Pytanie:

Czy pożyczki udzielane na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej są zwolnione z podatku na podstawie art. 9 pkt 10 lit. g ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych ?

Zgodnie z art. 9 pkt 10 lit. g ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 86, poz. 959 ze zm.) zwalnia się od podatku pożyczki udzielane na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej, pod warunkiem udokumentowania, że pieniądze będące przedmiotem pożyczki zostaną przeznaczone na pokrycie wydatków poniesionych na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej w ciągu 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy albo wykorzystania w tym okresie rzeczy oznaczonych co do gatunku, stanowiących przedmiot pożyczki.

Z treści zawartej w Waszym piśmie wynika, że Ośrodek "P" planuje udzielać pożyczki na podjęcie lub rozwijanie działalności gospodarczej. W myśl przytoczonego wyżej przepisu tego typu pożyczki są zwolnione z podatku od czynności cywilnoprawnych. Jednak warunkiem niezbędnym do stwierdzenia, iż umowa pożyczki udzielona na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej jest zwolniona z podatku od czynności cywilnoprawnych jest udokumentowanie przez pożyczkobiorcę, że pieniądze będące przedmiotem pożyczki w całości zostały wydatkowane na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej w ciągu 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy.

Należy przy tym pamiętać o zasadzie odpowiedzialności solidarnej określonej w art. 5 ust. 1 w/w ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Z treści tego przepisu wynika, że obowiązek zapłaty podatku, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży solidarnie na osobach fizycznych, osobach prawnych i jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej będących stronami czynności cywilnoprawnej. W przypadku nie spełnienia przez pożyczkobiorcę warunków uprawniających do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia obydwie strony umowy będą solidarnie odpowiadać za zapłatę podatku i złożenie deklaracji PCC-1.

Powyższa interpretacja:
- dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia, traci swoją moc z chwilą zmiany przepisów jej dotyczących;
- nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej.