast w przypadku, kiedy nie występuje obowiązek dokumentowania wykonanych przez skarżącego usług przez wystawienie faktury VAT obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z treścią art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d) ustawy o VAT tj. z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty i nie później niż 30 dnia od dnia wykonania usługi.

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w G. mając na uwadze powyższe okoliczności postanowieniem z dnia 13 lipca 2005 r. udzielił interpretacji przepisów prawa podatkowego, w której stwierdził, iż stanowisko skarżącego wyrażone w w/w wniosku jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu postanowienia organ podkreślił, że dla usług budowlanych i budowlano - montażowych w art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d) ustawy o VAT określono szczególny moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. W przypadku w/w usług podstawowe znaczenie dla powstania obowiązku podatkowego ma zapłata za ich wykonanie. W przypadku wcześniejszego wystawienia faktury, nie wcześniej niż 30 dnia przed wystąpieniem obowiązku podatkowego, wystawienie faktury nie ma wpływu na moment powstania tego obowiązku, jest nim bowiem zawsze data otrzymania każdej zapłaty a w przypadku jej braku - 30 dzień od daty wykonania usługi.

Skarżący niezadowolony z w/w rozstrzygnięcia złożył zażalenie, w którym zarzucił organowi nieprawidłową wykładnię art. 19 ustawy o VAT oraz wniósł o wydanie decyzji zmieniającej zaskarżone postanowienie.

Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 27 września 2005 r. podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji, odmawiając zmiany zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przepis art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d) ustawy o VAT jest przepisem szczególnym zarówno do przepisu ust. 1, jak i przepisu zawartego w ust. 4 art. 19 ustawy o VAT i ma pierwszeństwo w zastosowaniu przy określaniu momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług przy wykonaniu usług budowlanych i budowlano - montażowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na w/w decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 14b § 5 i art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako "O.p.") przez utrzymanie w mocy w/w postanowienia organu pierwszej instancji zawierającego błędną wykładnię prawa materialnego;
2. naruszenie art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP przez nie traktowanie w ten sam sposób wszystkich podatników prowadzących działalność gospodarczą;
3. naruszenie art. 19 ust. 4 i ust. 13 ustawy o VAT, przez błędną ich wykładnię;
4. naruszenie art. 10 ust. 2 i art. 17 ust. 1 VI Dyrektywy przez błędną interpretację przepisów krajowych, a tym samym naruszenie art. 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w całej rozciągłości oraz wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż ocena przedstawionego stanu faktycznego dokonana przez organ podatkowy pierwszej instancji znajduje uzasadnienie w przepisach prawa obowiązujących w dacie rozpatrywania przedmiotowego wniosku.

Zdaniem WSA przy robotach budowlanych i budowlano - montażowych moment wystawienia faktury nie jest równoznaczny z momentem powstania obowiązku podatkowego. Fakturę należy wystawić nie później niż z dniem zapłaty należności lub najpóźniej 30. dnia od dnia wykonania usługi, jeżeli zapłata nie nastąpiła. W takim wypadku faktura nie może być wystawiona wcześniej niż 30. dnia przed powstaniem obowiązku podatkowego. W sytuacji, gdy nie otrzymano zapłaty przed wykonaniem usługi, fakturę można wystawić do 30. dnia licząc ten termin od dnia wykonania usługi (tj. 30. dzień jest ostatnim dniem, w którym winna być wystawiona faktura), a obowiązek podatkowy powstaje w terminie 30 dni od wykonania usługi, chyba, że pomiędzy jej wykonaniem a 30. dniem nastąpiła zapłata, która zrodzi powstanie obowiązku podatkowego z tym dniem, w części otrzymanej zapłaty. Tylko w sytuacji, gdy podatnik wystawi fakturę w dniu otrzymania zapłaty (przedpłaty, zadatku lub raty - w każdej kwocie) lub w 30. dniu od wykonania usługi (lub jej części potwierdzonej protokołem odbioru), data wystawienia faktury jest tożsama z momentem powstania obowiązku podatkowego. W przypadku wcześniejszego wystawienia dokumentów sprzedaży (przy czym nie wcześniej niż 30. dnia przed dniem wystąpienia obowiązku podatkowego), wystawienie faktury nie ma wpływu na zmianę momentu powstania tego obowiązku; jest nim bowiem data otrzymania każdej zapłaty lub w przypadku jej braku, 30. dzień od daty wykonania usługi lub jej części potwierdzonej protokołem odbioru robót (por. Janusz Zubrzycki, Leksykon VAT, Unimex, 2006).

