W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zamierza skorzystać z samochodów nie stanowiących jej własności (nie będących tym samym zaewidencjonowane jako środki trwałe), lecz będących w jej posiadaniu na podstawie umów najmu. Z tytułu najmu samochodów podatnik będzie obowiązany zapłacić miesięczny czynsz w wysokości określonej w umowie.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy czynsz z tytułu umowy najmu będzie stanowił koszt uzyskania przychodu w pełnej wysokości czy też stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych będzie traktowany jako koszt używania auta i będzie mógł być zaliczony do kosztu uzyskania przychodu jedynie do kwoty wynikającej z przemnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra (tzw. kilometrówka)?

W ocenie Spółki kwota czynszu będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu w wysokości niezależnie od limitu wynikającego z kilometrówki. Koszty poniesione na wynajem samochodów w sposób niewątpliwy będą ponoszone w celu osiągnięcia przychodów podatnika, a co najmniej będą miały na celu zabezpieczenie bądź zachowanie jego źródła przychodów. Gdyby nie samochody, które będą wykorzystywane przez pracowników podatnika, nie sposób byłoby pozyskać nowych klientów czy też zapewnić należytą obsługę klientów dotychczasowych. Tym samym spełniony będzie ogólny warunek, o którym mowa w treści art. 15 ustawy. Wątpliwości mogą pojawić się na gruncie wskazanego powyżej art. 16 ust. 1 pkt 51, który odnośnie samochodów osobowych nie stanowiących składników majątku podatnika ogranicza wysokość kosztów uzyskania przychodów do wysokości wynikającej z kilometrówki. W ocenie podatnika koszt wynikający z umowy najmu nie może być jednak w żadnej mierze utożsamiony z kosztami jego używania. Miesięczny czynsz jest jedynie opłatą wynikającą z umowy najmu i stanowi wynagrodzenie dla wynajmującego za oddanie samochodu do korzystania. Jest to więc koszt wynikający z umowy będącej podstawą używania samochodu przez podatnika, a nie koszt używania auta. Dopiero zawarcie umowy najmu i opłacenie czynszu umożliwia podatnikowi korzystanie z samochodu a tym samym ponoszenie kosztów związanych z jego używaniem. Ponoszenie owych kosztów jest dopiero skutkiem uprzedniego wynajmu i opłacenia czynszu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Przy czym zwrot "w celu" oznacza to, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów, albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się wydatków z tytułu kosztów używania dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. Zgodnie z tym przepisem na podatniku ciąży obowiązek prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Zgodnie z art. 16 ust. 5 cytowanej ustawy przebieg pojazdu powinien być, z wyłączeniem ryczałtu pieniężnego, udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu, potwierdzonej przez podatnika na koniec każdego miesiąca. Ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać co najmniej następujące dane: nazwisko, imię i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika, kolejny numer wpisu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (skąd - dokąd), liczbę faktycznie przejechanych kilometrów, stawkę za jeden kilometr przebiegu, kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu oraz podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane. W razie braku tej ewidencji, wydatki z tytułu używania samochodów nie stanowią kosztu uzyskania przychodów.

Powyższe przepisy ograniczają możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów całości wydatków związanych z użytkowaniem samochodów osobowych na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia i innych umów związanych z używaniem dla potrzeb działalności gospodarczej samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika. Ograniczenie to wynika z określenia przez ustawodawcę limitu wydatków wyznaczonego iloczynem liczby kilometrów i stawki za jeden kilometr. Wymaga to od podatnika prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Powyższego przepisu nie stosuje się do samochodów osobowych używanych na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 16 ust. 3b ustawy).

Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka w prowadzonej działalności gospodarczej będzie korzystała z najętych samochodów osobowych. Samochody te nie będą stanowiły składników majątku Spółki. Do wydatków związanych z korzystaniem z najmowanych samochodów osobowych należy zaliczyć wszelkie wydatki związane z używaniem pojazdu tj.: czynsz płacony z tytułu zawartej umowy najmu, paliwo, części zamienne itp. Mając na uwadze powyższe do zaistniałego zdarzenia będzie miał zastosowanie przepis art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Brak jest podstaw do wyłączenia z podstawy wartości wydatków związanych z używaniem samochodów opłaty czynszowej, składnika integralnie związanego z tym używaniem.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.