Pytanie:

Czy założony przez Spółkę na terytorium Luksemburga Oddział stanowi zakład w rozumieniu Konwencji między Polską a Luksemburgiem w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku oraz czy dochód uzyskany przez oddział z tytułu udzielania pożyczek jest zwolniony z opodatkowania w Polsce stosownie do postanowień w/w konwencji?

1. założony przez Spółkę na terytorium Luksemburga Oddział stanowi zakład w rozumieniu art. 5 ust. 1 Konwencji z dnia 14.06.1995r. między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1996 r., Nr 110, poz. 527),
2. dochód uzyskany przez Oddział z tytułu udzielania pożyczek jest zwolniony z opodatkowania w Polsce, stosownie do art. 7 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 lit a) Konwencji w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.),
3. koszty pozostające w związku z działalnością pożyczkową Oddziału, powinny być alokowane do Oddziału,
4. środki uzyskane od udziałowca Spółki nie powodują powstania odsetek, które miałyby być płacone przez Oddział do Centrali i które byłyby opodatkowane w Polsce,
5. różnice kursowe z tytułu działalności pożyczkowej oddziału będą alokowane do Oddziału;w konsekwencji przychód/koszt wynikający z różnic kursowych nie będzie brany pod uwagę dla celów podatkowych w Polsce,
6. przy określaniu wielkości dochodu, który podlega opodatkowaniu wyłącznie w Luksemburgu należy wziąć pod uwagę funkcje pełnione w ramach działalności Centrali i Oddziału, a mając na uwadze charakter tych funkcji, uzasadnionym ekonomicznie jest alokowanie części dochodu Oddziału do przychodów Centrali,
7. można uznać dochód Oddziału z tytułu odsetek jako podstawę alokowania części dochodu Oddziału do Centrali,
8. podstawa alokacji nie obejmuje ewentualnych różnic kursowych powstających w Oddziale,
9. zastosowana metodologia alokacji jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz Konwencją z dnia 14 czerwca 1995 r.,

Według Strony w przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie ma art. 7 ust. 1 Konwencji z dnia 14 czerwca 1995r. między Rzeczpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1996 r. Nr 110, poz. 527), zgodnie z którym zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Zasadnicze zagadnienie dotyczące stanu faktycznego przedstawionego we wniosku odnosi się do określenia zasady przypisania Oddziałowi, jako zakładowi, zysków Spółki oraz alokowania części zysku Oddziału do zysku Centrali. Regulacje w tej materii zawiera art. 7 ust. 2-4 w/w Konwencji, a mianowicie: Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład, to w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski jakie mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się potrącanie nakładów ponoszonych dla tego zakładu, włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym położony jest zakład, czy gdzie indziej. Przez Zakład, o którym mowa w powyższych przepisach, rozumie się, zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 Konwencji stałą placówkę, przez którą całkowicie albo częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.

Uwzględniając brzmienie art. 7 ust. 1 Konwencji, zyski zakładu podlegają opodatkowaniu w Luksemburgu. Art. 24 ust. 1 lit. a) Konwencji, stanowi, iż podwójnego opodatkowania będzie się unikać w Polsce w następujący sposób: "jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód (...), który zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji może być opodatkowany w Luksemburgu, to Polska zwolni, (...), taki dochód (...) od opodatkowania, z tym jednak, że przy obliczaniu podatku od pozostałego dochodu (...) tej osoby może zastosować stawkę podstawową, która byłaby zastosowana, gdyby dochód (...) zwolniony od opodatkowania w powyższy sposób nie był w taki właśnie sposób zwolniony".

Powyższe znajduje potwierdzenie w art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), z którego wynika, iż wolne od podatku są dochody osiągane poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników określonych w art. 3 ust. 1, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi.

W świetle powyższego Oddział, przez który prowadzona jest działalność Spółki w Luksemburgu, stanowi zakład. Zatem dochód uzyskany przez Oddział z działalności pożyczkowej nie podlega w Polsce opodatkowaniu. Na prowadzenie przedmiotowej działalności Oddział uzyskuje od Spółki środki finansowe pochodzące z jej kapitału zakładowego wniesionego przez udziałowca, w związku z czym brak jest podstaw do naliczania od tych środków jakichkolwiek odsetek, które należałoby uiszczać na rzecz Centrali oraz opodatkowywać w Polsce.

Natomiast biorąc pod uwagę regulacje określone w art. 7 ust. 2 Konwencji, zasadą jest traktowanie Oddziału i Centrali jak podmiotów niezależnych. Konsekwencją jest przypisywanie do Oddziału przychodów i kosztów ponoszonych przez Oddział z tytułu prowadzenia działalności (także różnic kursowych).
Jednocześnie Centrala ma prawo do wynagrodzenia za funkcje pełnione na rzecz Oddziału. Spółka przedstawiła we wniosku sposób dokonania wyceny przedmiotowego wynagrodzenia Centrali, mający na celu ustalenie tego wynagrodzenia według wartości rynkowej. Zastosowała porównanie wynagrodzenia Centrali z wynagrodzeniami uzyskiwanymi przez towarzystwa funduszy inwestycyjnych w zależności od zainwestowanych środków pieniężnych.
Dodatkowo w wynagrodzeniu Centrali uwzględnione mają być funkcje pomocnicze wycenione w oparciu o metodę rozsądnej marży (koszt plus) oraz koszty ogólnego zarządu, którymi Oddział będzie obciążony w proporcjach, w jakiej roczne przychody Oddziału pozostawać będą do łącznych rocznych przychodów Centrali i Oddziału (art. 15 ust. 2 i 2 a w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i art. 7 ust. 3 Konwencji).Należy w tym miejscu zauważyć, że w/w ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje ingerowanie organów podatkowych w poziom ustalonego przez podatnika wynagrodzenia za wykonane usługi tylko w przypadkach określonych w art. 11 i art. 14 ustawy. Jeżeli zatem Spółka przyjęła wynagrodzenie za pełnione dla Oddziału funkcje w postaci procentowego udziału w jego dochodzie odsetkowym, to podstawa obliczenia tego wynagrodzenia (w tym przypadku czy obejmuje ona ewentualne różnice kursowe, czy też nie) może być kwestionowany przez organy podatkowe tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie.
Przedstawiona przez Spółkę metoda wyceny wynagrodzenia Centrali pozwala na ustalenie jej dochodów w sposób porównywalny do zasad stosowanych pomiędzy podmiotami niezależnymi nie narusza ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak na wstępie.
Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz obowiązującego w tym stanie faktycznym stanu prawnego.