Pytanie:
W jakim okresie należy skorygować przychód z tytułu naliczenia kar umownych?
POSTANOWIENIE Naczelnik Małopolskiego Urzędu Skarbowego w Krakowie, działając na podstawie art. 14a § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60) w sprawie udzielenia interpretacji, co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego, na wniosek Strony z dnia 20.01.2005 r. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w części dot. 1 zagadnieniaodmawia uznania stanowiska Spółki przedstawionego w w/w piśmie za prawidłowe i przedstawia własne stanowisko w sprawie. Uzasadnienie Spółka zwróciła się z zapytaniem dotyczącym okresu, w którym należy skorygować przychód w związku z wyrokiem Sądu Apelacyjnego dotyczącym niezasadnego naliczenia kar umownych. W dniu 6.12.2001 r. Spółka wystosowała notę księgową tytułem naliczenia kar umownych w wysokości 198.647,11 zł. Zgodnie z zapisem na ww. nocie Spółka dokonała kompensaty należności z zobowiązaniami wobec dłużnika a kwota wynikająca z noty została zarachowana jako przychód podatkowy, w związku z uznaniem iż należność została uregulowana. W piśmie z dnia 22.11.2002 r. kontrahent przedstawił własne stanowisko, w którym nie zgodził się z naliczeniem kary umownej. Następnie w dniu 14.05.2003 r. skierował pozew do Sądu podnosząc bezpodstawne naliczenie kary umownej oraz dokonanie przez Spółkę potrącenia. W dniu 4.11.2004 r. Sąd Apelacyjny w K. uznał, że nie zachodziły przesłanki do naliczenia kary umownej. Według Spółki korekta przychodów z tytułu naliczenia kar umownych winna nastąpić za rok 2004 z uwagi na ogłoszony wyrok drugiej instancji sądowej w roku 2004. Pojęcie kompensaty (potrącenia) określa art. 498 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16 poz. 93 ze zm.) zgodnie z którym gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż nie zostały spełnione warunki aby uznać iż doszło do kompensaty ponieważ jedna z wierzytelności nie była wymagalna, co potwierdził wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z roku 2004. Naliczona kara umowna była bezpodstawna, nie stanowiła przychodu o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54 poz. 654 ze zm.) w związku z czym nie powinna być zaliczona do przychodów roku 2001. Tym samym Spółka wykazała nienależny przychód z tytułu kary umownej, który winien być skorygowany w rozliczeniu za 2001 r.
Wobec powyższego, Naczelnik tut. Urzędu Skarbowego postanowił jak w sentencji. Niniejsza interpretacja jest aktualna w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia, aż do czasu zmiany stanu prawnego. Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Jeżeli jednak podatnik, płatnik lub inkasent zastosowali się do tej interpretacji, organ nie może wydać decyzji określającej lub ustalającej ich zobowiązanie podatkowe bez zmiany albo uchylenia niniejszego postanowienia, jeżeli taka decyzja byłaby niezgodna z interpretacją zawartą w tym postanowieniu. Natomiast, na podstawie art. 14b § 2 cyt. ustawy, interpretacja jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy.Na niniejsze postanowienie służy prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu Skarbowego w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia, stosownie do art. 14a § 4 i art. 236 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zażalenie powinno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia, stosownie do art. 222 w związku z art. 239 cyt. wyżej ustawy. Zażalenie podlega opłacie skarbowej uiszczanej w postaci znaków opłaty skarbowej, która wynosi 5 zł od podania (50 gr każdy załącznik).
