Teza:

Jeżeli w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe zostały sformułowane w sposób nieskuteczny, to NSA za miarodajny dla ich oceny musi przyjąć stan faktyczny uznany za prawidłowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt l SA/Gd 2173/01 oddalono skargę Przedsiębiorstwa Usługowo-Wdrożeniowego "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Gdańsku z dnia 1 października 2001 r., Nr IS.PP/PT/82/572VAT/01/09 w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 1996 r.

Sąd w uzasadnieniu wyroku na wstępie przybliżył stan faktyczny sprawy.

Stwierdził, że Trzeci Urząd Skarbowy w Gdańsku decyzją Nr TUSIII/730/90/2001 z dnia 4 kwietnia 2001 r. określił Spółce z o.o. "A." za czerwiec 1996 r. kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w wysokości 9.257,00 zł, wysokość zaległości podatkowej w kwocie 10.557,00 zł, wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 10.408,80 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 3.167,70 zł.

Organ l instancji, wydając decyzję, stanął na stanowisku, iż odliczenie podatku od zakupionego samochodu nastąpiło z naruszeniem art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.t.u.". Zgodnie z tym przepisem obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kilogramów, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż stanowi przedmiot działalności gospodarczej podatnika, jeżeli samochody te zostały zaliczone przez tego podatnika do środków trwałych.

Izba Skarbowa w Gdańsku decyzją Nr IS.PP/PT/82/572VAT/01/09 z dnia 1 października 2001 r., po rozpoznaniu odwołania podatnika na decyzję urzędu skarbowego, uchyliła zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego i utrzymała ją w mocy w pozostałym zakresie.

Za słuszne uznała Izba Skarbowa nie przyjęcie przez organ l instancji za dowód w postępowaniu oceny technicznej z dnia 24 czerwca 1996 r. wystawionej przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego R. SA w Elblągu, jak i wydanego na jej podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu.

Wskazała, że w dokumencie tym zawarte jest stwierdzenie, iż pojazd zbadano w salonie sprzedaży "D." z Elbląga w dniu 24 czerwca 1996 r., podczas gdy zgodnie z oświadczeniem "M." Sp. z o.o. z dnia 19 grudnia 1997 r. samochód został wydany S.C. "D." z salonu samochodowego "M." dopiero w dniu 28 czerwca 1996 r. W tym czasie, gdy pojazd przebywał w salonie firmy "M." w Gdańsku Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji Samochodowej - Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów w Elblągu wydało zaświadczenie z dnia 25 czerwca 1998 r. oparte na ww. ocenie technicznej o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu w salonie "D." w Elblągu.

Dalej Izba Skarbowa odwołując się do art. 4 pkt 1 u.p.t.u. stwierdziła, iż nabyty przez Spółkę "A." pojazd nie spełnia warunków samochodu ciężarowego wynikających z SWW i KRŚT.. A zatem jest to niewątpliwie pojazd osobowy, gdyż zamontowana przegroda nie oddziela na stałe części ładunkowej od osobowej.

Odnośnie dowodu rejestracyjnego przedmiotowego samochodu Izba podała, że dowód ten pojmowany jako decyzja administracyjna, nie wiązał organu podatkowego w ścisłym tego słowa znaczeniu jako tzw. prejudykat, lecz był elementem stanu faktycznego, który ten organ winien był uwzględniać przy wydawaniu decyzji podatkowej. W swej treści dowód ten jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu i nie rozstrzyga czy jest on typem pojazdu osobowego czy ciężarowego. Ustalenie zawarte w dowodzie rejestracyjnym co do tego, czy dany pojazd jest typem samochodu osobowego czy też ciężarowego nie wiązało organu podatkowego. Ustalenie takie mogło zaś nastąpić na podstawie zobiektywizowanych i gromadzonych informacji technicznych, oraz kwalifikacji danego typu pojazdu przez jego producenta. Takimi "danymi" było niewątpliwie świadectwo homologacji, które producent lub importer pojazdów samochodowych i przyczep oraz przedmiotów ich wyposażenia i części był obowiązany uzyskać od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej (art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym; Dz.U z 1992 r. Nr 11, poz. 41 ze zm.).

