Istota interpretacji:

Czy w wyniku zawarcia umowy użyczenia nieruchomości, Gmina osiągnie przychód w rozumieniu art. 12 ust. 6 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca - Gmina zawarła ze Stowarzyszeniem, wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego, umowę użyczenia nieruchomości położonej w N., tj. pomieszczenie na parterze o pow. 47,50 m2 oraz pomieszczenie na I piętrze o powierzchni 242 m2 (łączna powierzchnia 289,5 m2). Pomieszczenie wykorzystywane jest na cele statutowe Stowarzyszenia i mieszkania rodzinkowe. Stowarzyszenie będzie ponosiło jedynie koszty świadczeń dodatkowych, tj. za udostępnianie energii elektrycznej oraz zimnej wody (wg wskazań liczników) oraz przyjmowania ścieków odpowiadających PN do instalacji oczyszczalni kontenerowej (zgodnie z warunkami odrębnej umowy). Stowarzyszenie zgodnie ze statutem prowadzi między innymi działalność charytatywną..

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w wyniku zawarcia umowy użyczenia nieruchomości, Gmina osiągnie przychód w rozumieniu art. 12 ust. 6 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powinna naliczyć wartość czynszową stanowiącą równowartość czynszu, jak przysługiwałaby jej w razie zawarcia umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości i uznać tę wartość jak przychód..

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 74, poz. 397 ze zm. – zwanej dalej "updop"), przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Biorąc pod uwagę brzmienie powyższego przepisu należy stwierdzić, iż nie znajdzie on zastosowania do przedmiotowej sprawy w zakresie dotyczącym Wnioskodawcy, gdyż użyczenie nieodpłatnie nieruchomości przez Wnioskodawcę nie stanowi dla niego nieodpłatnego świadczenia (w takiej sytuacji po stronie Wnioskodawcy nie dojdzie bowiem do jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego, tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zwiększania przychodów w związku z nieodpłatnym użyczeniem nieruchomości).

Konsekwencją powyższej konstatacji jest, iż art. 12 ust. 3 pkt 6 updop, wskazujący na sposób ustalania wartości nieodpłatnego świadczenia w postaci udostępniania lokalu również nie znajdzie zastosowania w odniesieniu do Wnioskodawcy, który występuje w przedmiotowej sprawie jako użyczający, czyli strona umowy użyczenia udostępniająca pod tytułem darmym daną nieruchomość.

Analizując opisaną sytuację w kontekście przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, iż w obecnym stanie prawnym po stronie Wnioskodawcy nie wystąpi przychód z tytułu nieodpłatnego użyczenia nieruchomości. Zauważyć jednakże należy, iż ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2009 r., przewidywała możliwość wystąpienia przychodu po stronie użyczającego w takim przypadku. Stanowił o tym, art. 13 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2009 r., zgodnie z którym za przychód z nieruchomości udostępnionych nieodpłatnie w całości lub w części do używania innym osobom prawnym i fizycznym oraz jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej, z zastrzeżeniem ust. 3, uważało się równowartość czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości, ustaloną na podstawie przeciętnej wysokości czynszów stosowanych w danej miejscowości przy najmie lub dzierżawie nieruchomości tego samego rodzaju.

Mając jednakże na względzie fakt, iż przepis ten został uchylony przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316 ze zm.) z dniem 1 stycznia 2009 r., a ustawodawca nie wprowadził innego zapisu regulującego te kwestie, obecnie strona umowy użyczenia, użyczająca nieruchomość nie uzyskuje z tego tytułu przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, iż niniejsza interpretacja dotyczy jedynie praw i obowiązków podatkowych Wnioskodawcy, nie dotyczy zaś wskazanych praw i obowiązków występujących po stronie Stowarzyszenia wymienionego we wniosku, będącego biorącym do używania nieruchomość.

Biorąc pod uwagę powyższe, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.