Pytanie:

1. Czy można wystawić jedną fakturę za wykonanie jednej usługi o określonej wartości na wielu kontrahentów o różnych numerach NIP, ujętych w pozycji - nabywca jednego dokumentu?2. Czy ustawa przewiduje jakiekolwiek wyjątki w tym względzie?

1. Czy można wystawić jedną fakturę za wykonanie jednej usługi o określonej wartości na wielu kontrahentów o różnym numerze NIP, ujętych w pozycji nabywca jednego dokumentu?

2. Czy ustawa przewiduje jakiekolwiek wyjątki w tym względzie?

Przedstawiając stan faktyczny Podatnik jako operator sieci internetowej wykonał usługę polegającą na możliwości korzystania z usług szerokopasmowego dostępu do Internetu. Podatnik przedstawił mu umowę do podpisania. Usługobiorca odmówił podpisania umowy, domagając się sporządzenie umowy również na jeszcze dwóch członków rodziny o różnych nazwiskach. Podatnik przychylił się do prośby abonentów sporządzając nową umowę umieszczając trzy nazwiska po stronie nabywcy. Wartość usługi została podzielona na trzy części, proporcjonalnie na każdego z nich i wystawiono faktury. Wówczas abonent Jan Kamiński wystąpił z pismem o wystawienie jednej faktury VAT na całą kwotę na podane w umowie trzy nazwiska. Podatnik mając na względzie § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 roku (Dz. U. Nr 95, poz. 798 z późn. zm.) odmówił wystawienia faktury na trzech nabywców, z trzema numerami NIP na jednym druku.

Zdaniem Podatnika w świetle przepisów prawa podatkowego na fakturze zarówno po stronie sprzedawcy, jak i nabywcy może występować jeden kontrahent, określonym przynależnym mu numerem NIP. Wyjątkiem mogą być jedynie występujące w nazwach kontrahentów kilka nazwisk, np. w spółce cywilnej. Jednocześnie zakład nadmienia, że znane mu programy komputerowe, posiadające opcje wystawiania faktur, nie posiadają możliwości wpisania, zarówno po stronie sprzedawcy jak i nabywcy więcej niż jednej nazwy kontrahenta i więcej niż jednego numeru NIP.

Odpowiadając na powyższe pytanie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Węgrowie informuje co następuje:

Jednym z podstawowych obowiązków, nałożonych przez ustawodawcę na podatników podatku od towarów i usług jest odpowiednie - zgodne z wymogami ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) dokumentowanie transakcji dokonywanych w obrocie gospodarczym. Podstawowym dokumentem wystawianym przez podmioty będące zarejestrowanymi podatnikami jest określona w art. 106 ust. 1 ustawy - faktura VAT.

Dokument ten odpowiadać musi zarówno wymogom formalnym stawianym przez przepisy ustawy i rozporządzenia wykonawczego, ale także aby miał walor dokumentu potwierdzającego w sposób prawidłowy dokonaną transakcję - musi zostać wystawiony przez podatnika w odpowiednim czasie.

W art. 106 ustawy o VAT określono ramowo co powinna zawierać faktura VAT. Szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane, które powinny zawierać oraz sposób i okres ich przechowywania określone zostały w przepisach rozdziału 4 § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług do których nie maja zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 95,poz. 798).

Zacytowany powyżej przepis § 9 rozporządzenia w sprawie VAT , wymieniający enumeratywnie wszystkie niezbędne elementy, jakie powinna zwierać faktura VAT jest dowodem ogromnego formalizmu związanego z dokumentowaniem transakcji przez podatników VAT. Pamiętać należy , iż wyłącznie prawidłowo wystawiona faktura, a zatem taka, która zawiera wszystkie wymienione elementy, stanowi dokument uprawniający nabywcę towaru czy usługi do odliczenia podatku naliczonego z niej wynikającego. Określenie niezbędnych elementów faktury nie oznacza, iż nie może ona zawierać innych danych, poza wymienionymi w przepisie § 9 rozporządzenia.

A zatem faktura VAT może zawierać kilka imion i nazwisk nabywców ich adresy i numery identyfikacji podatkowej.

Na niniejsze postanowienie służy Stronie prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu Skarbowego w terminie 7 dni od daty doręczenia. Zażalenie wnosi się na piśmie. Powinno ono zawierać zarzuty przeciwko postanowieniu, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie zgodnie z przepisem art. 222, w związku z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 236 § 2 pkt 1 cyt. ustawy zażalenie podlega opłacie skarbowej we właściwej wysokości.