Organ odwoławczy zauważył, iż w czerwcu 1996 r., tj. w dacie powstania zobowiązania podatkowego, problematyka homologacji była regulowana głównie w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz.U. Nr 21, poz. 91 ze zm.).

Zmiana rodzaju pojazdu nie mogła nastąpić w trybie badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów, lecz jedynie w trybie postępowania homologacyjnego zgodnie z § 55 i 56 cytowanego wyżej rozporządzenia na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 21.12.2000 r. sygn. akt l SA/Ka 1765/99, wskazując, że takie stanowisko nie uległo zmianie także po wejściu w życie z dniem 1 stycznia 1998 r. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), do której przeniesione zostały unormowania dotychczas zawarte w przepisach rozporządzenia z dnia 1 lutego 1993 r.

Izba Skarbowa stwierdziła, że producent nabytego przez skarżącą samochodu, w wystawionym w dniu 1 kwietnia 1996 r. świadectwie homologacji, stwierdził, iż jest to samochód osobowy. Tej kwalifikacji samochodu nie mogły zmienić dokonane przeróbki pojazdu. A zatem, zdaniem organu odwoławczego, bez żadnych wątpliwości zostało udowodnione, że faktura, na której podstawie skarżąca obniżyła podatek należny o wynikający z niej podatek naliczony, dokumentowała w rzeczywistości sprzedaż (zakup) samochodu osobowego.

Powyższą decyzję Przedsiębiorstwo Usługowo-Wdrożeniowe "A," Sp. z o.o. zaskarżyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości.

W skardze strona zarzuciła, że w dniu 26 czerwca 1996 r. zakupiła od firmy "D," S.C. samochód za kwotę netto 47.986,89 zł, VAT 10.557,11 zł. Samochód ten, zdaniem strony, w momencie nabycia był samochodem ciężarowym, co wynikało z dowodu rejestracyjnego. Również po nabyciu, samochód ten został zarejestrowany przez Urząd Miejski w Gdańsku jako samochód ciężarowy.

Skarżąca zarzuciła, że organy podatkowe obydwu instancji użyły innej argumentacji dla wykazania niemożności odliczenia podatku naliczonego.

Trzeci Urząd Skarbowy w Gdańsku próbował unieważnić decyzje Urzędu Miejskiego w Gdańsku o zarejestrowaniu samochodu ciężarowego i w tym celu postępowanie to zawiesił. Organy nadrzędne w stosunku do Urzędu Miejskiego tj. Wojewoda Gdański oraz Minister Transportu i Gospodarki Morskiej odmówiły stwierdzenia nieważności dowodu rejestracyjnego. Izba Skarbowa w Gdańsku powołała się natomiast na Systematyczny Wykaz Wyrobów, który wg Izby przesądza o tym, że przedmiotowy samochód nie może być klasyfikowany pod symbolem 1024 samochody ciężarowe i ciągniki drogowe. Izba powołała się również na Klasyfikacje Rodzajową Środków Trwałych.

Zdaniem strony skarżącej przedmiotowa decyzja narusza prawo w stopniu rażącym. Nieuzasadnionym było - wg skarżącej - występowanie o unieważnienie decyzji Prezydenta Miasta Gdańska, skoro ostatecznie organy obydwu instancji uznały, że decyzja o zarejestrowaniu samochodu nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Dalej skarżąca zarzuciła naruszenie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ordynacja podatkowa nadaje dokumentom urzędowym szczególną moc. Ta szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego polega na wprowadzeniu domniemania jego zgodności z prawdą zawsze, gdy został on sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ administracji publicznej lub inną jednostkę upoważnioną przez prawo do wydania dokumentu. W literaturze przyjęło się, że można przeprowadzić dowód przeciwko treści dokumentu wtedy, gdy są wątpliwości co do wiarygodności jego treści. W przedmiotowej sprawie nie było -zdaniem skarżącej - takich okoliczności.

Dalej skarżąca zarzuciła, że Izba Skarbowa bezpodstawnie odwołała się do art. 4 pkt 1 u.p.t.u., gdyż w art. 25 ust, 1 pkt 2 u.p.t.u. ustawodawca nie użył słowa towar.

Izba Skarbowa w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W kolejnej części uzasadnienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił argumenty, z powodu których nie uwzględnił skargi, powołując się na treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przede wszystkim wskazał, że skład orzekający w sprawie nie podzielił twierdzenia strony skarżącej, iż rozstrzygającym w sprawie był fakt nabycia przedmiotowego pojazdu jako ciężarowego od poprzedniego jego właściciela (faktura nr 20/S/96 z dnia 20 czerwca 1996 r.), który po dokonaniu w nim stosownych przeróbek (zainstalowaniu przegrody oddzielającej część bagażową od osobowej) pojazd ten zarejestrował jako ciężarowy, a potwierdzeniem tego miał być dowód rejestracyjny samochodu oraz fakt, że samochód ten strona skarżąca zarejestrowała w Urzędzie Miejskim w Gdańsku również jako ciężarowy.

Sąd bowiem przychylił się do tych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, w których zaprezentowano tezę, iż w postępowaniu podatkowym dowód rejestracyjny, pojmowany jako decyzja administracyjna, nie wiązał organu podatkowego w ścisłym tego słowa znaczeniu jako tzw. prejudykat, lecz był elementem stanu faktycznego, który ten organ winien był uwzględnić przy wydawaniu decyzji podatkowej. Taki pogląd wyraził między innymi NSA w wyroku z dnia 21.12.2000 r. l SA/Ka 1765/99 LEX 47159, w którym stwierdził, że dowód rejestracyjny był w swej treści zasadniczo dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchy, tj. że pojazd ten spełniał warunki techniczne. Kwestia, czy był on typem pojazdu osobowego czy ciężarowego, była w tym przypadku tylko elementem stanu faktycznego, od którego zależała rejestracja i która to kwestia nie została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji organu rejestracyjnego. Organ podatkowy nie był w rezultacie związany z zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem co do tego, czy dany pojazd jest typem samochodu osobowego czy ciężarowego. Ustalenie takie mogło zaś nastąpić na podstawie zobiektywizowanych i gromadzonych informacji technicznych oraz kwalifikacji danego typu pojazdu przez jego producenta. Takimi danymi było niewątpliwie świadectwo homologacji, które producent lub importer pojazdów samochodowych i przyczep oraz podmiotów ich wyposażenia i części był obowiązany uzyskać od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U z 1992 r. Nr 11, poz. 41 ze zm.).

Rozstrzygając zatem spór zaistniały w sprawie Sąd stwierdził, że bezsporne jest, że producent zakupionego przez skarżącą pojazdu - w świadectwie homologacji datowanym 6 kwietnia 1995 r. podał, że jest to samochód osobowy. Tej kwalifikacji samochodu - jak wskazano powyżej - nie mogły zmienić przeróbki, jakich dokonał w nim zbywca tj. firma "D" S.C. Anna W. i Dariusz S. z siedzibą w Elblągu oraz powoływana przez skarżącą ocena techniczna z dnia 24 czerwca 1996 r. i zaświadczenie z dnia 24 czerwca 1996 r. o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu i zmianie kwalifikacji na samochód ciężarowy wystawione przez Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji Samochodowej, Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów w Elblągu.

Dla oceny prawnej, czy skarżąca nabyła samochód osobowy czy - jak twierdzi - samochód ciężarowy, rozstrzygające znaczenie ma treść świadectwa homologacji, a nie treść dowodu rejestracyjnego, wydanego dla tego pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 21.12.2000 r. l SA/Ka 1765/99 - LEX 47159, wyrok NSA z 21.01.2003 r. III SA 1548/01 - M. Podatk. 2003/6/36, wyrok SN z 09.11.2001 r. III RN 194/01 - OSNP 2002/5/103).

Stosownie więc do treści przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. stanowiącego, że obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych, skarżąca Spółka nie była zdaniem Sądu uprawniona do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w fakturze VAT dokumentującej w rzeczywistości transakcję sprzedaży zakupu samochodu osobowego.

