Pytanie:

Czy słuszne jest stanowisko, że przekazana na rzecz Parafii wierzytelność będzie darowizną, a naliczone od niej odsetki oraz różnica pomiędzy ceną zakupu a kwotą główną nie będą przychodem dla celów podatkowych?

Podatnik zwraca się z zapytaniem, czy zajmuje słuszne stanowisko w w/w sprawie. Po przeanalizowaniu wniosku Spółki, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawne tut. Organ podatkowy stwierdza co następuje: stan faktyczny przedstawiony przez Spółkę nie mieści się , w ocenie Naczelnika tut. Urzędu, w kategorii darowizny, ponieważ nie mogą być spełnione warunki o których mowa :-w art.888 § 1 Kodeksu cywilnego ( Dz.U z 1964r., nr 16, poz.93 z późn. zm. ) tj. przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku oraz -w art.18 ust. 1c ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U z 2000r., nr 54, poz. 654 z późn. zm. ), zgodnie z którym odliczenie darowizn stosuje się, jeżeli wysokość darowizny jest udokumentowana dowodem wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego, a w przypadku darowizny innej niż pieniężna- dokumentem, z którego wynika wartość tej darowizny, oraz oświadczeniem o jej przyjęciu. W myśl art.508 Kodeksu cywilnego przekazanie wierzytelności Parafii będzie stanowiło zwolnienie dłużnika z długu. W świetle przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych nominalna wartość nabytych wierzytelności nie stanowi należnego przychodu, w rozumieniu przepisu art.12 ust.3 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wpływającego na wysokość dochodu do opodatkowania mimo, iż nabywca staje się wierzycielem to jednak do czasu faktycznej realizacji wierzytelności nie uzyskuje przychodu. Jednocześnie wydatki na zakup tych wierzytelności nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w momencie ich nabycia. Zgodnie z art.15 ust.4 w/w ustawy wydatki na nabycie wierzytelności Spółka będzie miała prawo zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodu dopiero z chwilą realizacji wierzytelności, tj. z chwilą uzyskania przychodu. W związku z powyższym u nabywcy wierzytelności przychód należny z tego tytułu nie powstanie. O przychodzie będzie można mówić dopiero w przypadku:

1. dalszej odsprzedaży tej wierzytelności, albo
2. wyegzekwowania tej wierzytelności od dłużnika.

Jednocześnie informuje się, że pkt.1 i 2 zapytania zostały rozpatrzone odrębnymi postanowieniami.