W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni jest mieszkanką kamienicy przy ul. K... w W... W grudniu ubiegłego roku (2006) kamienicę odzyskali księża , a następnie sprzedali "ją razem z mieszkańcami" Spółce E... I.... W pierwszych dniach lutego 2007 r. administrator zatrudniony przez nowego właściciela poinformował o konieczności opuszczenia zajmowanych przez mieszkańców lokali. Za rozwiązanie umowy najmu (zawartej z Wydziałem Spraw Lokalowych W... Ś....) właściciel proponuje kwotę pieniężną określając ją jako darowiznę. Wnioskodawczyni w mieszkaniu mieszka od 27 lat. Wnioskodawczyni nie posiada innego mieszkania, w związku z tym pieniądze otrzymane musi przeznaczyć na zapewnienie sobie i swojej rodzinie dachu nad głową.

Pismem z dnia 12 grudnia 2007 r. Nr IPPB2/436-140/07-2/MZ wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w zakresie:

• uzupełnienia stanu faktycznego przedstawionego we wniosku poprzez udzielenie informacji, czy umowa najmu zawierała zapis, zgodnie z którym w przypadku rozwiązania powyższej umowy, będzie należało się na rzecz najemcy odszkodowanie (czy też innego rodzaju należność),

• przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego.
  
  

Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek w terminie informując, że umowa najmu zawierana była w 1985 r. pomiędzy wnioskodawczynią a P... M...-R... zgodnie z obowiązującymi przepisami. Umowa nie została rozwiązana mimo, iż zmienił się właściciel budynku. Nie zawierano umów z obecnymi właścicielami (mieszkańcy "sprzedani" wraz z lokalem).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy otrzymane pieniądze można potraktować jako darowiznę przekazaną na rzecz obdarowanej zaliczonej do 3 grupy podatkowej i w jakiej wysokości należy odprowadzić podatek do Urzędu Skarbowego?

Zdaniem wnioskodawcy:

Zawierając umowę najmu 22 lata temu nikt nie przewidywał zmian ustrojowych w naszym kraju.

W związku z tym nie brano pod uwagę możliwości rozwiązania stosunku najmu z powodu sprzedania budynku, lub odzyskania przez właścicieli - nie było to możliwe zważywszy, iż byli to księża. Po ratyfikowaniu umowy konkordatu stało się możliwe odzyskiwanie przez kościół dóbr, kiedyś nabytych a potem odebranych przez Państwo. Zarówno A... nie poinformowała nas o toczącym się wiele lat postępowaniu sądowym w sprawie odzyskania kamienicy przez księży, jak i księża po zakończeniu sprawy tego nie zrobili. Zaś spółka która nabyła kamienicę po 4 krotnym podwyższeniu czynszu poinformowała mieszkańców o konieczności opuszczenia mieszkania. Wnioskodawczyni uważa, że darowizna proponowana przez spółkę jest jak najbardziej zasadna, gdyż:

• po pierwsze, może stanowić rekompensatę poniesionych przez wnioskodawczynię nakładów na utrzymanie mieszkania i podniesienie jego standardu (wymiana rur, glazura, terakota, naprawa i renowacja podłóg, wymiana okien, utrzymywanie w niezmienionej formie sztukaterii itp.),

• po drugie umożliwi - częściowo - zapewnienie sobie podstawowej potrzeby czyli mieszkania.
  
  

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514 ze zm.) podatkowi od spadków i darowizn, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:

1. dziedziczenia, zapisu, dalszego zapisu, polecenia testamentowego;
2. darowizny, polecenia darczyńcy;
3. zasiedzenia;
4. nieodpłatnego zniesienia współwłasności;
5. zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;
6. nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.
   
   

Na podstawie art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku.

Świadczenie takie może polegać zarówno na działaniu, jak i zaniechaniu działania, np. na zaniechaniu dochodzenia swojej wierzytelności wobec dłużnika.

Istotną cechą darowizny jest jej bezpłatny charakter. Oznacza to, że druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za wymienioną darowiznę.

Nieodpłatność więc oznacza, że darczyńca nie może uzyskać jakiegokolwiek ekwiwalentu ani w chwili dokonywania darowizny, ani też w przyszłości.

Umowa darowizny ma charakter umowy zobowiązującej (konsensualnej) - do zawarcia umowy dochodzi z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia woli - i jednostronnej, jako nie przynoszącej darczyńcy żadnej opłaty. Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie woli przez obie strony umowy. Powyższa umowa dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia woli przez obdarowanego o przyjęciu darowizny.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż właściciel kamienicy proponuje kwotę pieniężną, w zamian za rozwiązanie umowy najmu. Powyższa czynność nie może zatem stanowić umowy darowizny, ponieważ nie ma charakteru świadczenia bezpłatnego.

Darowizna jest odrębną czynnością uregulowaną w Kodeksie cywilnym, do jej zawarcia dochodzi przez zgodne oświadczenie woli stron.

Reasumując stwierdza się, iż otrzymane pieniądze nie będą stanowiły darowizny, ponieważ z tytułu ich otrzymania Wnioskodawczyni będzie zobowiązana rozwiązać umowę najmu. W związku z powyższym, na Wnioskodawczyni nie będzie ciążył obowiązek odprowadzenia podatku od darowizny do urzędu skarbowego. Mając powyższe na uwadze w rozpatrywanym przypadku wypłacona kwota powinna być raczej rozpatrywana w kontekście ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.