Wyrok ten został w całości zaskarżony, przez pełnomocnika skarżącego podatnika.

Wyrokowi temu zarzucono naruszenie prawa materialnego:

1. naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. poprzez jego błędne zastosowanie polegającą na przyjęciu, że samochód zakupiony przez skarżącą był samochodem osobowym a nie samochodem ciężarowym w sytuacji gdy skarżąca w chwili zakupu dysponowała dokumentem potwierdzającym zakup pojazdu ciężarowego w postaci faktury VAT jak i dowodu rejestracyjnego potwierdzającego przeznaczenie pojazdu, skutkujące uniemożliwieniem skarżącej skorzystania z prawa do obniżenia kwoty lub zwrotu podatku należnego w związku z:
2. naruszeniem § 54 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1995 r. Nr 154, poz. 797) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż oryginał faktury zakupu nie stanowi podstawy do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego,
3. naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. polegające na selektywnej i wybiórczej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego,
4. naruszenie art. 244 § 1 K.p.c. w związku z art. 106 § 5 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że ostateczne decyzje administracyjne (dowody rejestracyjne) nie stanowią dowód u na to. co zostało w nich urzędowo zaświadczone tj. że samochód nie jest samochodem ciężarowym pomimo tego że jako taki został zarejestrowany.

Wskazując na powyższe wniesiono w skardze kasacyjnej o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie
2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego.

W uzasadnieniu tej skargi, na jej wstępie przytoczono pokrótce stan faktyczny sprawy, po czym powtórzono zasadniczo tę argumentację, która przez stronę skarżącą prezentowana już była w skardze do WSA. Przywołano przy tym szereg orzeczeń sądów administracyjnych korzystnych dla strony skarżącej. Podkreślono dalej, iż decyzja nie została z obrotu prawnego wyeliminowana, wskazano, że wydane w tej sprawie dowody rejestracyjne (ostateczne decyzje administracyjne) stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 244 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zatem jeżeli zostały sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast Sąd orzekający w niniejszej sprawie w oparciu o treść art. 106 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązany był dowód ten ocenić zgodnie z dyspozycją art. 244 § 1 K.p.c. czego nie uczynił dopuszczając się tym samym naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. prowadzącym do dowolnej oceny materiału dowodowego.

Powyższe w ocenie strony skarżącej doprowadziło do naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. poprzez jego błędne zastosowanie polegającą na przyjęciu, że samochód zakupiony przez skarżącą był samochodem osobowym, a nie samochodem ciężarowym w sytuacji gdy skarżąca w chwili zakupu dysponowała dokumentem potwierdzającym zakup pojazdu ciężarowego w postaci faktury VAT (dokument prywatny, którego prawdziwość nie została zakwestionowana) jak i dowodu rejestracyjnego potwierdzającego przeznaczenie pojazdu (dokument urzędowy ostateczna decyzja administracyjna, który w sposób prawem przewidziany nie został skutecznie zakwestionowany) skutkującym uniemożliwieniem skarżącej skorzystania z prawa do obniżenia kwoty lub zwrotu podatku należnego.

Podniesiono także, że nie bez znaczenia jest również to, że skarżąca skorzystała z prawa do odliczenia podatku działając w dobrej wierze i w zaufaniu do organów państwa, tym bardziej że dysponowała dokumentami jasno stwierdzającymi rodzaj zakupionego samochodu (samochód ciężarowy). W tym stanie rzeczy, nie do przyjęcia jest obciążanie skarżącej konsekwencjami zmiany stanowiska w zakresie interpretacji jak i stosowania ww. przepisów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku wniósł oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W skardze kasacyjnej nie sformułowano podstaw kasacyjnych zasługujących na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej także "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Zgodnie z art. 174 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej /art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub -uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej przed sformułowaniem zarzutów określił je jako zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego, lecz jako takie można uznać jedynie zarzuty sformułowane w punktach pierwszym i drugim części wstępnej skargi kasacyjnej, podczas gdy zarzuty sformułowane w dwóch następnych punktach odnoszą się do naruszenie przepisów postępowania, ponieważ takimi są art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art. 244 § 1 K.p.c. oraz art. 106 § 5 P.p.s.a.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, na wstępie należy stwierdzić, że strona skarżąca nie sformułowała w sposób skuteczny w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa procesowego, poprzez oparcie rozstrzygnięcia Sądu na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Wprawdzie sformułowano w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., polegający na selektywnej i wybiórczej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, lecz w uzasadnieniu tej skargi wskazano, że uchybienia tego przepisu autor skargi kasacyjnej upatruje w naruszeniu art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 244 § 1 K.p.c. tzn. w uznaniu, że ostateczne decyzje administracyjne (dowody rejestracyjne) nie stanowią dowodu na to, co zostało w nich urzędowo zaświadczone (str. 4 skargi kasacyjnej).

