Teza:

W świetle postawionego przez podatnika pytania, stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów ustawy o VAT - podstawa opodatkowania wewątrzwspólnotowego nabycia towarów jest kwota jaką nabywający jest obowiązany zapłacić, a zatem kwota należna z tytułu sprzedaży, o której mowa w art. 29 ust 1 ustawy o VAT z zastrzeżeniem postanowień art. 29 ust. 4 tej ustawy, który wskazuje podstawy pomniejszenia podstawy opodatkowania w konkretnej rozliczanej transakcji. O ile zatem jakikolwiek upust czy bonus nie jest powiązany z konkretną transakcją a stanowi dodatkowe wynagrodzenie za osiągnięcie określonego pułapu obrotu w umownym okresie rozliczeniowym, to nie może stanowić ono podstawy do obniżenia podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 31 § 1 w zw, z art. 29 ust 1 i 4 ustawy o VAT.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego zawierającego pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie rozliczenia upustu, z tytułu osiągnięcia określonego poziomu obrotu, jako korekty podstawy opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów, z wniosku P...Sp. z o.o. w Słupsku.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że pismem z dnia 4 lipca 2005 r. P... Spółka z o.o. zwróciła się do Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego Gdańsku o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. W złożonym zapytaniu w/w spółka wskazała następujący stan faktyczny:

W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą spółka nabywa od kontrahenta zagranicznego w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów materiały do produkcji. Z tytułu osiągnięcia określonego poziomu zakupów spółka otrzymuje upusty w stosunku do podstawowej ceny towarów. Upust rozliczany jest w stosunku rocznym, poprzez wystawienie odpowiedniej noty kredytowej przez dostawcę.

Podatnik zwraca się z zapytaniem, w którym miesiącu otrzymując od kontrahenta zagranicznego rabat (upust lub zwrot kwoty z tytułu dokonania nabycia) w związku z dokonaniem wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów jest obowiązany rozliczyć korektę podstawy opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów i według jakiego kursu walut.

Jednocześnie podatnik przedstawił własne stanowisko, zgodnie z którym otrzymanie noty kredytowej, dotyczącej wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, które zostało rozliczone w poprzednich miesiącach roku, powoduje obowiązek dokonania korekty podstawy opodatkowania zgodnie z art. 20 ust. 5 i 6 ustawy o VAT, w rozliczeniu za miesiąc otrzymania noty korygującej, przy zastosowaniu średniego kursu NBP z dnia wystawienia pierwotnej faktury przez dostawcę zgodnie z przepisem § 37 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.).

Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku postanowieniem z dnia 6 października 2005 roku uznał, iż w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego stanowisko zawarte w przedmiotowym wniosku, zgodnie z którym otrzymanie upustu dotyczącego rozliczonego w poszczególnych miesiącach roku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów powoduje obowiązek dokonania korekty podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jest nieprawidłowe

W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku wskazał, iż otrzymane przez wnioskującego "upusty" nie są przyporządkowane konkretnej dostawie i nie mają tym samym bezpośredniego wpływu na wartość takiej dostawy. Z uwagi na fakt, że udzielane są one za dokonanie określonego poziomu zakupów stanowią nagrodę (dodatkowe wynagrodzenie o charakterze motywacyjnym) mającą na celu zwiększenie efektywności nabywcy i wpływającą na wysokość obrotów sprzedającego.

Przedmiotowe "upusty" nie będą zatem zmniejszały obrotu podatnika na podstawie art. 29 ust. 4 w związku z art. 31 ust. 3 ustawy o VAT, ponieważ zgodnie z ich rzeczywistym charakterem stanowią one jedynie wynagrodzenie za określone zachowanie (świadczenia) nabywcy płacone przez beneficjenta - kontrahenta zagranicznego i tym samym w przedstawionym stanie faktycznym nie znajdują zastosowania przepisy art. 20 ust. 5 i 6, art. 106 ust. 7 ustawy o VAT oraz przepisy § 37 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.).

Na powyższe postanowienie Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku Spółka P... złożyła zażalenie wnosząc o jego zmianę ze względu na błędną wykładnię przepisów prawa.

W uzasadnieniu zażalenia spółka przywołując treść przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług mającego zastosowanie przy ustalaniu podstawy opodatkowania przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów podnosi, iż obrót zmniejszają wszelkie udokumentowane kwoty zarówno obowiązkowych, jak również umownych rabatów, bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i z kont. Z ekonomicznego punktu widzenia wypłacona premia od obrotu zmniejsza dochody z transakcji sprzedaży dla sprzedającego, podobnie jak rabat wpływa na wysokość uzyskanego obrotu, zaś dla kupującego wypłacona premia od obrotu zmniejsza koszt nabycia towarów i usług.

Zdaniem skarżącego premia stanowi w istocie pewien rodzaj przysporzenia dla nabywcy towaru, które może się wyrażać albo dodatkowym świadczeniem (np. otrzymana fizycznie nagroda lub pewna kwota pieniędzy) albo zmniejszeniem dotychczasowego świadczenia. Zmniejszenie dotychczasowego świadczenia może być natomiast ustalone w dowolnym czasie i w dowolny sposób np. przez udzielenie premii obliczonej jako określony procent od zrealizowanego obrotu.

Biorąc zatem pod uwagę zasadę interpretacji czynności prawnych ze względu na ich treść a nie nazwę należy - zdaniem spółki - uznać, że wypłacana premia stanowi w istocie pewnego rodzaju bonifikatę, o której mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, pomniejszającą obrót będący podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług.

W dalszej części uzasadnienia zażalenia Podatnik zarzuca Naczelnikowi Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku oparcie uzasadnienia postanowienia na argumentacji przedstawionej przez Ministra Finansów w piśmie z dnia 30 grudnia 2004 roku znak PP3-812-1222/2004/AP/4026, zgodnie z którą jeżeli wypłacona premia jest związana z konkretną dostawą, nawet jeżeli została wypłacona po dokonaniu zapłaty, powinna być traktowana jak rabat, natomiast premie pieniężne wypłacane z tytułu dokonania przez nabywcę np. nabyć określonej wartości czy ilości towarów w określonym czasie, gdy premie te nie są związane z żadną konkretną dostawą, powinny być uznane za usługę świadczoną przez podmiot otrzymujący taką premię.

Zajmując odmienne stanowisko spółka uważa, iż w większości przypadków sposób ustalania premii pieniężnych w ścisły sposób wiąże przyznane premie z konkretnymi dostawami towarów. Jeżeli zatem premię pieniężną stanowi konkretna kwota pieniędzy ustalona jako z góry umówiony procent od zrealizowanych obrotów przez nabywcę towaru, to nie można racjonalnie twierdzić, że procent ten nie jest związany z określoną dostawą towaru. Procent z danej liczby zawsze jest bowiem konkretną i policzalną kwotą, bez względu na fakt czy jest obliczany od sumy poszczególnych kwot wynikających ze zrealizowanego obrotu, czy od kwoty pojedynczej faktury dokumentującej dostawę towaru. Tym samym jeżeli dostawca udziela premii pieniężnej w wysokości 2% po zakończeniu roku i ustaleniu wielkości zrealizowanych obrotów - to premia ta w naturalny sposób łączy się z konkretną i dokonaną dostawą towaru w tym okresie i stanowi formę rabatu lub bonifikaty.

Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku, po dokonaniu weryfikacji przedmiotowego postanowienia, podniósł, że zgodnie z przepisem art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) podstawą opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest kwota, jaką nabywający jest obowiązany zapłacić. Zgodnie z ust. 2 w/w artykułu podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 1, obejmuje:

1. podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze związane z nabyciem towarów, z wyjątkiem podatku;
2. wydatki dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu oraz ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę od podmiotu dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Przy ustalaniu podstawy opodatkowania, o której mowa w ust. 1, przepis art. 29 ust. 4 stosuje się odpowiednio (art. 31 ust. 3 tut. ustawy).

Zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o VAT obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur. Skutki podatkowe dotyczące wypłacania premii pieniężnych nabywcom uzależnione są od wielu czynników, m.in. od ustalenia za co faktycznie premie pieniężne zostały wypłacone, tzn. czy dotyczą konkretnych dostaw, czy też odnoszą się do wszystkich dostaw w określonym czasie. W przypadku, gdy wypłacona premia pieniężna związana jest z konkretną dostawą, nawet jeżeli jest to premia wypłacana po dokonaniu zapłaty, powinna być traktowana jako rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ ma bezpośredni wpływ na wartość tej dostawy i w efekcie prowadzi do obniżenia wartości (ceny) dostawy. W przypadku natomiast, gdy premie pieniężne wypłacane są z tytułu dokonania przez nabywcę określonych czynności np. nabycia wskazanej wartości czy ilości towarów w określonym czasie lub też dokonywanie terminowych płatności za zrealizowane dostawy w pewnym okresie i w określony sposób i premie te nie są związane z żadną konkretną dostawą. W takich przypadkach wypłacana premia związana jest z określonym zachowaniem nabywcy, czyli ze świadczeniem usług przez nabywcę otrzymującego taką premię, które to usługi podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na ogólnych zasadach.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w urzędowej interpretacji Ministra Finansów udzielonej w trybie art. 14 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w piśmie znak PP3-812-1222/2004/AP/4026 z dnia 30 grudnia 2004 roku.

Dyrektor Izby wskazał również, że z przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego wynika, iż otrzymany "upust" z tytułu dokonania określonego poziomu zakupów rozliczany jest w stosunku rocznym i dotyczy dostaw już zrealizowanych przez kontrahenta unijnego i tym samym nie ma bezpośredniego wpływu na wartość jednostkowej dostawy. "Upust" ten jest nagrodą, dodatkowym wynagrodzeniem o charakterze motywacyjnym, mającym na celu zwiększenie efektywności nabywcy i wpływają na wysokość obrotów sprzedającego.

Wobec powyższego należy przyjąć, zdaniem Dyrektora Izby, że w przedstawionym stanie faktycznym pomiędzy kupującym a sprzedającym powstaje świadczenie wzajemne polegające na tym, że w zamian za to, iż kupujący nabędzie określoną ilość towaru sprzedający udzieli mu upustu. Upusty dla nabywcy związane są z jego określonym zachowaniem, tzn. świadczeniem usług na rzecz kontrahenta zagranicznego, które podlega opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. W związku z powyższym w przedstawionym stanie faktycznym otrzymany przez nabywcę upust będzie traktowany dla celów podatkowych jak zapłata za usługę.

Przedmiotowe upusty nie będą zatem zmniejszały obrotu podatnika na podstawie art. 29 ust. 4 w związku z art. 31 ust. 3 ustawy o VAT, ponieważ zgodnie z ich rzeczywistym charakterem stanowią one jedynie wynagrodzenie za określone zachowanie (świadczenia) nabywcy płacone przez beneficjenta - kontrahenta zagranicznego i tym samym nie znajdują zastosowania przepisy art. 20 ust. 5 i 6, art. 106 ust. 7 ustawy o VAT oraz przepisy § 37 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.).

Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w świetle powyższego Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku dokonał prawidłowej oceny stanowiska Wnioskującego w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka P... żądając jej uchylenia, w związku z błędną wykładnią przepisów art. 31 ust. 3 w zw. z art. 106 ust. 7 oraz art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, dokonaną przez organ podatkowy.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazując na treść przepisów art. 31 ust. 1 i art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług podniosła, że obrót zmniejszają wszelkie udokumentowane kwoty zarówno obowiązkowych jak i umownych rabatów, bonifikat, upustów, uznanych reklamacji i skont.

Z ekonomicznego punktu widzenia wypłacona premia od obrotu zmniejsza dochody z transakcji sprzedaży dla sprzedającego podobnie, jak rabat wpływa na wysokość uzyskanego obrotu, zaś dla kupującego wypłacona premia od obrotu zmniejsza koszt nabycia towarów lub usług. Premia stanowi w istocie pewien rodzaj przysporzenia dla nabywcy towaru, które może się wyrażać albo dodatkowym świadczeniem (np. otrzymana fizycznie nagroda lub pewna kwota pieniędzy) albo zmniejszeniem dotychczasowego świadczenia. Zdaniem skarżącej nawet gdyby uznać premię za dodatkowe świadczenie w postaci otrzymanej kwoty pieniędzy, to zwykle w obrocie gospodarczym przyznanie premii polega jedynie na wystawieniu stosownych faktur i potrąceniu przez sprzedawcę kwoty premii z należności za zakupiony towar przez nabywcę. Tym samym ekonomicznie premia pełni de facto funkcję zmniejszenia dotychczasowego świadczenia z tytułu nabycia towarów, czyli rabatu.

Zmniejszenie dotychczasowego świadczenia może być ustalone w dowolnym czasie i w dowolny sposób, np. przez udzielenie premii obliczonej jako określony procent od zrealizowanego obrotu. Biorąc zatem pod uwagę zasadę interpretacji czynności prawnych ze względu na ich treść a nie nazwę - należy uznać, że wypłacana premia stanowi w istocie pewnego rodzaju bonifikatę, o której mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT. Gdyby premia miała postać materialną np. nabywca otrzymywałby za zrealizowany poziom obrotów nagrodę rzeczową, zasadnym byłoby twierdzenie, że taki sposób premiowania zakupów nie może być traktowany jako rabat lub upust. Jednak przyznana kwota pieniędzy, jako premia za osiągnięcie określonego poziomu zakupów, stanowi w istocie zmniejszenie dotychczasowego świadczenia nabywcy z tytułu zakupu towaru i ze względu na swą gospodarczą istotę powinna być traktowana jako rabat.

W związku z powyższym przyznana premia jako forma rabatu pomniejsza obrót będący podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług. Sprzedawca zobowiązany jest zatem zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 971) do wystawienia faktury korygującej, dokumentującej przyznaną premię od obrotu.

Ponadto skarżąca spółka podniosła, iż interpretacja wydawana przez Ministra Finansów nie stanowi źródła prawa. Ponieważ jednak organ pierwszej i drugiej instancji posługuje się argumentami zawartymi w piśmie Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2004 r. znak PP3-812-1222/2004/AP/4026 należy wskazać, że gdy wypłacona premia pieniężna jest związana z konkretną dostawą, nawet jeżeli została wypłacona po dokonaniu zapłaty, powinna być traktowana jak rabat - natomiast premie pieniężne wypłacane z tytułu dokonywania przez nabywcę np. nabyć określonej wartości, czy ilości towarów w określonym czasie, gdy premie te nie są związane z żadną konkretną dostawą, powinny być uznane za usługę świadczoną przez podmiot otrzymujący taką premię. Istota tej argumentacji zasadza się na podziale premii na związane z konkretną dostawą oraz nie związane z konkretną dostawą.

Skarżąca podkreśliła też, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wielu wyrokach uznał, iż aby określone świadczenie mogło być uznane za opodatkowaną usługę musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem a należnym wynagrodzeniem (np. orzeczenie z 8.03.1988 r. w sprawie 102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioner of Customs and Excise oraz orzeczenie z 3.03.1994 r. w sprawie C-16/93 pomiędzy R.J.Tolsrna a Inspecteur der Omzetbiasting leeuwardenJ.Martini, Ł.Karpiesiuk, VAT w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, W-wa 2005, s. 48-51). Biorąc pod uwagę powyższe postawiła pytanie o sam ekwiwalentny charakter czynności dokonywanych przez nabywcę, za które należne staje się wynagrodzenie w postaci premii pieniężnej. Nabywcę oraz sprzedawcę łączy bowiem zasadniczo umowa sprzedaży towarów, w której zobowiązaniu sprzedawcy do dostarczenia towarów odpowiada ekwiwalentnie zobowiązanie nabywcy do dokonania zapłaty. Im więcej towaru zakupi nabywca, tym więcej zobowiązany będzie zapłacić sprzedawcy. Natomiast przyznaniu przez sprzedawcę premii nie towarzyszy żadne świadczenie ze strony nabywcy, co prawda dokonuje on zwiększonych zakupów, lecz ekwiwalentnie ponosi ciężar zapłaty za nabyte towary. Tym samym sprzedawca za wypłaconą premię nie uzyskuje żadnego ekwiwalentnego świadczenia, nie ma zatem bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem a wynagrodzeniem. Nie można zatem - zdaniem skarżącej - uznać zakupu zwiększonej ilości towaru za ekwiwalent premii pieniężnej, gdyż zakup towaru w innym stosunku prawnym prowadzi do powstania ekwiwalentnego zobowiązanie do zapłaty za nabyty towar. Konkludując Spółka przyjęła, że wypłacanej premii pieniężnej nie towarzyszy wzajemne bezpośrednio z nią związane świadczenie, które podlegałoby opodatkowaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

W pierwszej kolejności, zdaniem Sądu, zaakcentować należy, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r. sygn. akt P 36/05 nie budzi wątpliwości kompetencja sądów administracyjnych do merytorycznego rozpatrywania spraw dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych, bowiem stanowi ona przejaw realizacji art. 45 Konstytucji RP.

Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14 a ordynacji podatkowej.

W myśl § 1 powołanego przepisu naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa (według swej właściwości) na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Paragraf drugi tego przepisu przewiduje, że wniosek o interpretację składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3).

Zgodnie z jednoznaczną, jasną i nie budzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie urzędowej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do rożnych sytuacji faktycznych.

Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy. Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Zaakcentować należy, że organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest, bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.

