Istota interpretacji:

Czy poręczenie kredytu bankowego przez Podmiot Powiązany, zrodzi po stronie Spółki obowiązek rozpoznania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli poręczenie zostanie udzielone bez wynagrodzenia?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Podstawową działalnością Spółki są:

1. wykonywanie specjalistycznych robót budowlanych, gdzie indziej nie sklasyfikowanych, głównie specjalistycznych robót budowlanych podziemnych dla górnictwa,
2. specjalistyczne usługi projektowe dla górnictwa,
3. wynajem sprzętu i maszyn górniczych.
   
   

Większościowym akcjonariuszem Spółki jest Spółka A, która jednocześnie jest właścicielem większościowego pakietu udziałów bądź akcji w kilkunastu podmiotach powiązanych, tworzących wraz z nią i Spółką "Grupę X". Zarówno Spółka, jak i podmioty wchodzące w skład "Grupy X" traktowane są w świetle art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako podmioty powiązane kapitałowo.

W związku z planami inwestycyjnymi Spółki, zamierza ona zaciągnąć w Banku kredyt inwestycyjny. W celu zabezpieczenia spłaty tego kredytu, jedna ze spółek powiązanych wchodząca w skład "Grupy X" zamierza poręczyć spłatę przez Spółkę przedmiotowego kredytu. Konieczność dokonania "poręczenia" nie wynika z przyczyn obiektywnych, np. złej sytuacji finansowej Spółki, lecz z regulacji wewnętrznych Banku, który standardowo domaga się tego typu dodatkowych zabezpieczeń.

Z uwagi na fakt, iż konieczność złożenia wobec Banku zabezpieczenia spłaty kredytu w formie poręczenia nie wynika z czynników obiektywnych, lecz jedynie z procedur bankowych, Spółka nie przewiduje obecnie konieczności faktycznego skorzystania z w/w poręczenia w przyszłości.

Równocześnie Podmiot Powiązany, który udzieli Spółce poręczenia kredytu, nie poniesie w związku z jego udzieleniem (w momencie jego udzielenia) żadnych kosztów finansowych lub operacyjnych. Udzielenie poręczenia sprowadza się bowiem jedynie do złożenia podpisu, przez osobę reprezentującą Podmiot Powiązany na umowie przygotowanej przez Bank. Realne koszty takiego poręczenia dla Podmiotu Powiązanego powstaną dopiero w sytuacji, w której Spółka nie byłaby w stanie spłacić zaciągniętego kredytu, i byłby on zobowiązany do jego spłaty zamiast Spółki.

Podmiot Powiązany jest uprawniony do odpłatnego jak i nieodpłatnego świadczenia usług poręczenia. Podmiot Powiązany ma w swoim przedmiocie działalności między innymi - pozostałe pośrednictwo finansowe 65,2.

Z uwagi na powyższe Spółka uważa, iż skoro Podmiot Powiązany udzielający poręczenia, w momencie jego udzielenia nie ponosi żadnych kosztów finansowych lub operacyjnych, to z powodu przedmiotowej czynności nie przysługuje mu również wynagrodzenie. W konsekwencji Podmiot Powiązany zamierza udzielić poręczenia Spółce bez wynagrodzenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy poręczenie kredytu bankowego przez Podmiot Powiązany, zrodzi po stronie Spółki obowiązek rozpoznania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli poręczenie zostanie udzielone bez wynagrodzenia...

Zdaniem wnioskodawcy poręczenie udzielone przez Podmiot Powiązany, nie przyczyni się do obowiązku rozpoznania po stronie Spółki przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

Umowa poręczenia jest zdefiniowana na gruncie Kodeksu cywilnego, w ramach której poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Poręczenie zalicza się do zabezpieczeń osobistych, których cechą charakterystyczną jest to, że w przeciwieństwie do zabezpieczeń rzeczowych - powodują one odpowiedzialność całym majątkiem istniejącym i przyszłym. Poręczenie powoduje nie tylko powstanie odpowiedzialności osobistej, ale i długu, a więc obowiązku ze strony Poręczyciela. Ustawodawca przyjął szeroką definicję przychodów, wskazując w przepisie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm. określanej w dalszej części skrótem "ustawa o PDOP"), że przychodami są w szczególności wartości otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń.

Dla celów podatkowych nie definiuje się terminu "nieodpłatne świadczenie". W przepisie art. 12 ust. 6 i 6a ustawy o PDOP ograniczono się jedynie do określenia sposobu i kryteriów ustalania wartości nieodpłatnych i częściowo odpłatnych świadczeń. Z tego właśnie względu pojęcie "świadczenia" należy rozpatrywać z punktu widzenia zobowiązaniowego, tj. na tle art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964r., Nr 16, poz. 93 ze zm.), zgodnie z którym zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić.

Ponadto biorąc pod uwagę wykładnię językową z pojęcia "nieodpłatne świadczenie" należy uznać, że warunkiem powstania nieodpłatnego świadczenia jest istnienie po stronie wierzyciela woli przekazania świadczenia na rzecz drugiego podmiotu, a także faktyczne jego przekazanie, które następuje w sposób nieodpłatny (por. również A. Mariański, w: W. Nykiel, A. Mariański (red.) "Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych", Gdańsk, 2006).

Dlatego należy przyjąć, iż w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP, aby określone świadczenie uznać za nieodpłatne, zaliczane do źródeł przychodów opodatkowanych, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe.

Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała się na orzeczenia sądowe, wymieniając:

• wyrok z dnia 17 czerwca 2004r., wydany przez WSA w Warszawie (sygn. III SA 558/03),
• wyrok z dnia 24 kwietnia 2007r., wydany przez WSA w Łodzi (I SA/Łd 2033/06).
  
  

Ponadto Spółka podniosła, iż w przedmiotowym stanie faktycznym poręczenie zostałoby udzielone przez Podmiot Powiązany. Poręczeń udzielonych przez Podmiot Powiązany nie można utożsamiać z poręczeniem udzielanym przez profesjonalne instytucje finansowe, których głównym przedmiotem działalności jest udzielanie poręczeń i gwarancji. Należy mieć na uwadze, że Poręczyciel, w przeciwieństwie do instytucji, które trudnią się udzielaniem poręczeń profesjonalnie, nie ponosi żadnych kosztów finansowych w związku z udzieleniem poręczenia. Podmiot powiązany nie jest zobligowany do badania wiarygodności finansowej oraz zdolności kredytowej Spółki, ponieważ posiada informacje na temat jej kondycji finansowej. Poręczyciel nie podejmuje również czynności czasochłonnego badania dokumentów i danych, między innymi ze względu na stałą i ścisłą współpracę oraz charakter powiązania pomiędzy podmiotami powiązanymi. Podmiot ten nie musi angażować dodatkowych aktywów w związku z udzieleniem poręczenia. Zatem z uwagi na brak angażowania dodatkowych aktywów nie dojdzie do uszczuplenia majątku Poręczyciela (a więc powstania kosztu). W związku z tym, otrzymujący poręczenie nie uzyskuje nieodpłatnego świadczenia.

Na bezpośredni związek pomiędzy poniesieniem kosztu przez jedną ze stron "transakcji", a uzyskaniem przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia przez jej drugą stronę, jako warunku rozpoznania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, wskazał NSA w Warszawie w orzeczeniu z dnia 10 kwietnia 2002r., (sygn. III SA 2252/99). Zatem, jeżeli tak, jak ma to miejsce w przedstawionym stanie faktycznym, Podmiot Powiązany w związku z udzieleniem poręczenia nie poniesie kosztów, nie sposób mówić o odniesieniu korzyści (przysporzenia majątkowego) przez Spółkę, a tym samym nie można rozpoznać po jej stronie przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

Z uwagi na powyższe Spółka stoi na stanowisku, po przedstawieniu zaprezentowanych w niniejszym wniosku argumentów, iż w przypadku analizowanej transakcji nie będzie zobowiązana do rozpoznania przychodu tytułem udzielonego przez Podmiot Powiązany nieodpłatnego poręczenia na spłatę zaciągniętej pożyczki bankowej. Jednocześnie Spółka podnosi, iż zgodnie z naczelną regułą interpretacyjną prawa podatkowego wszelkie wątpliwości powinny być interpretowane na korzyść podatnika i wyraża przekonanie, iż takie właśnie podejście Urząd zastosuje odnośnie niniejszego zapytania. Spółka wskazuje ponadto, iż pojęcie przychodu nie może podlegać wykładni rozszerzającej, gdyż należy mieć na uwadze konstytucyjną zasadę określenia podstawowych elementów konstrukcyjnych podatku w drodze ustawy (art. 217 Konstytucji RP) , z której wynika założenie, iż przedmiot opodatkowania jest wyraźnie określony w ustawie i nie może być rozszerzony w procesie wykładni prawa.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.