W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujące stan faktyczny:

Spółka prowadzi działalność w zakresie produkcji wyrobów z blach. W niektórych przypadkach zamówienia klientów na daną linię wyrobów są na tyle specyficzne, że ich realizacja wymaga nabycia specjalnych narzędzi. Koszt związany z nabyciem takich narzędzi jest niekiedy stosunkowo wysoki, w związku z powyższym Spółka uzgadnia z klientem, że nabędzie te narzędzia na własny koszt, jednak później (często zaraz po rozpoczęciu produkcji) klient odkupi je od Spółki.

Spółka zawarła w 2006 r. umowę na produkcję takich specyficznych wyrobów z podmiotem z siedzibą w Holandii, w tym też roku nabyła niezbędne do realizacji tego zlecenia narzędzia i uruchomiła produkcję zamówionej serii. W roku 2007 Spółka zgodnie z ustaleniami odsprzedała te narzędzia klientowi. Przychody ze sprzedaży wyprodukowanych za pomocą tych narzędzi wyrobów Spółka uzyskała zarówno w roku 2006 i 2007.

Przedmiotowe narzędzia są oprzyrządowaniem (m. in. stemplami, matrycami) do nowoczesnych, często sterowanych automatycznie maszyn produkcyjnych, przy czym narzędzi tych nie można przypisać tylko do jednego urządzenia (produkcja odbywała się na kilku urządzeniach). Okres używania narzędzi w niektórych przypadkach przekroczył 12 miesięcy (narzędzia nabywane były partiami).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

W jakim momencie Spółka powinna rozpoznać jako koszty uzyskania przychodów kwoty wydatkowane na zakup wyżej opisanych narzędzi?

Zdaniem Wnioskodawcy, ponieważ przedmiotowe narzędzia nie mogą być uznane za środki trwałe Spółki, nawet wówczas, gdy okres ich używania przekroczył 12 miesięcy. Narzędzia te nie odpowiadają bowiem definicji środka trwałego, zawartej w art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie mogą być one traktowane również jako części środków trwałych - maszyn produkcyjnych, zwiększające dla celów podatkowych ich wartość, jako że nie można ich przypisać tylko do jednej maszyny.

Zdaniem Spółki wydatki na nabycie tych narzędzi powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia. Wynika to z faktu, iż wydatki te dotyczą przychodów uzyskiwanych przez Spółkę w dwóch latach podatkowych - w roku nabycia narzędzi (przychody ze sprzedaży wyprodukowanych za ich pomocą wyrobów) oraz w roku kolejnym (przychody ze sprzedaży wyprodukowanych za ich pomocą wyrobów oraz przychody z tytułu sprzedaży narzędzi klientowi). W przypadku, gdy w dacie poniesienia wydatku nie można stwierdzić, w jakiej części dotyczy on przychodów tego roku, a w jakiej przychodów roku kolejnego, wydatek taki powinien być w oparciu o treść art. 15 ust. 4 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w roku 2006, uznany za koszt podatkowy w dacie jego poniesienia.

Na tle przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje:

Ponieważ opisany przez Spółkę stan faktyczny dotyczy dwóch lat podatkowych, 2006 i 2007 roku, przy analizie należy uwzględnić przepisy podatkowe obowiązujące w poszczególnych latach.

Należy podkreślić, że określony wydatek może być tylko jednokrotnie zaliczony w koszty uzyskania przychodów.

Jeżeli podatnik nie zaliczył danego wydatku w koszty uzyskania przychodów do końca 2006 roku wówczas przyporządkowując dane wydatki do kosztów poszczególnych okresów powinien zastosować nowe regulacje (a więc zasady obowiązujące od 1 stycznia 2007r.)

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), obowiązującym do 31 grudnia 2006 r., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...)

Natomiast art. 15 ust. 4 ww. ustawy, określa, że koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w tym roku, w którym zostały poniesione.

Po nowelizacji od 1 stycznia 2007 r. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), uzyskał brzmienie: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Obowiązkiem Podatnika, jako odnoszącym ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu, zgodnie z dyspozycją powołanego ust. 1 art. 15 w/w ustawy. Związek ten może być natomiast bezpośredni lub pośredni, tzn. kosztem uzyskania przychodu będą wydatki, które mogą przyczynić się do powstania konkretnego przychodu osiągniętego w danym momencie w związku z art. 12 ust. 1 lub art. 12 ust. 3 ustawy podatkowej (koszty bezpośrednie uzyskania przychodów) oraz wydatki związane z ogólnie pojętym funkcjonowaniem podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa (koszty pośrednie uzyskania przychodów).

Podział kosztów na bezpośrednio i pośrednio związane z przychodami jest ważny z punktu widzenia terminu odniesienia ich do kosztów podatkowych. Zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. przepisem art. 15 ust. 4 ww. ustawy, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że zakupione przez Spółkę w 2006 roku specjalistyczne narzędzia (stemple, matryce) służyły bezpośrednio i wyłącznie do wytwarzania wyrobów, które następnie były sukcesywnie sprzedawane kontrahentowi z siedzibą w Holandii w 2006 i 2007 roku, w tych też latach został osiągnięty odpowiadający im przychód. Będą to więc koszty bezpośrednie, ponieważ nabyte narzędzia służyły do wytworzenia produktów w toku działalności produkcyjnej.

W przypadku kosztów bezpośrednich obowiązuje generalna zasada, że są one potrącane od przychodów w roku, którego dotyczą. Pozostaje zatem jeszcze kwestia rozliczenia kosztów bezpośrednich na te odpowiadające przychodom osiągniętym w roku podatkowym i odpowiadające przychodom osiągniętym w następnym roku podatkowym.

Na wstępie należy stwierdzić, że Spółka uznając dany wydatek za koszt uzyskania przychodów odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Powinna więc wykazać, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów. Stanowi to niezbędną przesłankę odliczenia ich od osiągniętego przychodu. Jednak równie ważne dla poprawności dokonania tego odliczenia jest ustalenie, w którym okresie rozliczeniowym możliwe jest dokonanie potrącenia kosztów podatkowych. W przypadku kosztów bezpośrednich, aby było możliwe odliczenie tych kosztów, w pierwszej kolejności musi wystąpić przychód, dla uzyskania którego koszty zostały poniesione. Zatem praktyczne przełożenie przepisu art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest takie, że tylko w roku podatkowym, w którym Spółka uzyskała przychód jest możliwe odliczenie od tego przychodu kosztów jego uzyskania.

Reasumując Spółka powinna poniesione koszty na zakup specjalnych narzędzi, w związku z zawartą umową z podmiotem z siedzibą w Holandii, odpowiednio odnieść do uzyskanych przychodów w 2006 i 2007 roku.

Mając na uwadze powyższe uregulowania ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych tutejszy organ stoi na stanowisku, iż w sytuacji opisanej przez Spółkę przyjąć należy, iż bez względu na moment faktycznego poniesienia kosztu opisanego we wniosku Spółki, wydatki dotyczące wyrobów gotowych można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w roku, w którym uzyskano odpowiadające im przychody (zostały sprzedane).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.