Istota interpretacji:

W opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn zgodnie z art. 7 ustawy stanowić będzie wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Nadmienia się, iż jeżeli wartość 1/2 części ciężaru w postaci kredytu przekroczy albo będzie równa wartości 1/2 części wartości rynkowej mieszkania, wówczas nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn. Obowiązek podatkowy nie powstanie także, jeżeli podstawa opodatkowania nie przekroczy kwoty wolnej od podatku w III grupie podatkowej, tj. 4.902 zł. W przypadku przekroczenia kwoty wolnej, powyższa czynność będzie podlegała opodatkowaniu zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Wówczas notariusz zobowiązany będzie pobrać należny podatek.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 13.11.2006 r. na podstawie aktu notarialnego - umowy sprzedaży Wnioskodawczyni wraz z Panem Adamem C.(jest to osoba, która jest dla Wnioskodawczyni obca) nabyła mieszkanie za łączną cenę 252.000 zł. Udział w nieruchomości wynosi po 1/2 części dla każdego z nas. Pieniądze na zakup pochodziły z kredytu hipotecznego, który został zaciągnięty przez Strony w dniu 03.11.2006 r. na ten właśnie cel. W chwili obecnej Strony chcą dokonać nieodpłatnego zniesienia współwłasności - osoba, która chce znieść współwłasność, nie chce z tego tytułu żadnych spłat i dopłat. Jedynym żądaniem jest przejęcie kredytu, tak aby Wnioskodawczyni była jedynym kredytobiorcą. W związku z powyższym Wnioskodawczyni zwróciła się do banku z prośbą o wyrażenie zgody na przejęcie całości kredytu. Wnioskodawczyni zgodę taką uzyskała. Bank zgodził się na zwolnienie z długu Pana Adama C. na jej rzecz, pod warunkiem przedłożenia m. in. umowy darowizny 1/2 części udziału Pana Adama C. w prawie własności kredytowanego lokalu mieszkalnego na jej rzecz, zawartej w formie aktu notarialnego. Mieszkanie w chwili obecnej warte jest ok. 260.000 zł. Kredyt spłacony będzie przez Wnioskodawczynię z jej środków za pośrednictwem rachunku bankowego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w związku z zaistniałą sytuacją opisaną powyżej notariusz powinien pobrać podatek...

Jeśli tak to jaki i w jakiej kwocie...

Zdaniem wnioskodawcy:

W myśl art. 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn podstawę opodatkowania stanowi "czysta wartość" nabytych rzeczy lub praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów. Pojęcie długu w rozumieniu tego przepisu obejmuje wszelkie pieniężne roszczenia cywilnoprawne zw. z przedmiotem darowizny lub spadku, np. kredyt hipoteczny.

W związku z zaistniałą sytuacją należy przyjąć, iż podstawą obliczenia podatku będzie: 1/2 cz. wartości rynkowej mieszkania - 1/2 cz. ciężaru w postaci kredytu = podstawę opodatkowania będzie stanowiła nadwyżka ponad kwotę wolną od podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768) podatkowi od spadków i darowizn, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:

1. dziedziczenia, zapisu, dalszego zapisu, polecenia testamentowego;
2. darowizny, polecenia darczyńcy;
3. zasiedzenia;
4. nieodpłatnego zniesienia współwłasności;
5. zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;
6. nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności
   
   

Zniesienie współwłasności polega na dokonaniu podziału rzeczy wspólnej. Nowe rzeczy powstałe w wyniku podziału fizycznego stanowią wyłączną własność poszczególnych współwłaścicieli. W świetle przepisów art. 211 i 212 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) zniesienie współwłasności może nastąpić przez:

• podział fizyczny rzeczy wspólnej (podział polegający na przyznaniu każdemu ze współwłaścicieli wyodrębnionej części rzeczy, np. działek, w przypadku gdy przedmiotem tej czynności cywilnoprawnej jest nieruchomość),

• przyznanie rzeczy jednemu lub niektórym ze współwłaścicieli,

• sprzedaż rzeczy wspólnej zwana podziałem cywilnym (nie mamy do czynienia z odpłatnym zniesieniem współwłasności, gdyż uzyskana wówczas cena dzielona jest odpowiednio w stosunku do udziałów we współwłasności).
  
  

Na podstawie art. 211 Kodeksu cywilnego każdy ze współwłaścicieli może żądać, aby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że występuje sytuacja, w której podział byłby sprzeczny z przepisami społeczno - gospodarczymi, przeznaczeniem rzeczy lub skutkowałby istotną zmianą tej rzeczy, zmniejszeniem jej wartości, albo zniszczeniem.

