Pytanie:

Czy obowiązek podatkowy ze sprzedaży skierowań uprawniających do korzystania ze świadczonych usług wypoczynkowych powstaje w momencie faktycznego wykonania usługi wynikającej ze skierowania? Czy prawidłowym dowodem dokumentującym sprzedaż "skierowań - voucherów" jest nota obciążeniowa?

W dniu 26 czerwca 2007r. wpłynął wniosek Sp. z o. o. w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Spółka wprowadziła w roku bieżącym sprzedaż skierowań ("voucherów") uprawniających do korzystania ze świadczonych usług wypoczynkowych. Zdaniem Spółki, sprzedaż skierowań nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka wyjaśnia, iż klient przyjeżdżając do ośrodka, chcąc skorzystać z usług oddaje skierowanie, które wcześniej zostało zapłacone przy zakupie w kwocie brutto odpowiadającej wartości usługi wynikającej z tego skierowania. Przychód z zapłaty za skierowanie w równowartości usługi, która w przyszłości ma być wyświadczona okazicielowi tego skierowania, należy traktować jako zaliczkę lub przedpłatę na poczet przyszłej usługi. Obowiązek podatkowy ze sprzedaży skierowań w przychodzie należnym w podatku dochodowym od osób prawnych powstaje w momencie faktycznego wykonania usługi wynikającej ze skierowania. Prawidłowym dowodem dokumentującym sprzedaż "skierowań - voucherów" (wartość nominalną skierowań przedstawionych do wykupu) jest nota obciążeniowa.

W odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wyjaśnia się co następuje:

Stosownie do przepisów art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Natomiast moment powstania przychodu z działalności gospodarczej określa przepis art. 12 ust. 3a ww. ustawy, zgodnie z którym, za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c - 3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1) wystawienia faktury albo

2) uregulowania należności.

Jako wyjątek od wyżej opisanych zasad, w art. 12 ust. 4 ustawy ustawodawca określił te przypadki, kiedy mimo wystąpienia przesłanek uznania danego zdarzenia za powodujące powstanie przychodu należnego, przychód podatkowy nie wystąpi. Wśród tych przypadków, w pkt 1 tego przepisu ustawodawca określił, że do przychodów nie zalicza się "pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych".

Przepis ten, w myśl prawnej zasady "lex specialis derogat legi generali" należy stosować w pierwszej kolejności przed przepisami ogólnymi ustawy, określającymi co jest przychodem i kiedy. Jednocześnie, nie określa on konkretnego tytułu, w związku z którym taka "pobrana wpłata lub zarachowana należność" nastąpiła; czy tytułem tym była zaliczka, przedpłata czy zapłata z góry. Oznacza to, że dotyczy on wszystkich tych przypadków.

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli podatnik otrzymuje z góry zapłatę za usługę, którą wykona w następnym okresie sprawozdawczym, otrzymane przez niego tytułem zapłaty pieniądze stanowić będą jego przychód w momencie faktycznego wykonania usługi.

W tym przypadku zastosowanie mieć będzie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy.

Zgodnie z art. 20 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2002r. Nr 76, poz. 694 ze zm.), podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej. Podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody księgowe:

1) zbiorcze - służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione,

2) korygujące poprzednie zapisy,

3) zastępcze - wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu źródłowego,

4) rozliczeniowe - ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów klasyfikacyjnych.

Art. 21 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:

1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego,

2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej,

3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych,

4) datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także datę sporządzenia dowodu,

5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów,

6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.

W związku z powyższym, o ile nota obciążeniowa zawiera co najmniej ww. dane, może stanowić dowód obciążający zakład dokonujący zakupu "vouchera".

Przedmiotowa interpretacja co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.