W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W ciągu najbliższych miesięcy Wnioskodawczyni zamierza podpisać trójstronną umowę o przelewie wierzytelności i przejęciu długu zgodnie z brzmieniem art. 510 K. c. oraz art. 519 K. c., w której ustępujący (osoba X) oświadczy, że wyraził zgodę na przejęcie jego długu oraz przeleje wszelkie wierzytelności wynikające z umowy przyrzeczenia sprzedaży lokalu mieszkalnego na wstępującego (w mojej osobie), a wstępujący oświadczy, że przejmuje dług oraz wszelkie wierzytelności wynikające z umowy przyrzeczenia sprzedaży ww. umowa zostanie więc podpisana między developerem, ustępującym (osoba X) oraz wstępującym (w osobie Wnioskodawczyni).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 09.09.2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych - podatkowi temu podlegają czynności wymienione we wniosku?

Zdaniem wnioskodawcy:

Ponieważ przedmiotowa umowa o przelewie wierzytelności i przejęciu długu zawarta zgodnie z brzmieniem art. 510 K. c. oraz art. 519 K. c. nie została wymieniona w art. 1 ust. 1 uopcc (który zawiera zamknięty katalog czynności cywilnoprawnych podlegających podatkowi) - nie rodzi ona obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. Ponadto jest to przejęcie przez wstępującego długu i wszelkich wierzytelności ustępującego, co nie powoduje obowiązku zapłaty podatku PCC. Taki obowiązek rodziłaby umowa, w której to developer sprzedawałby (cedował) wierzytelność na rzecz osoby trzeciej (w tym przypadku wstępującego). Jednocześnie informuję, iż przyrzeczona umowa sprzedaży lokalu mieszkalnego zostanie podpisana jako kolejna po ww. umowie o przelewie wierzytelności i przejęciu długu. W związku z czym dopiero po podpisaniu przyrzeczonej umowy sprzedaży, nastąpi obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnej. Jako czynność cywilnoprawna należy rozumieć podpisanie sprzedaży lokalu mieszkalnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 09 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 450) podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają:

1) następujące czynności cywilnoprawne:

1. umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
2. umowy pożyczki,
3. (uchylona),
4. umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
5. umowa dożywocia,
6. umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej spłat i dopłat,
7. (uchylona),
8. ustanowienie hipoteki,
9. ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,
10. umowy depozytu nieprawidłowego,
11. umowy spółki (akty założycielskie);
    
    

2) zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4;

3) orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2.

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Jednocześnie ustawowe wyliczenie zostało wzmocnione zasadą, zgodnie z którą o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej podleganiu tym podatkiem decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa. Tym samym, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób to dla oceny, czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikacje pod względem prawnym.

Szczegółowe określenie zakresu przedmiotowego ma określone konsekwencje. Ustawodawca, wprowadzając zasadę numerus clausus czynności podlegających opodatkowaniu, wyłączył od opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Oznacza to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają opodatkowaniu, nawet gdy wywołują skutki w sferze gospodarczej takie same bądź podobne do tych, które zostały w nim wyliczone.

Umowa cesji wierzytelności uregulowana została w art. 509 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

W myśl art. 510 § 1 K. c. umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

§ 2 Jeżeli zawarcie umowy przelewu następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, z zapisu, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania.

Jak wynika z powyższego przelew wierzytelności może odbywać się na podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, a zatem umowa taka może należeć do kategorii umów, które podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Na skutek cesji wierzytelności zmienia się podmiot po stronie wierzyciela, natomiast przedmiot zobowiązania pozostaje ten sam. Jeżeli więc umowa cesji przyjęłaby postać którejkolwiek z umów wskazanych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych to spowoduje obowiązek zapłaty tego podatku.

Stosownie do art. 535 Kodeksu cywilnego przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę, czyli oznaczoną sumę pieniędzy. Natomiast zgodnie z art. 603 Kodeksu cywilnego przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy.

Umowa przejęcia długu uregulowana w art. 519 K. c. polega na tym, że osoba trzecia wstępuje w miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony. Przejęcie długu może nastąpić:

1. przez umowę między wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika; oświadczenie dłużnika może być złożone którejkolwiek ze stron
2. przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela; oświadczenie wierzyciela może być złożone którejkolwiek ze stron; jest ono bezskuteczne, jeżeli wierzyciel nie wiedział, że osoba przejmująca dług jest niewypłacalna.
   
   

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawczyni zamierza zawrzeć umowę o przelewie wierzytelności i przejęciu długu zgodnie z brzmieniem art. 510 K. c. oraz art. 519 K. c., w której ustępujący oświadczy, że wyraził zgodę na przejęcie długu oraz przeleje wszelkie wierzytelności wynikające z umowy przyrzeczenia sprzedaży lokalu mieszkalnego na wstępującego, a wstępujący oświadczy, że przejmie dług oraz wszelkie wierzytelności wynikające z umowy przyrzeczenia sprzedaży. Wierzytelność pieniężna, która ma być przedmiotem przelewu, jest niewątpliwie prawem majątkowym. W przypadku przelewu wierzytelności powstanie obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych uzależnione jest od formy, jaką przyjmie umowa przenosząca własność nieruchomości na nabywcę. Jeżeli przelew wierzytelności nie następuje w formie jednej z czynności wymienionych w art. 1 ww. ustawy, to nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Reasumując stwierdza się, iż umowy o przelewie wierzytelności i przejęciu długu nie należą do katalogu czynności cywilnoprawnych wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych i tym samym nie podlegają opodatkowaniu. Opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych mogą podlegać natomiast czynności cywilnoprawne, w związku z zawarciem których sporządzono umowę, o ile są to czynności wymienione w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.