Istota interpretacji:

Czy w Spółce, która udziela poręczeń umów kredytowych spółce powiązanej kapitałowo bez wynagrodzenia wystąpi przychód podatkowy z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art.12 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka udzieliła poręczenia umów kredytowych spółce powiązanej (udział kapitałowy 100%) – w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Poręczenie obejmuje kwotę kapitału kredytu oraz odsetki i inne koszty na rzecz banku, na wypadek gdyby spółka powiązana (kredytobiorca) nie wykonała tych zobowiązań. Za usługę poręczenia nie przewidziano wynagrodzenia. Spółka nie zajmuje się świadczeniem usług finansowych (udzielanie poręczeń) w ramach swojej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy w Spółce, która udziela poręczeń umów kredytowych spółce powiązanej kapitałowo bez wynagrodzenia wystąpi przychód podatkowy z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 12 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych...
2. Czy w spółce powiązanej, której udzielone jest poręczenie wystąpi przychód podatkowy z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia...

Zdaniem Wnioskodawcy, żadna ze stron, ani udzielający poręczenia, ani je otrzymujący, nie uzyskują przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń określonych w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Aby można było zaliczyć określone świadczenie do kategorii świadczeń nieodpłatnych stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody objęte opodatkowaniem.

Stanowisko podobne zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 24 kwietnia 2007 r. – sygn. akt I SA/Łd 2033/06, który stwierdził, że poręczenie udzielone przez spółkę zależną stanowiło jedynie zabezpieczenie kredytu, a podatnik (kredytobiorca) nie uzyskał korzyści majątkowych kosztem tego podmiotu.

Podobne stanowisko stwierdzające brak przychodu z tytułu świadczenia nieodpłatnego po stronie udzielającego zostało zawarte w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w Radomiu nr 1473/1013/KDO/423/98/107/EG.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie pytania nr 1 uznaje się za prawidłowe.

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) nie zawiera definicji przychodu, precyzując, poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1 – 3 i ust. 4b, rodzaje przychodów, a także enumeratywnie wylicza, jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów (ust. 4).

Z istoty podatku dochodowego od osób prawnych wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem – jako źródłem dochodu – jest tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, jest m.in. wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez zakłady budżetowe, gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych, spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Ustawa o podatku dochodowym jednak nie precyzuje co należy rozumieć przez "nieodpłatne świadczenie", ograniczając się jedynie do wskazania, w art. 12 ust. 6 i 6a, sposobu i kryteriów ustalania wartości nieodpłatnych i częściowo odpłatnych świadczeń.

Jednakże dla celów podatkowych za nieodpłatne świadczenia należy przyjmować te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy.

W przedstawionym stanie faktycznym, Spółka udzieliła nieodpłatnie poręczenia umów kredytowych spółce powiązanej w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka nie zajmuje się świadczeniem usług finansowych (udzielanie poręczeń) w ramach swojej działalności gospodarczej.

Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że udzielenie poręczeń umów kredytowych spółce powiązanej bez wynagrodzenia nie stanowi przychodu Spółki z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie informuje się, iż w zakresie stanu faktycznego dotyczącego podmiotu (spółki powiązanej), któremu udzielone zostały poręczenia umów kredytowych przez Wnioskodawcę (pyt. nr 2), wydane zostało postanowienie z dnia 21 maja 2009 r. nr ILPB3/423-182/09-3/MM odmawiające wszczęcia postępowania.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje