W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Od 01.01.2008 r. Spółka z o.o. z wyłącznym udziałem jednostki samorządu terytorialnego działa na podstawie Zasad Współpracy w Zakresie Zarządzania Gminnym Zasobem Komunalnym Lokali Mieszkalnych i Użytkowych - § 4 pkt 2 i 3.

Wszelkie wpływy z majątku komunalnego stanowią przychody Gminy Miejskiej X, natomiast w punkcie 4 ustalono, że "Zarządca pobiera czynsze i przekazuje je na wskazane konto Gminy do 24 dnia każdego miesiąca za poprzedni miesiąc". Zarządca przyjmuje gotówkę za czynsz od lokatorów w swojej kasie, jak również poprzez wydzielone konto bankowe Spółki.

W Spółce na tym koncie bankowym prowadzone są tylko rozliczenia z Gminą z tyt. wpływów z czynszów i zwrotów wpłat czynszów na konto Gminy (nie są to wpływy i przychody Spółki). Wydzielone konto bankowe Spółki służy wyłącznie do obrotów z tyt. czynszów gminnych. Za czynności zarządzania i administrowania zasobem gminnym, Spółka otrzymuje od Gminy wynagrodzenie zgodnie z § 4 pkt 9 Zasad Współpracy z Gminą.

W Gminie po stronie przychodów są naliczenia miesięczne za czynsz, w związku z tym Spółka gminna nie może po raz drugi płacić podatku od rozrachunków z najemcami gminnymi.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

1. Czy gromadzone środki na rachunku bankowym Spółki z tyt. należności czynszowych Gminy, które następnie zwracane są na konto bankowe Gminy, są przychodem Spółki podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
2. Czy takie środki pieniężne do chwili zwrotu na konto bankowe Gminy można zaliczyć do wpływu środków pieniężnych nie należnych Spółce, tzw. kwoty niesłusznie wpłacone na konto Spółki - do zwrotu?

Zdaniem Wnioskodawcy, obrót na koncie bankowym nie podlega opodatkowaniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy przychodem jest również wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez zakłady budżetowe, gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych, spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Jak stanowi art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

W konsekwencji do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które są należne Spółce. Nie są to zatem przychody jakiekolwiek, lecz tylko te w stosunku, do których Spółce przysługuje uprawnienie do ich otrzymania i które stanowią przysporzenie majątku Podatnika. Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi są w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy tylko wartości, które powiększają aktywa majątkowe podatnika, a więc takie, którymi może on rozporządzać jak własnymi.

Natomiast jak wyraźnie zaznaczył Wnioskujący, dochody z tytułu administrowania przez Spółkę majątkiem gminy stanowią dochód własny Gminy.

Zgodnie z przepisami art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) zarządzanie nieruchomościami jest działalnością zawodową wykonywaną przez zarządców nieruchomości.

Przepis art. 185 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że zarządca nieruchomości działa na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością, zawartej z jej właścicielem, wspólnotą mieszkaniową albo inną osobą lub jednostką organizacyjną, której przysługuje prawo do nieruchomości (...).

W myśl art. 185 ust. 4 ustawy sposób ustalenia lub wysokość wynagrodzenia za zarządzanie nieruchomością określa umowa o zarządzanie nieruchomością.

Stosownie do treści art. 185 ust. 5 tejże ustawy zarządca nieruchomości lub przedsiębiorca, nie może czerpać korzyści z zarządzania nieruchomością oprócz pobierania wynagrodzenia, chyba że umowa o zarządzanie stanowi inaczej.

Reasumując, uznać należy, że środki pieniężne, które wpływają z pobieranych czynszów z tytułu najmu lokali stanowiących własność Gminy, nie stanowią przychodów Spółki dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, gdyż środki pochodzące z majątku Gminy stanowią, na mocy odrębnych przepisów dochód własny Gminy (art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 88, poz. 539). Spółka jako Zarządca nieruchomości nie jest właścicielem, a jedynie działa w imieniu i na rzecz właściciela. Spółka nie może zatem rozliczać przychodów z tytułu najmu jako swoich, gdyż jedynie gromadzi przychody z najmu i ponosi koszty związane z utrzymaniem nieruchomości. Nie stanowią więc one dla Spółki realnego przysporzenia.

Powyższej interpretacji udzielono na podstawie stanu faktycznego przedstawionego w złożonym w dniu 29 lipca 2008 r. wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Dokumenty dołączone do wniosku nie podlegały analizie i weryfikacji celem wydania interpretacji indywidualnej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.