W przekonaniu Sąd I instancji w pełni zasadny był pogląd wyrażony przez organ podatkowy udzielający pisemnej interpretacji, iż art. 19 ust. 13 pkt. 2 lit. d) ustawy o VAT jest przepisem szczególnym, w stosunku do przepisu art. 19 ust. 1, jak i ust. 4 ustawy o VAT i ma pierwszeństwo w zastosowaniu przy określeniu momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług dla usług budowlanych i budowlano - montażowych. Sąd wskazał, że ustawodawca nie przewidział możliwości wyboru przez podatnika sposobu ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego dla tychże usług.

Sąd zauważył, że Dyrektor Izby Skarbowej w G., wydając zaskarżoną decyzję w oparciu o dyspozycję art. 14b § 5 O.p. nie naruszył prawa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, dlatego też zarzut naruszenia przepisu art. 14b § 5 O.p. nie znajduje w niniejszej sprawie uzasadnienia.

Ponadto przedmiotem dalszych rozważań Sąd uczynił kwestię naruszenia art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP przez nie traktowanie w ten sam sposób wszystkich podatników prowadzących działalność gospodarczą. Sąd I instancji wskazał, iż przepis art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d) ustawy o VAT znajduje zastosowanie do wszystkich podatników wykonujących usługi budowlane bądź budowlano - montażowe, a zatem nie narusza zasady równości podmiotów wobec prawa.

Dalej Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 10 ust. 2 i art. 17 ust. 1 VI Dyrektywy, gdyż w jego ocenie nie budzi wątpliwości fakt, iż zasada prowspólnotowej wykładni przepisów prawa ma służyć zarówno ujednoliceniu całego prawodawstwa w danym kraju, jak i zapewnić prawu wspólnotowemu odpowiednią efektywność. Zasada ta jest związana z bezpośrednim stosowaniem i obowiązywaniem prawa wspólnotowego, a w praktyce potwierdza obowiązek organów stosujących prawo, interpretacji przepisów prawa krajowego zgodnie z dyrektywami oraz całym systemem prawa wspólnotowego. Zdaniem Sądu I instancji jedynie w przypadku rozbieżności bądź niejasności, organy krajowe stosujące przepisy polskiej ustawy wraz z przepisami wykonawczymi są obowiązane interpretować je zgodnie z brzmieniem i celem odpowiednio właściwych reguł unijnych. Sąd I instancji przyjął, iż zasada prowspólnotowej wykładni przepisów prawa nie odnosi się do przepisów, które są jasne i nie budzą wątpliwości. W ocenie sądu taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu I instancji możliwość bezpośredniego stosowania dyrektyw istnieje tylko w dwóch przypadkach: gdy dane państwo członkowskie nie dokonało implementacji postanowień dyrektyw do systemu prawa krajowego w określonym terminie albo, gdy dane państwo członkowskie wprowadziło postanowienia wynikające z dyrektyw do przepisów prawa krajowego w sposób błędny - ograniczając prawa podatnika. Jednocześnie Sąd I instancji uznał, iż żadna z tych sytuacji nie wystąpiła w rozpoznanej sprawie.

W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok, zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy t.j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") przez nieuwzględnienie skargi i niestwierdzenie naruszenia prawa przez organ administracji utrzymujący decyzją treść postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G., które w sposób niewłaściwy interpretuje znaczenie przepisu;
2. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy t.j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w celu stwierdzenia czy interpretację przepisów dokonaną przez organy podatkowe można uznać za bezbłędną lub niewadliwą,
3. dokonanie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego art. 19 ustawy o VAT, poprzez niewłaściwy sposób wyjaśnienia jego znaczenia.

Mając na uwadze powyższe autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji lub zmianę orzeczenia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Autor skargi stwierdził, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, gdyż znaczną część wywodów skarżącego organ odrzucił a priori jako nie związane ze sprawą.

Dalej autor skargi kasacyjnej podniósł, że w trakcie postępowania wnosił pisma procesowe, które absolutnie nie zmieniały zakresu pytania, a jedynie wieloma metodami uzasadniały i potwierdzały prawidłowość prezentowanego przez niego stanowiska. Ponadto jego zdaniem w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego organy również składały pisma procesowe, których treści Sąd I instancji nie wziął pod rozwagę.

Dalej autor skargi wskazał na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 5 kwietnia 2007 r., w którym zdaniem skarżącego organ podziela jego wątpliwości co do rozliczenia podatku VAT w przypadku otrzymania częściowej zapłaty przy zafakturowaniu w jednej fakturze dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług. W ocenie autora skargi mimo tak jednoznacznego potwierdzenia, przez organ niespójności dokonanej wykładni, jej błędów logicznych Sąd I instancji nie zajął się tym elementem uzasadnienia poprawności twierdzeń skarżącego, gdyż zdaniem Sądu wykraczały, poza ramy zapytania.

W przekonaniu autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie rozpatrzył całego materiału zebranego w sprawie, czym naruszył w sposób istotny zasady postępowania. Wynikiem powyższego sposobu działania Sądu jest oddalenie skargi, ze względu na fakt, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy podatkowe i dokonanej przez nie błędnej wykładni prawa materialnego.

Kolejno skarżący wskazał, iż Sąd I instancji pominął fakt, że w/w naruszenia prawa skutkują koniecznością uchylenia postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji zawierającego tę ocenę oraz decyzji organu odwoławczego odmawiającej zmiany tej oceny.

Następnie autor skargi kasacyjnej wskazał, iż Sąd I instancji nie rozważył wszystkich aspektów zadanego pytania organom podatkowym, naruszył przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie skargi, mimo że zaskarżoną decyzją odmówiono zmiany postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu w G., które w sposób niewłaściwy interpretuje znaczenie przepisów art. 19 ustawy o VAT.

Ponadto skarżący powtórzył swoje stanowisko prezentowane we wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego w sprawie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług przy świadczeniu usług budowlanych i budowlano - montażowych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W jego ocenie zaskarżony wyrok jest trafny, a zarzuty skargi kasacyjnej podniesione przez pełnomocnika skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:

Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

W rozpoznanej skardze kasacyjnej wyrokowi Sądu I instancji zarzucono naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez dokonanie błędnej wykładni przepisów art. 19 ust. 1, ust. 4 i ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy o VAT.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił wykładnię przepisów prawa materialnego dokonaną w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającym ją postanowieniu. W zaskarżonym wyroku w pełni zasadnie wykazano, że przepis art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy o VAT jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów art. 19 ust. 1 i ust. 4 ustawy o VAT i jako taki, przepis ten ma pierwszeństwo w zastosowaniu. Należy podkreślić, że poglądy prezentowane w tym zakresie przez skarżącego byłyby zasadne, gdyby w przepisie art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy o VAT znalazł się zapis wyraźnie wskazujący, że w sytuacji opisanej w hipotezie tego przepisu ma zastosowanie również przepis art. 19 ust. 4 ustawy o VAT, jednakże w przepisie tym zapis taki nie występuje. Sąd I instancji w sposób trafny i bardzo szczegółowy w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił relacje jakie zachodzą pomiędzy powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług przy świadczeniu usług budowlanych i budowlno-montażowych a obowiązkiem wystawienia faktury dokumentującej świadczenie tych usług. W uzasadnieniu wyroku trafnie stwierdzono, że wystawienie faktury dokumentującej świadczenie usług budowlanych i budowlno-montażowych nie ma wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia tych usług.

W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji trafnie wskazał, że bezzasadny był podnoszony w skardze zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów art. 2, 7, i 32 Konstytucji RP. Zarzut ten skarżący uzasadniał tym, że dokonana w zaskarżonym wyroku wykładnia przepisów art. 19 ustawy o VAT prowadzi do wniosku, że przepisy te nie traktują w jednakowy sposób podatników. Zarzut ten był bezzasadny, gdyż nierówne traktowanie podmiotów w przepisach prawa może być podnoszone w sytuacji, gdy podmioty te znajdują się w jednakowej sytuacji i w stosunku do tych podmiotów przepisy określają rożne skutki prawne tej sytuacji. W rozpoznanej sprawie zapytanie podatnika dotyczyło podatników świadczących usługi budowlane i budowlno-montażowe. Sąd I instancji trafnie stwierdził w zaskarżonym wyroku, że w stosunku do tych podatników znajdujących się w takiej samej sytuacji, w tym wypadku chodziło o świadczenie określonego rodzaju usług, skutki prawne określone w art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) są jednakowe. Zatem zarzut nierównego traktowania należało uznać za bezzasadny.

