Istota interpretacji:

Czy w przypadku śmierci spadkodawcy wnioskodawca będzie mógł pomniejszyć wartość spadku (podstawę opodatkowania) o wartość udzielonej spadkodawcy pożyczki?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca wraz z żoną będą jedynymi spadkobiercami wymienionymi w testamencie osoby należącej do III grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Równocześnie wnioskodawca wraz z żoną udzielą pożyczki gotówkowej spadkodawcy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w przypadku śmierci spadkodawcy wnioskodawca będzie mógł pomniejszyć wartość spadku (podstawę opodatkowania) o wartość niezwróconej pożyczki...

Zdaniem wnioskodawcy, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn można pomniejszyć podstawę opodatkowania (wartość spadku) o niezwróconą kwotę pożyczki.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2009r. Nr 93, poz. 768 ze zm.), podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie określa na własne potrzeby pojęcia długów i ciężarów, niezbędne zatem jest odniesienie do znaczenia, jakie mają one w przepisach prawa cywilnego. Definicja długów i ciężarów spadkowych wynika z definicji spadku zawartej w art. 922 Kodeksu cywilnego. W myśl tego przepisu do spadku należą prawa i obowiązki majątkowe spadkodawcy z wyłączeniem tych, które bądź są ściśle związane z jego osobą, bądź też przechodzą na określone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami.

Długiem związanym z nabyciem spadku są więc obowiązki majątkowe zmarłego wynikające ze stosunków prawnych pozostających w mocy mimo jego śmierci, które z tą datą przeszły na spadkobierców.

Z treści wniosku wynika, że wnioskodawca wraz z żoną będą jedynymi spadkobiercami wymienionymi w testamencie osoby należącej do III grupy podatkowej. Równocześnie wnioskodawca wraz z żoną udzielą tej osobie pożyczkę gotówkową.

Zatem mając na uwadze przedstawione okoliczności oraz zdarzenie przyszłe i stan prawny sprawy należy stwierdzić, że w sytuacji gdy pożyczkodawca potwierdzi i będzie żądał zwrotu długu w postaci udzielonej i wypłaconej pożyczki, nie spłaconej za życia pożyczkobiorcy, to niespłacona pożyczka stanowić będzie po śmierci pożyczkobiorcy dług spadkowy, który pomniejszy wartość nabytych przez spadkobiercę rzeczy i praw majątkowych i jako dług będzie uwzględniona w podstawie opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn (art. 7 ust. 1 ww. ustawy).

Mając powyższe na uwadze stanowisko wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Dodatkowo nadmienia się, iż niniejsza interpretacja stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż Minister Finansów, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemna interpretacje przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualna), została wydana wyłącznie dla wnioskodawcy. Stosownie do powyższego żona wnioskodawcy chcąc uzyskać interpretacje indywidualną winna wystąpić z odrębnym zapytaniem i uiścić stosowna opłatę.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.