Istota interpretacji:

Czy kwota umorzonego zobowiązania będzie stanowiła u wnioskodawcy przychód podatkowy w dacie wydania wyroku sądowego?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka w ramach podjętych działań restrukturyzacyjnych, a w szczególności restrukturyzacji zobowiązań zamierza zawrzeć ugodę ze swoim wierzycielem w oparciu o przepisy Kodeksu Cywilnego. Ugoda zostanie zawarta przed Sądem Powszechnym w postępowaniu procesowym zakończonym prawomocnym wyrokiem sądu. Umorzeniu ulegnie część należności głównej, która nie stanowiła u Wnioskodawcy kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy kwota umorzonego zobowiązania będzie stanowiła u wnioskodawcy przychód podatkowy w dacie wydania wyroku sądowego...

Zdaniem Wnioskodawcy, w oparciu o zapis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zawarcie ugody w postępowaniu sądowym w oparciu o przepisy Kodeksu Cywilnego spełnia warunki do niezaliczenia umorzonej części zobowiązania do przychodów niepodatkowych.

Związane to jest z dopuszczeniem przez ustawodawcę możliwości zawarcia układu w ramach prowadzonej restrukturyzacji przedsiębiorstwa na podstawie innych ustaw (w tym także kodeksu cywilnego).

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – zwanej dalej "updop") przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, jest wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych:

1. zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy,
2. środków na rachunkach bankowych – w bankach.
   
   

W myśl art. 12 ust. 4 pkt 8 updop, do przychodów nie zalicza się kwot stanowiących równowartość umorzonych zobowiązań, w tym także z tytułu pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z:

1. bankowym postępowaniem ugodowym w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków lub
2. postępowaniem upadłościowym z możliwością zawarcia układu w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego, lub
3. realizacją programu restrukturyzacji na podstawie odrębnych ustaw.
   
   

Jednocześnie wg art. 4a pkt 5 updop ilekroć w ustawie jest mowa o programie restrukturyzacji na podstawie odrębnych ustaw - oznacza to restrukturyzację na podstawie ustaw:

1. z dnia 26 listopada 1998r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych (Dz. U. Nr 162, poz. 1112 z późn. zm.),
2. z dnia 7 października 1999r. o wspieraniu restrukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 83, poz. 932 z późn. zm.),
3. z dnia 14 lipca 2000r. o restrukturyzacji finansowej górnictwa siarki (Dz. U. Nr 74, poz. 856),
4. z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.),
5. z dnia 24 sierpnia 2001r. o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali (Dz. U. Nr 111, poz. 1196),
6. z dnia 15 kwietnia 2005r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 78, poz. 684).
   
   

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca zamierza dokonać restrukturyzacji swoich zobowiązań i zawrzeć ugodę ze swoim wierzycielem w oparciu o przepisy Kodeksu Cywilnego. Należy zauważyć, że ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. – zwana dalej "kc") nie jest aktem prawnym wymienionym w art. 4a pkt 5 updop. Wobec czego w przedmiotowej sprawie nie będzie miało zastosowania wyłączenie z przychodów w oparciu o art. 12 ust. 4 pkt 8 c updop na który powołuje się Wnioskodawca.

Updop nie zawiera znaczenia wskazanego powyżej w art. 12 ust. 1 pkt 3 pojęcia "umorzenie". Z uwagi na to, że ustawodawca nie zdefiniował w ustawie podatkowej pojęcia umorzenia należy posłużyć się definicją tego słowa zawartą w Słowniku Języka Polskiego. Według Słownika Języka Polskiego (Wydawnictwa Naukowe PWN Warszawa 1998 r., t. III) "umorzenie" oznacza zmniejszenie lub zlikwidowanie zobowiązania pieniężnego poprzez uzyskanie zrzeczenia się należności przez wierzyciela. Skutkiem umorzenia jest zatem zmniejszenie lub zlikwidowanie w całości lub w części zobowiązania dłużnika w stosunku do wierzyciela, za jego zgodą, co prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania. Wygaśnięcie zobowiązania jest uregulowane w przepisach art. 498-508 kc. Stosownie do treści art. 508 kc zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Zwolnienie z długu jest zatem umową pomiędzy wierzycielem, a dłużnikiem i następuje w momencie jej zawarcia.

W przedmiotowej sprawie ugoda zostanie zawarta przed sądem. W takiej sytuacji orzeczenie sądowe wywoła skutki prawne identyczne z tymi przewidzianymi w art. 508 kc.

Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, stwierdzić należy, że u Wnioskodawcy przychód z tytułu umorzonego zobowiązania powstanie w dacie uprawomocnienia się wyroku sądowego.

Stanowisko wnioskodawcy jest zatem nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.