Przepis art. 106 § 5 P.p.s.a. znajduje zastosowanie jedynie w przypadku gdy Sąd, na zasadzie wyjątku - z własnej inicjatywy lub z inicjatywy strony -zdecyduje się na przeprowadzenie własnego postępowania dowodowego, podczas gdy generalnie w procesie kontroli legalności opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 P.p.s.a.). W zakresie tegoż prowadzonego przez Sąd postępowania dowodowego z dokumentów, uzupełniającego materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji, art. 106 § 5 P.p.s.a. odsyła do odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

Tym samym przez ewentualne uchybienie art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 244 § 1 K.p.c. - zwłaszcza że nie miało ono w tej sprawie miejsca, bowiem strona nie żądała przeprowadzenia przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. - Sąd nie mógł się dopuścić uchybienia art. 133 § 1 P.p.s.a., a tym samym nie zakwestionowano w sprawie poczynionych przez organy podatkowe, a zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych sprawy.

Wskazać przy tym należy, że chcąc podważyć ocenę ustaleń faktycznych sprawy poczynioną przez organy podatkowe, a zaakceptowaną przez Sąd administracyjny pierwszej instancji, niezbędnym jest nie tylko przywołanie stosowanego przepisu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), którego naruszenia miał się dopuścić tenże Sąd (np. art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), lecz również wskazanie naruszenia jakich przepisów postępowania, niedostrzeżonego przez ten Sąd przez swoje uchybienie, dopuścić się miały organy administracyjne. Pośrednio wskazuje na to przepis art. 145 § 2 P.p.s.a. stanowiący, że w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 tego artykułu stosuje się z uwzględnieniom przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Jeżeli bowiem Sąd pierwszej instancji uchybi przepisowi art. 145 § 1 lub 2 P.p.s.a. nie dopatrując się naruszenia przez organy administracyjne przepisów stosowanej przez nie procedury, w zarzucie skargi kasacyjnej należy wykazać, jakich to naruszeń konkretnych przepisów tegoż postępowania, pominiętych przez Sąd w prowadzonej przez niego kontroli legalności, dopuściły się te organy (np. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej).

W niniejszej sprawie nie sprecyzowano także zarzutów w tym zakresie.

Tym samym, wobec nieskuteczności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych Naczelny Sąd Administracyjny za miarodajny dla ich oceny przyjąć musi stan faktyczny, uznany za prawidłowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Przechodząc zatem do oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać na wstępie należy, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznacza to brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie.

Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie Sąd za organami podatkowymi przyjął w sposób niepodważony za ustalone, że skarżąca spółka nabyła samochód osobowy, a nie ciężarowy, opierając to ustalenie na podstawie świadectwa homologacyjnego tego pojazdu za chybione należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego -art. 25 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. oraz § 54 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1995 r. Nr 154, poz. 797), bowiem w świetle poczynionych ustaleń faktycznych sprawy, Sąd w sposób prawidłowy zaakceptował zastosowanie tych przepisów przez organy podatkowe.

W świetle art. 25 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. faktura dokumentująca, wbrew jej treści, nabycie samochodu osobowego - jak w sposób ostateczny w sprawie ustalono - nie daje podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturze nabycia tego pojazdu.

Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.