Sąd I instancji trafnie wskazał w zaskarżonym wyroku, że przepisy, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie nie są sprzeczne z przepisami prawa europejskiego i dlatego nie ma potrzeby odwoływania się przy ich interpretacji do prawa europejskiego. Zasadnie też Sąd wskazał, ż sięganie do prawa wspólnotowego jest uzasadnione w przypadku gdy przepisy krajowe są niejasne i nastręczają trudności interpretacyjnych, wówczas Sad winien zastosować interpretację, która byłaby zgodna z prawem wspólnotowym.

Oceniając podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., którego Sąd I instancji zdaniem skarżącego dopuścił się przez nieuwzględnienie przy rozpoznawaniu sprawy całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, należało mieć na uwadze że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dotyczyła interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z treścią art. 14a § 1 O.p. organy podatkowe udzielają podatnikom, płatnikom lub inkasentom pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 14a § 2 O.p. wniosek, o którym mowa w § 1, składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14a § 3 O.p.).

Z przytoczonych przepisów wynika, że organ podatkowy wydając interpretację przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14a § 1 O.p. opiera ją na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę we wniosku o udzielenie interpretacji i nie prowadzi postępowania dowodowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Teza ta znajduje uzasadnienie również w przepisie art. 14a § 5 O.p., który wskazuje przepisy mające odpowiednie zastosowanie przy wydawaniu interpretacji. Wskazanie w tym przepisie art. 169 § 1 i 2 O.p. świadczy o tym, że organ jest uprawniony jedynie do wezwania podatnika do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie interpretacji.

Sądowa kontrola decyzji wydanych w sprawie interpretacji polega na ustaleniu czy organy prawidłowo zinterpretowały przepisy wskazane we wniosku na tle stanu faktycznego wskazanego przez wnioskodawcę. Sąd bada jedynie, czy organy ustaliły w sposób prawidłowy wynikające z przepisów, których dotyczy interpretacja, konsekwencje prawne faktów wskazanych we wniosku o udzielenie interpretacji. Wydanie interpretacji nie powoduje powstania tych konsekwencji, a jedynie wskazuje jakie skutki prawne powstaną na podstawie interpretowanych przepisów w stanie faktycznym wskazanym przez wnioskodawcę o ile stan ten wystąpi w rzeczywistości. Zatem Sąd I instancji oceniając zgodność z prawem decyzji wydanej w przedmiocie interpretacji obowiązany jest ustalić, czy organy w sposób prawidłowy wskazały w interpretacji skutki prawne, jakie wystąpią w stanie faktycznym opisanym we wniosku o udzielenie interpretacji. Z tego względu Sąd I instancji nie może przy rozpoznawaniu skargi uwzględniać okoliczności faktycznych, które skarżący wskaże dodatkowo w toku postępowania sądowego, gdyż są to nowe okoliczności których organ nie znał w dacie wydania interpretacji. Należy podkreślić, że okoliczności te nie mogą mieć wpływu na ocenę prawidłowości interpretacji wydawanej w oparciu o stan faktyczny w zakres, którego te okoliczności na etapie postępowania przed organami podatkowymi nie wchodziły. Organom nie można stawiać zarzutu z tego powodu, że nie oceniły okoliczności faktycznych, których nie przedstawiono we wniosku o udzielenie interpretacji. Z tych względów Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie nie był uprawniony przy rozpoznawaniu skargi uwzględniać nowych okoliczności faktycznych, które nie były znane organom podatkowym w toku postępowania, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja. W świetle tej argumentacji należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że organy podatkowe w pełni oceniły stan faktyczny przedstawiony przez stronę skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych, które zostały przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji i wykazał, że w niniejszej sprawie organy okoliczności te oceniły i ocena ta była prawidłowa. Należy podkreślić, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku bardzo szczegółowo przedstawił swoje stanowisko w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego przy świadczeniu usług budowlanych i budowlano-montażowych.

Podnoszona w piśmie procesowym skarżącego z dnia 29 marca 2007 r. okoliczność faktyczna polegająca na wykazaniu w jednej fakturze czynności w stosunku do, których moment powstania obowiązku podatkowego jest różny, nie była w ogóle przedmiotem badania przez organy podatkowe, gdyż nie została zgłoszona we wniosku o udzielenie interpretacji. Zatem, jak już Sąd wskazał powyżej okoliczność ta nie mogła być brana pod uwagę przy ocenie prawidłowości zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze Sąd II instancji stwierdził, że podniesiony w skardze zarzut niewłaściwego ustalenia przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy oraz niewłaściwej jego oceny zasadny nie był.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił.

Referencje