Istota interpretacji:

podatek od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zamiany mieszkania

• w części dotyczącej obowiązku zapłaty -jest nieprawidłowe,
• w pozostałej części –jest prawidłowe.
  
  

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego (powierzchnia 62 m2). Według informacji telefonicznej uzyskanej w urzędzie skarbowym obecne ceny transakcyjne kupna – sprzedaży takiego mieszkania w tej lokalizacji to około 5 800 zł/m2. Wnioskodawca zamierza zamienić ten lokal na lokal mieszkalny o powierzchni 35 m2(z prawem odrębnej własności) z dopłatą z tytułu różnicy powierzchni (62-35=27 m2). Właściciel lokalu o pow. 35 m2oferuje dopłatę w wysokości 159 600 zł (iloczyn 27 m2x 5800 zł/ m2= 159 600 zł). Wg informacji telefonicznej uzyskanej w urzędzie skarbowym podstawą opodatkowania jest wartość stanowiąca kwotę dopłaty (159 600 zł). Wg notariusza podstawą opodatkowania jest wartość mieszkania większego (62m2x 5 800 zł/ m2= 359 600 zł).

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Która wartość jest właściwa jako podstawa obliczenia podatku od czynności cywilnoprawnych...
2. Kto jest obowiązany zapłacić podatek...
   
   

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż podatek należy obliczyć od wartości jaką stanowi kwota dopłaty tj. od 159 600 zł. Podatek powinna zapłacić solidarnie każda ze stron po 0,5 kwoty podatku.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam, co nastepuje:

Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 09 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 101, poz. 649 ze zm.) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. ustawy podatkowi temu podlegają umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych.

Na podstawie art. 603 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy. W myśl art. 604 Kodeksu cywilnego do zamiany stosuje się odpowiednio przepis o sprzedaży. W przypadku zamiany obie strony przenoszą na siebie wzajemnie własność rzeczy - występują zatem jednocześnie w charakterze dostawcy i nabywcy.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej i ciąży przy umowie zamiany na stronach czynności (art. 4 pkt 2 ustawy).

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 ww. ustawy, jeżeli obowiązek podatkowy ciąży na kilku podmiotach albo na stronach umowy zamiany, albo wspólnikach spółki cywilnej, zobowiązanymi solidarnie do zapłaty podatku są odpowiednio te podmioty, strony umowy zamiany albo wspólnicy spółki cywilnej.

Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a) ww. ustawy podstawę opodatkowania przy umowie zamiany lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego na taki lokal lub prawo do lokalu stanowi różnica wartości rynkowych zamienianych lokali lub praw do lokali. W pozostałych przypadkach, podstawę opodatkowania przy umowie zamiany stanowi wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego, od którego przypada wyższy podatek - art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych definiuje art. 6 ust. 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Wartość tę określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania czynności cywilnoprawnej, bez odliczania długów i ciężarów.

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy od umów zamiany stawka podatku przy przeniesieniu własności nieruchomości, rzeczy ruchomych, prawa użytkowania wieczystego, własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego oraz wynikających z przepisów prawa spółdzielczego: prawa do domu jednorodzinnego oraz prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym wynosi 2 %.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy podatnicy są obowiązani, bez wezwania organu podatkowego, złożyć deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, według ustalonego wzoru, oraz obliczyć i wpłacić podatek w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, z wyłączeniem przypadków, gdy podatek jest pobierany przez płatnika. Notariusze są płatnikami podatku od czynności cywilnoprawnych dokonywanych w formie aktu notarialnego (art. 10 ust. 2 ustawy).

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż wnioskodawca posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o wartości 359 600 zł (powierzchnia 62 m2; 5800 zł/ m2). Wnioskodawca zamierza zamienić to prawo na lokal mieszkalny o powierzchni 35 m2(stanowiący odrębną nieruchomość) z dopłatą z tytułu różnicy powierzchni. Właściciel lokalu o pow. 35 m2oferuje dopłatę w wysokości 159 600 zł (iloczyn 27 m2x 5800 zł/ m2).

W przedmiotowej umowie zamiany dojdzie zatem do zamiany spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego na lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość.

Z uwagi na powyższe, w przedmiotowej sprawie dla celów opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Za podstawę opodatkowania tym podatkiem z tytułu zawarcia umowy zamiany należy zatem przyjąć kwotę dopłaty w wysokości 159 600 zł, jeżeli kwota ta stanowić będzie w istocie różnicę określonych w umowie wartości rynkowych zamienianego prawa do lokalu oraz lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość.

Zatem w tej części stanowisko wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

W zakresie obowiązku zapłaty podatku od umowy zamiany wskazać należy, iż będzie on ciążył solidarnie na stronach umowy. Zasada solidarnej odpowiedzialności, określona w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych, pozwala organom podatkowym na egzekwowanie należnego podatku w sposób określony w art. 366 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego w związku z art. 91 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego solidarna odpowiedzialność dłużników polega na tym, iż wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych z długu. Jednakże wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani aż do chwili zupełnego zaspokojenia wierzyciela (art. 366 § 2 Kodeksu).

Wobec powyższego stanowisko wnioskodawcy, w którym stwierdza, iż podatek powinna zapłacić solidarnie każda ze stron po 0,5 kwoty podatku należało uznać za nieprawidłowe. W świetle wskazanych wyżej przepisów zapłacenie 0,5 kwoty podatku nie zwolni wnioskodawcy z przedmiotowego zobowiązania, będzie ono bowiem istnieć, aż do chwili zapłacenia przez strony umowy całej kwoty podatku.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.