Organ udzielając interpretacji przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Również organ odwoławczy kontroluje jedynie poprawność dokonanej interpretacji danego przepisu w kontekście zadanego pytania prawnego. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest, więc możliwe dalsze uzupełnienie, bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że organ podatkowy prawidłowo rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji w kontekście zadanego pytania. Powyższa konstatacja jest uwarunkowana ustaleniem, że wnioskodawca wskazał we wniosku, iż jego pytanie brzmi w którym miesiącu Spółka otrzymując od kontrahenta zagranicznego rabat (upust lub zwrot kwoty z tytułu dokonania określonego poziomu zakupów) w związku z dokonanym wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów jest obowiązana rozliczyć korektę podstawy opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów i według jakiego kursu walut?

W świetle powyższego pytania oraz wskazanego przez Spółkę stanu faktycznego, prawidłowo organy podatkowe wskazały na treść przepisu art. 31 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z § 1 w/w artykułu podstawa opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest kwotą jaką nabywający jest obowiązany zapłacić, a zatem kwota należna z tytułu sprzedaży o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy. Jednak podstawa opodatkowania dla wewnątrzwspólnotowego nabycia, obok kwoty należnej może obejmować także inne elementy, które są wymienione w ust. 2 i 3 w/w przepisu art. 31. W ust. 3 w/w przepisu ustawodawca dodatkowo odesłał do odpowiedniego stosowania przepisu art. 29 ust. 4 w/w ustawy, dla celów ustalania podstawy opodatkowania w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów.

W rozpoznawanej sprawie właśnie ten przepis art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, a ściślej określenie czy wskazany przez Spółkę "rabat (upust lub zwrot kwoty z tytułu dokonanego nabycia)" mieści się w pojęciach określonych w tym przepisie, stanowi podstawę sporu między Spółką a organami.

Jak wynika z treści pytania Spółki i przedstawionego przez nią stanu faktycznego czynność ta, to dodatkowe wynagrodzenie dla nabywcy związane z osiągnięciem pewnej wielkości zakupów. Wynagrodzenie to nie jest związane z konkretnymi transakcjami, jest wypłacane jednorazowo w stosunku rocznym po osiągnięciu pewnego pułapu zakupów, poprzez wystawienie odpowiedniej noty kredytowej (patrz wniosek Spółki z 4.07.2005 r.).

Skoro wynagrodzenie to nie jest związane z konkretnymi transakcjami, to nie można go uważać za rabat, upust czy bonifikatę pomniejszającą obrót, stanowi natomiast tzw. premię specjalną (bonus) nie zmniejszającą obrotu.

Dodatkowo jednak należy podkreślić, że decydujące znaczenie ma faktyczny, a nie deklarowany przez strony charakter czynności. Jeśli zatem kontrahent udzieli -nazywanego bonusem (premią pieniężną) - rabatu pieniężnego związanego z daną transakcją, to wówczas powinno nastąpić stosowne zmniejszenie podstawy opodatkowania. Organa podatkowe mają również prawo oceniać rzeczywisty charakter czynności udzielenia "bonusu" (premii pieniężnej), przy czym ciężar dowodu, że był to w istocie rabat zmniejszający obrót, obciążał będzie organa podatkowe.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organy podatkowe dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego opisanego przez skarżącą Spółkę, przedstawiły swój pogląd dotyczący rozumienia i zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego. Nie ma więc, zdaniem Sądu podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za błędną lub wadliwą.

Należy bowiem podkreślić, że interpretacja, o której mowa w § 1 art. 14a Ordynacji podatkowej, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3 art. 14a).

Przez ocenę prawną stanowiska pytającego (wnoszącego zapytanie) należy rozumieć wskazanie przez organ podatkowy, czy stanowisko pytającego jest prawidłowe, czy też jest nieprawidłowe z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego, znajdujących zastosowanie w indywidualnej sprawie podatnika (płatnika, inkasenta). Podkreślić należy, że organ podatkowy nie ma obowiązku wskazywania prawidłowego sposobu postępowania w danej sprawie. Może ograniczyć się do wykazania, że stanowisko podatnika (płatnika, inkasenta) przedstawione we wniosku jest błędne. Zazwyczaj jednak z samej oceny prawnej, wyjaśnienia dlaczego stanowisko podatnika (płatnika, inkasenta) jest błędne, wynikać będzie prawidłowy (w ocenie organu) sposób postępowania w danej sytuacji. Organ podatkowy jednakże nie ma obowiązku wyodrębniania i osobnego przedstawiania w udzielonej interpretacji prawidłowego sposobu postępowania w danej sprawie.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Referencje