Na podstawie art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku. Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę.

Umowa darowizny ma charakter umowy zobowiązującej (konsensualnej) - do zawarcia umowy dochodzi z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia woli - jednostronnej, jako nie przynoszącej darczyńcy żadnej opłaty. Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie woli przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia woli przez obdarowanego o przyjęciu darowizny.

Obowiązek podatkowy przy nieodpłatnym zniesieniu współwłasności oraz umowie darowizny ciąży na nabywcy rzeczy i praw majątkowych (art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn).

Na podstawie art. 6 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy przy nabyciu w drodze darowizny powstaje - z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn w przypadku nieodpłatnego zniesienia współwłasności obowiązek podatkowy powstaje z chwilą zawarcia umowy albo ugody lub uprawomocnienia się orzeczenia sądu, jeżeli ich skutkiem jest nieodpłatne zniesienie współwłasności.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jak wynika z brzmienia ww. przepisu podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn stanowi czysta wartość.

Nadmienia się, iż ustawodawca nie podaje definicji długów i ciężarów. Jednocześnie rozszerza to pojęcie w ust. 2 i 3 art. 7 przykładowo wyliczając przypadki, które stanowią długi i ciężary. Oznacza to, iż długi i ciężary w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowią katalog otwarty. Spłata kredytu zaciągniętego na zakup lokalu stanowiącego przedmiot umowy darowizny skutkiem której następuje zniesienie współwłasności bezspornie stanowi obciążenie przedmiotu darowizny, który należy zaliczyć do długów i ciężarów w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

W myśl art. 9 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega nabycie przez nabywcę od jednej osoby, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 4.902 zł - jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 powyższej ustawy, jeżeli nabycie własności rzeczy i praw majątkowych od tej samej osoby następuje więcej niż jeden raz, do wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych dolicza się wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych od tej osoby lub po tej samej osobie w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym nastąpiło ostatnie nabycie.

Na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy podatek oblicza się od nadwyżki podstawy opodatkowania ponad kwotę wolną od podatku, według następującej skali:

Od nabywców zaliczonych do III grupy podatkowej

10278

12%

10278

20556

1 233zł 40 gr i 16% od nadwyżki ponad 10 278 zł

20556

2 877zł 90 gr i 20% od nadwyżki ponad 20 556 zł

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż w 2006 r. Wnioskodawczyni wraz z Panem Adamem C. (osobą obcą) nabyła na podstawie aktu notarialnego mieszkanie. Udział w nieruchomości wynosi po 1/2 części dla każdej ze Stron. Pieniądze na zakup pochodziły z kredytu hipotecznego. W chwili obecnej Strony zamierzają dokonać nieodpłatnego zniesienia współwłasności. Osoba, która chce znieść z Wnioskodawczynią współwłasność, nie chce z tego tytułu żadnych spłat i dopłat. Jedynym warunkiem jest przejęcie kredytu, tak aby Wnioskodawczyni była jedynym kredytobiorcą. W związku z powyższym Wnioskodawczyni zwróciła się do banku z prośbą o wyrażenie zgody na przejęcie całości kredytu. Zgodę taką uzyskała - bank zgodził się na zwolnienie z długu Pana Adama C. na jej rzecz, pod warunkiem przedłożenia m. in. umowy darowizny 1/2 cz. części udziału w prawie własności kredytowanego lokalu mieszkalnego na rzecz Wnioskodawczyni, zawartej w formie aktu notarialnego. Mieszkanie w chwili obecnej jest warte ok. 260.000 zł. Kredyt będzie spłacany przez Wnioskodawczynię z jej środków, za pośrednictwem jej rachunku bankowego.

Reasumując stwierdza się, iż w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn zgodnie z art. 7 ustawy stanowić będzie wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Nadmienia się, iż jeżeli wartość 1/2 części ciężaru w postaci kredytu przekroczy albo będzie równa wartości 1/2 części wartości rynkowej mieszkania, wówczas nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn.

Obowiązek podatkowy nie powstanie także, jeżeli podstawa opodatkowania nie przekroczy kwoty wolnej od podatku w III grupie podatkowej, tj. 4.902 zł. W przypadku przekroczenia kwoty wolnej, powyższa czynność będzie podlegała opodatkowaniu zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Wówczas notariusz zobowiązany będzie pobrać należny podatek.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.