Istota interpretacji:

Zawarcie przez pożyczkobiorcę umowy pożyczki poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przy założeniu, że pieniądze będące przedmiotem tej umowy w chwili jej zawarcia będą znajdowały się za granicami Polski nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

A., będąca włoską firmą z siedzibą we Włoszech jest wspólnikiem spółki Z Sp. z o.o. i posiada większość udziałów, w liczbie 1 620 o łącznej wysokości 1 620 000 PLN. Wysokość kapitału zakładowego Zakładów... Sp. z o.o. wynosi 1 800 000,00 PLN.

W niedalekiej przyszłości Wnioskodawca (pożyczkobiorca) zamierza zaciągnąć pożyczkę w wysokości 2 000 000,00 EUR od swojego wspólnika A S.P.A. (pożyczkodawca). Ww. Wspólnik jest przedsiębiorcą niemającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zarówno siedziby jak i zarządu. Umowa pożyczki zostanie zawarta we Włoszech i tam też zostanie dokonana czynność cywilnoprawna. A mianowicie pieniądze będące przedmiotem umowy pożyczki, pozostające w chwili jej zawierania na terenie Włoch, zostaną przekazane pożyczkobiorcy na rachunek bankowy banku polskiego za pośrednictwem banku włoskiego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy od tak udzielonej pożyczki pieniężnej należy odprowadzić podatek od czynności cywilnoprawnych...

Zdaniem wnioskodawcy.

W myśl przepisu art. 1 ust. 4 pkt 2 a contrario, skoro pieniądze będące przedmiotem umowy pożyczki, w dniu jej zawarcia nie będą znajdowały się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym czynność cywilnoprawna zostanie dokonana poza terytorium RP, to tak udzielona umowa pożyczki podlega zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

W niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie wyżej wymieniony przepis art. 1 ust. 4 pkt 2, w części dotyczącej opodatkowania rzeczy znajdujących się poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (wyrok ISA/GI 646/07) "o powstaniu obowiązku uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych decyduje, w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 9 września 2000 r., moment dokonania czynności cywilnoprawnej. Wobec zobowiązującego charakteru umowy pożyczki chwila zgodnego oświadczenia woli stron stanowi, o jej zawarciu, tym samym o chwili powstania obowiązku uiszczenia podatku".

W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt, iż pieniądze będące przedmiotem umowy pożyczki, w dniu jej zawarcia, będą znajdowały się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z orzecznictwem sposób wykonania tak zawartej umowy pożyczki, tj. przekazanie przedmiotu umowy na rachunek bankowy banku polskiego pożyczkobiorcy za pośrednictwem banku włoskiego, nie będzie miał znaczenia dla oceny zasadności opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, gdyż znaczenia będzie miało miejsce położenia rzeczy będącej przedmiotem czynności cywilnoprawnej. A miejscem położenia przedmiotu umowy pożyczki w niniejszej sprawie będą Włochy. Reasumując taki stan faktyczny zdaniem sądu przesądza o tym, iż w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 209, poz. 1319) dokonano nowelizacji ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W powyższej sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 01.01.2009 r.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 09 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 450 ze zm.) podatkowi temu podlegają wymienione w tym przepisie czynności cywilnoprawne, w tym między innymi umowy pożyczki.

Elementami przedmiotowo istotnymi określonej w art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) umowy pożyczki są: obowiązek pożyczkodawcy przeniesienia na własność pożyczkobiorcy określonej ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku oraz obowiązek pożyczkobiorcy zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

W praktyce największe znaczenie, zarówno w obrocie gospodarczym jak i nieprofesjonalnym, mają pożyczki pieniężne. Do elementów znamionujących umowę pożyczki należy obowiązek jej zwrotu. Przy czym, nie tyle dotyczy to oznaczenia terminu zwrotu, ile chodzi o zaznaczenie samego obowiązku zwrotu - który, jak wskazuje się w orzecznictwie, w myśl art. 720 § 1 K. c. jest elementem przedmiotowo istotnym tego rodzaju umowy, bez którego nie ma umowy pożyczki. W zależności od tego, jak zostanie ukształtowana przez strony umowa pożyczki, może ona przyjąć postać umowy nieodpłatnej bądź też odpłatnej, gdzie pożyczkobiorca zobowiązany będzie do zapłaty odsetek.

Umowa pożyczki jest umową konsensualną. Dochodzi do skutku poprzez zgodne oświadczenia woli.

Czynności cywilnoprawne zawarte w katalogu zamkniętym określonym w art. 1 wymienionej ustawy podlegają omawianemu podatkowi od czynności cywilnoprawnych o ile spełniają przesłanki zawarte w art. 1 ust. 4 cytowanej ustawy.

Zgodnie z powyższym artykułem czynności cywilnoprawne w tym pożyczka podlegają omawianemu podatkowi, jeżeli ich przedmiotem są:

1. rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2. rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
   
   

Zgodnie z art. 1 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy podatkowi podlegają czynności wskazane w ustawie, gdy ich przedmiotem są rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, ale jeżeli są spełnione łącznie dwie przesłanki:

1. nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2. oraz objęta zakresem przedmiotowym ustawy czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
   
   

Należy zauważyć, iż dla opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych obydwa warunki muszą być spełnione kumulatywnie. Jeżeli zostanie spełniony tylko jeden z nich, nie powstanie obowiązek podatkowy.

W świetle przedstawionej przez Spółkę sytuacji, która ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu zawarcia umowy pieniądze będą znajdowały się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i umowa zostanie zawarta za granicą. A zatem, powyższa czynność nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Reasumując stwierdza się, iż zawarcie przez pożyczkobiorcę umowy pożyczki poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przy założeniu, że pieniądze będące przedmiotem tej umowy w chwili jej zawarcia będą znajdowały się za granicami Polski nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.