Istota interpretacji:

Jakie konsekwencje na gruncie podatku od czynności cywilnoprawnych wywoła umowa, zgodnie z którą OD. przeniesie na rzecz E. w Norwegii celem zwolnienia się z długu z tytułu spłaty pożyczek wraz z odsetkami, posiadane udziały w E. spółce z o.o. w szczególności czy przedmiotowa transakcja podlega temu podatkowi, a jeśli tak to w jakiej wysokości i kto go będzie musiał zapłacić?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca E. z siedzibą w Bergen (następca prawny O. z siedzibą w Oslo) zawarła z OD. spółka akcyjna z siedzibą w Ś. KRS umowy, zgodnie z którymi pożyczyła Od. spółce akcyjnej pieniądze na prowadzoną działalność. Od umów pożyczki został zapłacony podatek od czynności cywilnoprawnych. Strony umowy porozumiały się co do sposobu jej spłaty, w ten sposób, iż zamiast zwrotu pieniędzy, Od. przeniesie na E. celem zwolnienia się z długu z tytułu umów pożyczek, posiadane udziały w E. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. KRS. Wartość przenoszonych udziałów będzie zbliżona do wartości niezwróconych pożyczek.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Jakie konsekwencje na gruncie podatku od czynności cywilnoprawnych wywoła umowa, zgodnie z którą OD. przeniesie na rzecz E. w Norwegii celem zwolnienia się z długu z tytułu spłaty pożyczek wraz z odsetkami, posiadane udziały w E. spółce z o.o. w szczególności czy przedmiotowa transakcja podlega temu podatkowi, a jeśli tak to w jakiej wysokości i kto go będzie musiał zapłacić...

Zdaniem wnioskodawcy:

Przedmiotowa czynność nie wywoła żadnych skutków na gruncie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, gdyż art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie wymienia jako czynności opodatkowanej tym podatkiem umowy opisanej w art. 453 Kodeksu cywilnego, polegającej na zwolnieniu się z zobowiązania poprzez przeniesienie udziałów, tym samym transakcja ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu od czynności cywilnoprawnych. Jednocześnie ustawowe wyliczenie zostało wzmocnione zasadą, zgodnie z którą o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej podleganiu tym podatkiem decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa. Tym samym, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób to dla oceny, czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikacje pod względem prawnym. Szczegółowe określenie zakresu przedmiotowego ma określone konsekwencje.

Ustawodawca, wprowadzając zasadę numerus clausus czynności podlegających opodatkowaniu, wyłączył od opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Oznacza to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają opodatkowaniu, nawet gdy wywołują skutki w sferze gospodarczej takie same bądź podobne do tych, które zostały w nim wyliczone.

Zasadą w prawie cywilnym jest, że dłużnik (pożyczkobiorca) winien wykonać zobowiązanie jedynie poprzez spełnienie świadczenia zgodnie z treścią zobowiązania, to jest poprzez zwrot pożyczki wraz z ewentualnymi odsetkami, zaś wierzyciel nie jest zobowiązany do przyjęcia innego świadczenia.

Dopuszczalna jest jednakże przez przepisy kodeksu cywilnego zmiana przedmiotu świadczenia, jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie (datio in solutum). W takim wypadku, zgodnie z art. 453 k.c., zobowiązanie pierwotne wygasa. Ustawodawca, uwzględniając obowiązującą zasadę swobody umów, dopuścił możliwość świadczenia w miejsce wypełnienia, prowadzącego do wygaśnięcia zobowiązania z zaspokojeniem wierzyciela. Wygaśniecie zobowiązania ma miejsce wówczas, gdy między stronami zawarta zostaje odpłatna umowa rozporządzająca na mocy której dłużnik spełnia świadczenie inne niż określone treścią zobowiązania, byleby jego spełnienie nastąpiło w chwili zawarcia umowy, zaś wierzyciel przyjął to świadczenie. Konsekwencją świadczenia w miejsce wypełnienia zobowiązania jest wygaśniecie tego zobowiązania, jednak konieczne jest uprzednie realne spełnienie wtórnego świadczenia.

Wobec powyższego, w szczególności mając na względzie, że katalog czynności cywilnoprawnych, ujęty w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych ma charakter zamknięty, a czynność przeniesienia własności udziałów innej spółki w celu zwolnienia się ze zobowiązania do spłaty pożyczek wraz z oprocentowaniem (datio in solutum) nie została w nim wymieniona w sposób wyraźny, oznacza, że zawarcie przedmiotowej umowy nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie min.: w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18.01.2006 r. w sprawie 1401/FL.4307/14a-18/05/JL, interpretacji indywidualnej wydane w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy dnia 21.12.2007 r. w sprawie ITPB1/436-33/07/MK, interpretacji indywidualnej wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach dnia 02.06.2008 r. w sprawie IBPB2/436-53/08/MZ (KAN-2340/03/08), pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suwałkach z dnia 17.12.2004 r. w sprawie US.V-436/1/04, pismo Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu skarbowego w Warszawie z dnia 16.03.2005 r. w sprawie 1472/SPC/436/9/2005/BAP, pismo Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 19.12.2008 r. w sprawie IPPB2/436-411/08-4/MZ.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Odnosząc się do argumentacji Wnioskodawcy opartej na treści wskazanych interpretacji w uzasadnieniu własnego stanowiska, należy stwierdzić, iż interpretacje te co do zasady wiążą w sprawie, w której zostały wydane i nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym nie stanowią podstawy prawnej przy wydawaniu interpretacji.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.

Referencje