Istota interpretacji:

Czy kosztem uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży komponentów będzie koszt jego nabycia?

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zmianami) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 25 września 2009 r. (data wpływu 5 października 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji prawnej kosztów podatkowych związanych ze sprzedażą komponentów –jest prawidłowe.

W dniu 5 października 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji prawnej kosztów podatkowych związanych ze sprzedażą komponentów.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Polski w zakresie produkcji opon do samochodów ciężarowych i autobusów. Spółka prowadzi działalność na obszarze Strefy Ekonomicznej.

Zgodnie z zezwoleniem z dnia 14 grudnia 2006 r. Spółka prowadzi zwolnioną działalność gospodarczą z podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

1. (Sekcja D, podsekcja DH, dział 25) Wyroby z gumy i tworzyw sztucznych z wyłączeniem:



1. Procesów formowania lub tekturowania włókien syntetycznych i przędzy z włókien ciągłych powstałych na bazie poliestru, poliamidu, akrylu lub polipropylenu niezależnie od ich końcowego zastosowania;
2. Procesów polimeryzacji włącznie z polikondensacją, jeżeli urządzenia do polimeryzacji i formowania włókien i przędzy, o których mowa w punkcie a) są połączone w jedną linię technologiczną;


2. (Sekcja D, podsekcja DN, dział 37) Surowce wtórne;
3. (Sekcja K, dział 73 klasa 73.10) Usługi badawczo – rozwojowe w dziedzinie nauk przyrodniczych i technicznych;
4. (Sekcja K, dział 74 klasa 74.30) Usługi w zakresie badań i analiz technicznych.

Spółka oprócz podstawowego przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej, która jest objęta zwolnieniem od podatku dochodowego od osób prawnych, wykonuje dodatkowe czynności. Sprzedaje odpady powstające w procesie produkcyjnym.

Jednocześnie przedstawiając zaistniały stan faktyczny Wnioskodawca stwierdza, iż – jego zdaniem – czynności sprzedaży odpadów powstających w procesie produkcyjnym – jako nie wymienione w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE – nie korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych.

Poza tym wskazuje, iż odpady produkcyjne – stosownie do art. 28 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości – podlegają wycenie według cen nabycia lub kosztów wytworzenia nie wyższych od ich cen sprzedaży netto.

W przypadku Spółki będzie to koszt:

1. Wytworzenia półproduktu (mieszanki gumowej).
2. Koszt nabycia komponentu.

W wyniku sprzedaży odpadów i komponentów Spółka osiąga stratę z działalności opodatkowanej.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy przychód uzyskiwany ze sprzedaży odpadów jest przychodem z działalności pozastrefowej, a w związku z tym podlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych...
2. Czy kosztem uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży odpadów będzie koszt wytworzenia półproduktu...
3. Czy kosztem uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży komponentów będzie koszt jego nabycia...

Przedmiot niniejszej interpretacji stanowi odpowiedź na pytanie trzecie. Odpowiedź na pozostałe pytania udzielona zostanie odrębnymi interpretacjami indywidualnymi.

Prezentując własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego Spółka wskazuje, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania, albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W związku z powyższym – w ocenie Spółki – kosztem uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży komponentów będzie koszt nabycia komponentu nie wyższy od jego ceny sprzedaży netto.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zmianami.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

• zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

• poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

• został właściwie udokumentowany,

• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest zatem poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, przy czym każdy wydatek poza wyraźnie wskazanymi w ustawie wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu bądź utrzymania źródła tego przychodu.

Przy czym, zwrot "w celu" oznacza to, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą podlega zaliczeniu w ciężar kosztów uzyskania przychodów, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów, albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Z dniem 1 stycznia 2007 r. ustawodawca wprowadził podział kosztów uzyskania przychodów na koszty bezpośrednie i pośrednie. Podział ten jest istotny z punktu widzenia momentu obciążenia kosztów uzyskania przychodów.

Przepisy art. 15 ust. 4-4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r. – zawierają trzy odrębne zasady, dotyczące ustalania momentu rozpoznania danego kosztu, kwalifikowanego jako koszt uzyskania przychodu. Są nimi:

• zasada dotycząca kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami – zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.;

• zasada dotycząca kosztów uzyskania przychodów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami – art. 15 ust. 4d ustawy stanowi, że są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą;

• zasada dotycząca poniesionych kosztów prac rozwojowych - art. 15 ust. 4a – są kosztem w roku podatkowym, w którym prace zostały zakończone, o ile nie mogą być uznane za wartości niematerialne i prawne w rozumieniu art. 16b ust. 2 pkt 3.

W omawianym przepisie ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "koszty bezpośrednio związane z przychodami" oraz "koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami". Jednak sens tych pojęć można ustalić posługując się ich językowym znaczeniem. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpłynęło bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu. Kosztami zaś innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami są wszelkie koszty niebędące kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami, w tym koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika związane z jego funkcjonowaniem.

Z przedstawionego stanu faktycznego oraz stanowiska Spółki w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego wynika, iż dokonuje ona sprzedaży komponentów, które uprzednio nabyła. Na podstawie definicji słowa "komponent" zawartej w słowniku wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego ustalono, iż wyraz "komponent" oznacza "składnik, element". W konsekwencji można wnioskować, iż Spółka nabywa elementy (składniki) do produkcji wykonywanej w ramach swojej działalności, a niewykorzystane sprzedaje.

Nie ulega wątpliwości, iż – w analizowanej sytuacji – koszt nabycia komponentu, który podlegać będzie sprzedaży, stanowi koszt bezpośredni ze sprzedaży tego komponentu, potrącany w roku podatkowym, w którym osiągnięty zostanie odpowiadający mu przychód.

W konsekwencji, koszt jego nabycia stanowi koszt uzyskania przychodów, który będzie mógł być potrącony w dacie sprzedaży komponentu.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70–561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.