Pytanie:

Czy otrzymana od kontrahenta pożyczka (nieoprocentowana) spłacana poprzez udzielenie rabatu stanowić będzie dla spółki nieodpłatne świadczenie ?

Naczelnik Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w Kielcach działając na podstawie art. 14a § 1 oraz § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku spółki otrzymanego dnia 02.02.2006 r. w sprawie udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, stwierdza, iż przedstawione we wniosku stanowisko podatnika jest prawidłowe.

Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego w ww. wniosku złożonym przez Spółkę dnia 02.02.2006 r., spółka zawarła z jednym z kontrahentów umowę pożyczki (jako pożyczkobiorca) i współpracy na rozwój działalności gospodarczej związanej ze sprzedażą produktów naftowych. Podpisana umowa jest umową nakładającą wzajemne zobowiązania na obie strony. Kontrahent (pożyczkodawca) zobowiązuje się do udzielenia pożyczki a spółka podatnika (pożyczkobiorca) zobowiązuje się do zakupu poszczególnych produktów w deklarowanych ilościach ustalonych w załączniku do umowy. W umowie tej ustalono oprocentowanie pożyczki jako stałe i równe ?0? w skali roku. Z tytułu zakupu ustalonych ilości produktów spółce podatnika będzie przysługiwał rabat, zróżnicowany w zależności od rodzaju produktu.
Pożyczka spłacana będzie poprzez kompensatę z rabatem od zakupionych produktów, wynikającym z faktur korygujących wystawianych przez pożyczkodawcę. Wysokość rabatów przy realizacji deklarowanej ilości zakupu produktów zapewni spłatę pożyczki.

W przedstawionym zapytaniu spółka pyta czy otrzymana pożyczka stanowi nieodpłatne świadczenie, o którym mowa w art. 12 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych?
Zdaniem spółki przedmiotowa umowa pożyczki nie nosi cech świadczenia nieodpłatnego, a tym samym nie powoduje powstania przychodu z tytułu odsetek od oprocentowania pożyczki.

Odnosząc się do przedstawionego stanu faktycznego oraz pytania Spółki, Naczelnik Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w Kielcach stwierdza co następuje:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i 14, są w szczególności wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie świadczeń.
Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie poglądem, dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku podatnika, mające konkretny wymiar finansowy.

W wyroku z dnia 22 marca 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 2027/98, NSA stwierdził, że ?Nieodpłatnym świadczeniem o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, jest takie zdarzenie, którego następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, tj. takim, w którym korzyść majątkową ma otrzymać tylko jedna strona?.

Z załączonej umowy jak i z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż pożyczkobiorca zobowiązany jest do zakupu określonej ilości poszczególnych produktów. Pożyczka spłacana będzie poprzez kompensatę z udzielanym rabatem, wysokość rabatów przy realizacji określonej ilości zakupów zapewni spłatę pożyczki.

Zawarcie przez podatnika przedmiotowej umowy pożyczki nakłada na spółkę obowiązek określonych świadczeń, a pożyczkodawca poprzez udzielenie pożyczki zapewnia sobie sprzedaż ?poszczególnych produktów w deklarowanych ilościach?. Zatem przedmiotowa umowa jest umową nakładającą wzajemne zobowiązania na obie strony. Również § 1 ww. umowy określa, iż ? (pożyczkodawca) zobowiązuje się do sprzedaży Klientowi, natomiast Klient zobowiązuje się kupować od (pożyczkodawcy) produkty naftowe...?.

Z powyższego wynika, iż otrzymanie przez podatnika pożyczki na zasadach określonych w przedmiotowej umowie nie nosi cechy nieodpłatnego świadczenia a tym samym nie powoduje u podatnika (pożyczkobiorcy) powstania przychodu o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.

Potwierdzenie ww. poglądu można znaleźć również w decyzji w sprawie interpretacji prawa podatkowego PDI-42181/J/7/EP/05 z dnia 17.052005 r. wydanej przez Izbę Skarbową w Opolu. (dostępnej na stronie internetowej Ministerstwa Finansów ? www.mf.gov.pl)