Istota interpretacji:

Czy nieodpłatne poręczenie kredytu przez udziałowca Spółki stanowi przychód z nieodpłatnych świadczeń podlegający opodatkowaniu w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W marcu 2008 r. Spółka dokonała zakupu nieruchomości. Zakup nieruchomości został częściowo sfinansowany kredytem bankowym, długoterminowym o okresie spłaty do kwietnia 2018 r. Jednym z zabezpieczeń kredytu był weksel własny "in blanco", który został poręczony nieodpłatnie przez głównego udziałowca Spółki (osobę fizyczną). W sierpniu 2008 r. w celu zminimalizowania kosztów spłaty kredytu zawarto transakcje swapu walutowego CIRS.

Część kredytu została przewalutowana na jeny japońskie. W związku z kryzysem finansowym kurs jena drastycznie wzrósł i znacznie zwiększyła się wartość kredytu. W celu zabezpieczenia kredytu główny udziałowiec (osoba fizyczna) Spółki udzielił nieodpłatnie kolejnego poręczenia.

W marcu 2009 r. została zawarta dodatkowa umowa kredytu długoterminowego o okresie spłaty do marca 2015 r. na pokrycie wymagalnego depozytu związanego z transakcją CIRS. Jego zabezpieczeniem jest m.in. weksel własny "in blanco" poręczony nieodpłatnie przez głównego udziałowca oraz ustanowiona hipoteka kaucyjna na nieruchomości prywatnej głównego udziałowca (osoba fizyczna).

Podstawowym rodzajem działalności Spółki jest wynajem nieruchomości własnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy nieodpłatne poręczenie kredytu przez udziałowca Spółki stanowi przychód z nieodpłatnych świadczeń podlegający opodatkowaniu w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych...

Zdaniem Wnioskodawcy, udzielone przez udziałowca nieodpłatne poręczenia oraz ustanowienie hipoteki kaucyjnej na prywatnej nieruchomości udziałowca nie stanowią przychodów w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Poręczenie weksla i ustanowienie hipoteki na prywatnej nieruchomości udziałowca stanowi jedynie zabezpieczenie umów kredytowych poprzez zobowiązanie się poręczyciela do spłaty zobowiązania wynikającego z umowy kredytu na wypadek nie wywiązania się z niej kredytobiorcy (Wnioskodawcy). Okoliczności, które spowodują powstanie zobowiązania poręczyciela z tytułu kredytu mogą nigdy nie zaistnieć. W momencie poręczenia, ustanowienia hipoteki Spółka nie uzyskała żadnych korzyści majątkowych kosztem poręczyciela – udziałowca.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, jest m.in. wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez zakłady budżetowe, gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych, spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie precyzuje co należy rozumieć przez pojęcie "nieodpłatne świadczenie", ograniczając się jedynie do wskazania, w art. 12 ust. 6 i 6a, sposobu i kryteriów ustalania wartości nieodpłatnych i częściowo odpłatnych świadczeń. Z tego względu należy odwołać się do rozumienia pojęcia "świadczenia" zgodnego z przepisami prawa i nauką prawa cywilnego. Pojęcie świadczenia należy bowiem rozpatrywać na tle stosunku zobowiązaniowego tj. art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Przez świadczenie w takim rozumieniu należy uznać zachowanie się zobowiązanego (dłużnika) zgodne z treścią zobowiązania i polegające na zadośćuczynieniu godnego ochrony wierzyciela. Zachowanie to może polegać na zachowaniu się czynnym (działaniu) lub biernym (zaniechaniu lub powstrzymaniu się od jakiegoś działania).

Zatem w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, aby można było określone świadczenie zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe.

Dla celów podatkowych za nieodpłatne świadczenia należy przyjmować te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Warunkiem uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód – co wynika z literalnego brzmienia art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest jego otrzymanie przez podatnika. Nie wystarczy samo zawarcie umowy o nieodpłatne świadczenie, lecz konieczne jest jej wykonanie.

Tak więc powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy zatem rozważyć zawsze wtedy, gdy podatnik podatku dochodowego od osób prawnych otrzymuje bez obowiązku świadczenia wzajemnego rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw (w szczególności ze środków pieniężnych).

Zauważyć należy, że usługa poręczenia to działania prawno - ekonomiczne zmierzające do zagwarantowania kredytodawcy możliwości skutecznej windykacji należności od kredytobiorcy. Poręczenie jest umową, na mocy której poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela (banku) wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Spółka zakupiła w marcu 2008 r. nieruchomość, która częściowa została sfinansowana kredytem bankowym. Jednym z zabezpieczeń kredytu był weksel własny "in blanco", który został poręczony nieodpłatnie przez udziałowca Spółki. W sierpniu 2008 w celu zminimalizowania kosztów spłaty kredytu zawarto transakcje swapu walutowego CIRS. Następnie, po przewalutowania kredytu na jeny japońskie wartość jego znacznie wzrosła i udziałowiec Spółki udzielił Jej kolejnego nieodpłatnego poręczenia. W marcu 2009 r., Spółka zaciągnęła kolejny kredyt długoterminowy o okresie spłaty do marca 2015 r. na pokrycie wymagalnego depozytu związanego z transakcją CIRS. Jego zabezpieczeniem jest m.in. weksel własny "in blanco" poręczony nieodpłatnie przez udziałowca oraz ustanowiona hipoteka kaucyjna na nieruchomości prywatnej udziałowca Spółki.

Wskazać należy, iż w skutek nie pobrania wynagrodzenia za przedmiotowe poręczenia, w chwili zawierania umów nie będą one rodzić po stronie poręczającego żadnych negatywnych skutków materialnych. Poręczyciel będzie zobowiązany do wykonania umów dopiero, gdy dłużnik (Spółka) ich nie wykona. Zatem przyjąć należy, że w momencie dokonanych poręczeń Wnioskodawca nie uzyska żadnych korzyści majątkowych kosztem poręczyciela.

W konsekwencji, skutków umowy poręczenia pomiędzy udzielającym kredyt, a poręczycielem względem dłużnika nie można rozpatrywać na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W świetle powyższego, dokonanie nieodpłatnych poręczeń przez udziałowca z tyt. zaciągniętych przez Wnioskodawcę kredytów oraz ustanowienie hipoteki kaucyjnej na prywatnej nieruchomości udziałowca nie stanowi nieodpłatnego świadczenia. Tym samym art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie znajdzie w przedmiocie sprawy zastosowania.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.