Pytanie:

W jaki sposób udokumentować przychody i koszty z transakcji zawartych przez firmę macierzystą na rzecz polskich odbiorców, gdy nie następuje wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów dla Wnioskodawcy?

Jak stanowi art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. W myśl art. 14a § 4 cytowanej ustawy, udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia.

Stan faktyczny opisany przez wnioskodawcę oraz jego stanowisko w sprawie.

1. stan faktyczny:

W zapytaniu o interpretację prawa podatkowego Podatnik przedstawił stan faktyczny z którego wynika, że w 2005 r. został zarejestrowany w Krajowym Rejestrze Sadowym oraz w urzędzie skarbowym oddział spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającej swą siedzibę w Szkocji (Wielka Brytania). Firma macierzysta zajmuje się produkcją surowca rybnego przeznaczonego do dalszego przetwórstwa (głównie produkcją mrożonych makreli i śledzi w postaci ryb całych, tuszy, płatów, filetów i dzwonków). Towar przez polskich odbiorców jest odbierany w następujący sposób:

1. przez polskiego odbiorcę i na jego koszt ze Szkocji, z terenu fabryki,
2. z chłodni znajdującej się na terenie Wolnego Obszaru Celnego w polskim porcie, np. S..., dokąd wcześniej Spółka przesłała statkiem dużą partię towaru, celem składowania go (magazynowania) i wydania go, sprzedaży kilku finalnym odbiorcom (w większości na terenie Polski, jednak niekoniecznie) po ich znalezieniu,
3. z chłodni znajdującej się na terenie Wolnego Obszaru Celnego w polskim porcie, np. S..., jednak z tą różnicą, że w momencie załadunku towaru na statek w szkockim porcie finalny odbiorca tegoż towaru jest znany i już tam, w Szkocji zostają na niego wystawione wszelkie dokumenty eksportowe (Faktura, Konosament Morski, Świadectwo Jakości Towaru) z czego wynika iż, od tego momentu polski klient nabywa prawa do dysponowania towarem, a tym samym staje się już jego właścicielem.

Oddział ma za zadanie jedynie poszukiwanie klientów na towary firmy macierzystej (podpisywanie kontraktów na dostawy towarów następuje w relacji bezpośredniej: polski klient - firma macierzysta w Szkocji), sprzedaż towarów z magazynu położonego na terenie Wolnego Obszaru Celnego (przypadek b) oraz ogólnie reprezentowanie firmy na terenie Polski.

1. zapytanie Podatnika:

W jaki sposób udokumentować przychody i koszty z transakcji zawartych przez firmę macierzystą na rzecz polskich odbiorców, gdy nie następuje wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów dla Wnioskodawcy?

c)stanowisko Podatnika:

Z godnie z art.9 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, oddział (zakład w rozumieniu ustawy o unikaniu podwójnego opodatkowania) jest zobowiązany rozliczyć dochód z wszelkich transakcji zawartych z polskimi odbiorcami, bez względu na miejsce zawarcia umowy. Spółka uważa, iż przychodem podatkowym (księgowanym na koncie pozabilansowym) oddziału w Polsce będzie wartość faktury wystawionej dla odbiorcy polskiego przez firmę macierzystą przeliczoną w/g kursu NBP z dnia wystawienia faktury, natomiast kosztem (księgowanym na koncie pozabilansowym) będzie koszt wytworzenia sprzedanych towarów wyliczony, przeliczony w/g kursu średniego NBP z dnia wystawienia faktury sprzedaży.

Ocena prawna stanowiska pytającego.

W świetle przedstawionego przez Podatnika stanu faktycznego wyjaśniam, iż w myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) przedsiębiorstwo zagranicznej osoby prawnej, która w Polsce działa za pośrednictwem oddziału, podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tzn. wyłącznie od dochodów osiąganych przez ten oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku.

Z przedstawionego w zapytaniu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest polskim Oddziałem zagranicznej osoby prawnej i ma za zadanie jedynie poszukiwanie klientów na towary firmy macierzystej, sprzedaż towarów z magazynu położonego na terenie Wolnego Obszaru Celnego, oraz ogólnie reprezentowanie firmy na terenie Polski.

Instytucja oddziału (z punktu widzenia prawa podatkowego, jak też umów o zapobieżeniu podwójnego opodatkowania, oddział jest to tzw. zakład) jest jedynie formą działania przedsiębiorcy zagranicznego w Polsce, a nie odrębnym od niego podmiotem podatkowym.

Dla powstania obowiązku podatkowego nie ma znaczenia, czy Spółka wykonuje czynności zlecane przez jednostkę macierzystą, czy wynikające z samodzielnie zawartych umów. Bez znaczenia także pozostaje okoliczność, dla kogo oddział wykonuje usługi będące przedmiotem działalności Spółki - czy dla kontrahentów zagranicznych, czy dla krajowych, oraz to kto wystawia faktury - jednostka macierzysta czy oddział. O powstaniu obowiązku podatkowego decyduje bowiem miejsce wykonywania działalności oraz rodzaj wykonywanych czynności.

Wnioskodawca nieprawidłowo interpretuje art. 9 ust. 2b w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż na tej podstawie uważa, że jest zobowiązany rozliczyć dochód z wszelkich transakcji zawartych z polskimi odbiorcami, bez względu na miejsce zawarcia umowy. Natomiast przepis ten definiuje co należy rozumieć przez działalność w zakresie handlu hurtowego lub detalicznego wykonywaną na terytorium Polski, przez podatników o których mowa w art. 3 ust. 2, w przypadku gdy określenie dochodu na podstawie ewidencji rachunkowej wymienionej w art. 9 ust. 1 nie jest możliwe. Obowiązek podatkowy dla Wnioskodawcy wynika natomiast z wymienionego wyżej art. 3 ust. 2 powołanej ustawy.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychodami są otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym różnice kursowe. Stosownie do treści art. 12 ust. 3 za przychody związane z działalnością gospodarczą i działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Za datę powstania przychodu z działalności gospodarczej zgodnie z art. 12 ust. 3a uważa się dzień wystawienia faktury, nie później jednak niż ostatni dzień miesiąca, w którym:

• wydano rzecz , zbyto prawo majątkowe lub,
• wykonano usługę, w tym częściowo wykonano usługę, jeżeli jej częściowe -wykonanie stanowi wynikający z umowy lub z odrębnych przepisów tytuł do zapłaty, lub
• otrzymano zapłatę za wykonanie świadczenia - w pozostałych przypadkach.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursów średnich z dnia uzyskania przychodu, ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski.

W świetle powyższych przepisów wartość faktury wystawionej przez firmę macierzystą dla polskiego odbiorcy stanowić będzie dla oddziału przychód podatkowy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursów średnich ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski z dnia poniesienia kosztu. Kosztami uzyskania przychodów dla oddziału powinna być wielkość kosztów związana z osiągniętym przez ten oddział przychodem.

Wobec powyższego przychodem podatkowym Oddziału w Polsce będzie wartość faktury wystawionej dla odbiorcy polskiego przez firmę macierzystą w/g kursu NBP z dnia uzyskania przychodu, natomiast kosztem uzyskania przychodów będzie kwota kosztów związana z osiągniętym przez podatnika przychodem, w/g kursu średniego NBP z dnia poniesienia kosztu.

Udokumentowanie kosztów regulują przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości ( t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.), które nie stanowią przepisów prawa podatkowego. Wobec powyższego w niniejszym postanowieniu organ podatkowy pominął kwestie związane ze sposobem wyliczenia i udokumentowania kosztów, jako wykraczające poza zakres przewidziany w art. 14a Ordynacji podatkowej.

Reasumując, w świetle przytoczonych powyżej przepisów stanowisko Podatnika, uznaje się za prawidłowe, pod warunkiem, że zostaną spełnione w/w przesłanki.

Zgodnie z art. 143 ustawy Ordynacja podatkowa, postanowienie niniejsze zostało wydane z upoważnienia Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu.