Pytanie:

Czy Spółka może wykazać zwiększone koszty i przychody w bieżącej deklaracji CIT-2 (bez korygowania poprzednio złożonych deklaracji CIT - 2 w 2005 roku) oraz czy prawidłowym postępowaniem będzie skorygowanie złożonych już deklaracji rocznych CIT - 8 bez korygowania poszczególnych deklaracji CIT-2 złożonych za te lata?

W związku z powyższym stanem faktycznym Spółka wnosi o udzielenie odpowiedzi na pytania:

1.Czy prawidłowo zalicza do przychodów zwroty kosztów płaconych przez XYZ LLC., a wynikających z § 9 ust. 3 powołanej wyżej umowy ramowej; co za tym idzie, czy podatnik prawidłowo zalicza do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z zapłatą kosztów jakie zostały poniesione względem kontrahenta białoruskiego za przetrzymanie cystern?

2. Czy Spółka może wykazać zwiększone koszty i przychody w bieżącej deklaracji CIT-2 (bez korygowania poprzednio złożonych deklaracji CIT - 2 w 2005 roku) oraz czy prawidłowym postępowaniem będzie skorygowanie złożonych już deklaracji rocznych CIT - 8 bez korygowania poszczególnych deklaracji CIT-2 złożonych za te lata?

Zdaniem Spółki w sytuacji będącej przedmiotem zapytania zapłata kontrahentowi białoruskiemu odszkodowania wynikającego z przetrzymania przez XYZ LLC. cystern na terenie Polski podlega zaliczeniu w koszty uzyskania przychodów w momencie poniesienia, z uwagi na związek z przychodami ABC Sp. z o.o. ze sprzedaży gazu płynnego. Jak zauważa wnioskodawca, nie zawsze można przewidzieć terminu zwrotu cystern, a bez gwarancji zapłaty za korzystanie z cystern dłużej niż przewidziane zostało w umowie - czyli bez zapłaty odszkodowania za ich przetrzymanie - niemożliwa byłaby współpraca z kontrahentem białoruskim i zakup od niego gazu. Ponadto, jak podkreśla wnioskodawca, firma XYZ LLC. jest stałym, wypłacalnym odbiorcą dużych partii towarów, a zdobycie i utrzymanie takiego klienta jest zadaniem niełatwym i wymagającym często pewnych nakładów finansowych.

Powołując się na treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 54 z 2000 r., poz. 654 z późn. zm.) oraz przytaczając stanowisko Ministerstwa Finansów wyrażone w piśmie z dnia 03.09.1999 r. nr PB 3/2470/GM-722-357/99 Spółka stwierdza, iż wydatki poniesione z tytułu kar umownych związanych z opóźnieniem w dostarczaniu towarów stanowią koszty uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku z uzyskanymi przychodami. Natomiast otrzymany zwrot poniesionych wydatków z tytułu przekroczenia terminu przebywania cystern na terenie Polski będzie stanowił przychód podatkowy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zajmując stanowisko w przedmiocie drugiego zapytania Spółka stwierdza, iż: "Z powodu tego, że koszty związane z wypłacanymi kwotami dla partnera białoruskiego były zawsze wyższe niż kwoty uzyskane od XYZ LLC., to nigdy kwota podatku wykazana w złożonych deklaracjach CIT-2 nie została zaniżona. W związku z tym, Spółka nie powinna korygować wszystkich złożonych w 2005 r. deklaracji CIT-2 tylko wykazać poniesione już koszty i uzyskane już przychody z w/w tytułu w bieżącym roku narastająco w bieżącej deklaracji CIT-2. Spółka również powinna skorygować złożone już deklaracje roczne CIT-8, bez korygowania poszczególnych deklaracji CIT-2 złożonych w poprzednich latach."

Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie nie podziela stanowiska Spółki w przedmiocie prawidłowości sposobu dokonywania korekt zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych i wyjaśnia, co następuje.

Podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych obowiązani są, zgodnie z dyspozycją art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654. ze zm.), do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Zgodnie z cytowanym przepisem określenie podstaw opodatkowania następuje na podstawie ksiąg rachunkowych, prowadzonych według przepisów ustawy z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości, Dz. U. z 1994 r., Nr 121, poz. 591. Jeżeli wydatki poniesione przez podatnika w celu uzyskania przychodu zostały prawidłowo udokumentowane i zaewidencjonowane w prowadzonej ewidencji podatkowej, podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu podstawy opodatkowania jako koszty uzyskania przychodu.

Zgodnie z dyspozycją art. 25 ust. 1 podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych obowiązani są bez wezwania składać deklarację, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu (straty) osiągniętego od początku roku podatkowego i wpłacać na rachunek urzędu skarbowego właściwego według siedziby podatnika zaliczki miesięczne w wysokości różnicy między podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. Zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, za okres od pierwszego do przedostatniego miesiąca roku podatkowego uiszcza się w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczka za ostatni miesiąc jest uiszczana w wysokości zaliczki za miesiąc poprzedni do 20 dnia ostatniego miesiąca roku podatkowego; ostateczne rozliczenie podatku za rok podatkowy następuje w terminie ustalonym do złożenia zeznania o wysokości dochodu osiągniętego za ten rok.

W sprawie będącej przedmiotem wniosku mamy do czynienia z kwalifikacją należności z tytułu kar umownych zarówno po stronie przychodów (należności od kontrahenta amerykańskiego), jak i po stronie kosztów podatkowych (należności wypłacane na rzecz kontrahenta białoruskiego).

Generalną zasadą jest, że wydatki zalicza się do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, natomiast datą powstania przychodu jest dzień wystawienia faktury (rachunku), nie później jednak niż ostatni dzień miesiąca, w którym: wydano rzecz, zbyto prawo majątkowe, wykonano usługę lub otrzymano zapłatę za wykonane świadczenie.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione.

Powołany przepis ustanawia regułę potrącalności kosztów w czasie. Co do zasady tylko w roku podatkowym, w którym podatnik uzyskał przychód, możliwe jest odliczenie od tego przychodu kosztów jego uzyskania, przy czym chodzi tu o koszty:

- poniesione w roku podatkowym, w którym uzyskano przychód,

- poniesione w poprzednich latach, gdy nie uzyskano jeszcze przychodów i nie można było odliczenia dokonać.

Od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątek, a mianowicie gdyby zarachowanie kosztów uzyskania przychodu w określonym roku nie było możliwe, wtedy owe koszty potrąca się w roku, w którym zostały faktycznie poniesione. Przyjmuje się, iż chodzi o przypadki wyjątkowe, w których rzeczywiście podatnik nie miał możliwości odliczyć kosztów związanych z przychodami określonego roku podatkowego od przychodów tego roku.

Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Ponieważ przepis ten mówi o przychodach "związanych" z działalnością gospodarcza należy stwierdzić, iż odnosi się on do przychodów będących następstwem prowadzonej działalności gospodarczej, związanych z nią bezpośrednio lub pośrednio. Zatem przepis ten obejmuje również przychody z tytułu kar umownych uzyskiwanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Za datę powstania przychodu z działalności gospodarczej, zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku), nie później jednak niż ostatni dzień miesiąca, w którym: wydano rzecz, zbyto prawo majątkowe, wykonano usługę, otrzymano zapłatę za wykonane świadczenie. Uwzględniając, że przepis powyższy określa moment uzyskania przychodu we wszystkich (z wyjątkiem przypadków określonych w art. 12 ust. 3 c i 3 d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - nie występujących w przedmiotowej sprawie) sytuacjach wynikających z działalności gospodarczej, należy uznać, że przychód z tego tytułu powstanie w momencie otrzymania zapłaty.

Przytoczone przepisy art. 12 ust. 3 a oraz art. 15 ust. 4 wyraźnie wskazują moment powstania przychodów oraz moment zaliczania poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych obowiązani są, w świetle powołanego wyżej przepisu art. 9 ust.1, do należytego udokumentowania wydatków poniesionych w celu uzyskania przychodów, w sposób zapewniający prawidłowe określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Zasadę należytego dokumentowania wydatków należy odnieść również do wynikającego z art. 25 ust. 1 obowiązku składania deklaracji miesięcznych, w celu prawidłowego określenia zaliczek miesięcznych w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.

Na podstawie art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnikowi przysługuje prawo do złożenia korekty uprzednio złożonej deklaracji. Korekta następuje przez złożenie deklaracji korygującej wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty.

Tak więc podatnik skorygować powinien odpowiednio zeznanie CIT-8, jak i deklaracje CIT-2.

Jednocześnie tut. organ podatkowy informuje, że interpretacja co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w przedmiocie pierwszego zapytania Spółki zostanie udzielona odrębnym postanowieniem.

W związku z powyższym Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie postanowił jak w sentencji.

Niniejsza interpretacja odnosi się wyłącznie do przedstawionego przez wnioskodawcę i przytoczonego w treści postanowienia stanu faktycznego i jest ważna w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania postanowienia. Interpretacja jest aktualna do czasu zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego przedstawionego przez pytającego. Zgodnie z treścią art. 14b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej przedmiotowa interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia w drodze decyzji w trybie określonym w art. 14b § 5 w/w ustawy. Na podstawie art. 14a § 4 Ordynacji podatkowej na niniejsze postanowienie zawierające interpretację służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie za pośrednictwem Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Do zażalenia należy załączyć znaki opłaty skarbowej w wysokości 5 zł (ustawa z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej, Dz.U. z 2004 r. Nr 253 poz. 2532 ze zm.).