Pytanie:

Czy: 1)przychody uzyskane przed momentem rejestracji w KRS i US Oddziału należy opodatkować podatkiem dochodowym od osób prawnych, 2)koszty związane z uzyskaniem tych przychodów poniesione przed rejestracją w KRS i US Oddziału można zaliczyć do kosztów podatkowych, 3)obowiązek złożenia deklaracji CIT-2 powstał w kwietniu 2005r., tj. w miesiącu, gdy uzyskany został pierwszy przychód, 4)może być naliczana amortyzacja od środków trwałych, które zostały nabyte przez ETS Amsterdam z przeznaczeniem dla Oddziału w Polsce, 5)środki pieniężne przekazywane na finansowanie działalności Oddziału przez ETS Amsterdam nie należy traktować jako przychody do opodatkowania, lecz jako ekwiwalent kapitału założycielskiego i ujmować w rozrachunkach?

W związku z powyższym Oddział zwraca się do Naczelnika tut. Urzędu o rozstrzygnięcie następujących kwestii:
1)potwierdzenia, że przychody uzyskane przed momentem rejestracji w KRS i US Oddziału należy opodatkować podatkiem dochodowym od osób prawnych;
2)czy koszty związane z uzyskaniem tych przychodów poniesione przed rejestracją w KRS i US Oddziału można zaliczyć do kosztów podatkowych;
3)czy obowiązek złożenia deklaracji CIT-2 powstał: -w styczniu 2005r., kiedy Oddział rozpoczął działalność, -w kwietniu 2005r., tj. w miesiącu, gdy uzyskany został pierwszy przychód,-w czerwcu 2005r., tj od momentu rejestracji w KRS, albo -we wrześniu 2005r., tj. od momentu zgłoszenia do US;
4)czy Oddział może naliczać amortyzację od środków trwałych, które zostały nabyte przez Spółkę z Amsterdamu z przeznaczeniem dla Oddziału w Polsce;
5)czy środki pieniężne przekazywane na finansowanie działalności oddziału przez Spółkę z Amsterdamu należy traktować jako przychody do opodatkowania, czy jako ekwiwalent kapitału założycielskiego i ujmować w rozrachunkach.

Stanowisko Spółki
Ad. 1. Zdaniem Oddziału przychody ze sprzedaży osiągnięte przed rejestracją należy uznać jako przychody do opodatkowania.

Ad. 2. Oddział stoi na stanowisku, iż koszty poniesione od momentu rozpoczęcia działalności do momentu uzyskania pierwszego przychodu nie stanowią kosztu uzyskania przychodu (usługi kurierskie, czynsze, które były wystawione na firmę w Amsterdamie).Od kwietnia do maja Oddział uznał, że do kosztów uzyskania przychodów zaliczy: amortyzację, wynagrodzenie, koszty ZUS jako koszty bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodu.Od miesiąca czerwca 2005., czyli od momentu zarejestrowania w KRS ? do kosztów uzyskania przychodów Oddział uważa, że winien zaliczyć, poza wyżej wymienionymi kosztami, jeszcze zakup rolet okiennych oraz opłaty pocztowe, telefoniczne, usługi kurierskie (faktury wystawione były na Oddział w Polsce, ale nie zawierały NIP). Przed rejestracją w US Oddział poniósł jeszcze inne koszty: zakup urządzeń biurowych, wyposażenia, usług pocztowych, transportowych, kurierskich, kserograficznych (faktury jw. nie zwierały NIP).

Ad. 3. Zdaniem Oddziału pierwsze deklaracje CIT-2 powinny być sporządzane w momencie uzyskania pierwszego przychodu. Deklaracje te sporządzone zostały przez Spółkę od kwietnia 2005, gdyż wtedy uzyskano pierwszy przychód.

Ad.4. Oddział uważa, że nie musi prosić o korekty faktur dotyczących nabycia środków trwałych w zakresie zmiany nabywcy, gdyż firma jest oddziałem, a nie samodzielną jednostką i firma macierzysta może ją wyposażyć w środki trwałe nawet nabyte przez nią w Amsterdamie, które jako służące osiąganiu przychodów w Polsce będą amortyzowane w oddziale.

Ad. 5. Wg Oddziału pieniądze przekazane ze Spółki z Amsterdamu na finansowanie działalności oddziału (wydatkowane na zapłatę za faktury dotyczące nabycia środków trwałych, zapłatę czynszu i wynagrodzeń) należy ująć na kontach rozrachunkowych i nie wykazywać jako przychodów do opodatkowania.

Przepisy prawa podatkowego mające zastosowanie w sprawie:
Ad. 1. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych, zwanych ?podatnikami?. W świetle art. 3 ust. 2 cyt. ustawy podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednakże w każdym przypadku należy mieć na uwadze postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W przedmiotowej sprawie chodzi o Konwencję miedzy Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatku od dochodów, podpisaną w Warszawie dnia 13 lutego 2002r. (Dz.U. z 2003r. Nr 216, poz. 2120), zgodnie z którą, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład, to jego zyski mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi (art. 7 ust. 1). Stosownie do powyższego, jeżeli zatem spółka holenderska prowadziła w Polsce działalność gospodarczą za pośrednictwem zakładu, z którego następnie powstał oddział, dochody z tej działalności winny być opodatkowane na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. W art. 12 ust. 3 tej ustawy jest mowa o przychodach z działalności gospodarczej, przez które rozumieć należy należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Na tej podstawie przychody ze sprzedaży usług zalicza się do przychodów podlegających opodatkowaniu.
Biorąc pod uwagę wyżej przytoczone przepisy oraz opisany stan faktyczny, należy uznać, że przychody osoby zagranicznej, uzyskane za pośrednictwem zakładu powstałe do momentu dokonania rejestracji w KRS i US oddziału tej osoby winny być również uznane jako przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce.

Ad. 2. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich kosztów, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W przypadku osób zagranicznych prowadzących w Polsce działalność poprzez położony w tym kraju zakład, przy przypisywaniu kosztów zakładowi należy mieć na uwadze postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Ponieważ Konwencja zawarta z Holandią w art. 7 ust. 3 dopuszcza odliczanie nakładów ponoszonych dla zakładu włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi, poniesione w związku z funkcjonowaniem zakładu osoby zagranicznej, koszty podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Istotnym jednak jest, w którym momencie poniesione wydatki należy potrącić. Zasady te reguluje art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który stanowi, iż koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą. Z powołanego przepisu wynika, że aby było możliwe odliczenie kosztów, w pierwszej kolejności musi wystąpić przychód, dla uzyskania którego koszty te zostały poniesione. W świetle powyższego koszty, które można powiązać z konkretnymi przychodami, wykazuje się w okresie, w którym dany przychód wystąpił. Natomiast koszty o charakterze ogólnym, ponoszone w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, ze względu na brak możliwości ich przyporządkowania do konkretnych przychodów, ujmuje się w kosztach uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.
Ze względu na powyższe okoliczności, uznać należy za zasadne wykazywanie kosztów uzyskania przychodów przez osobę zagraniczną, prowadzącą działalność za pośrednictwem zakładu, od momentu wystąpienia pierwszego przychodu.Zdaniem tut. organu podatkowego większość wymienionych przez Oddział kosztów ma charakter ogólny i może być uznana za koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że podatnik posiada dowody, iż były one niezbędne do funkcjonowania i prowadzenia przez osobę zagraniczną działalności na terenie RP w formie zakładu.

Ad.3. Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy podatku dochodowego mają obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej w sposób zapewniający prawidłowe określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Na podatniku ciąży więc konieczność wypełnienia wymogów w/w ustawy i obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej w taki sposób, aby jednoznacznie z nich wynikał rachunek podatkowych przychodów i kosztów uzyskania przychodów.Zasady poboru podatku dochodowego od osób prawnych uregulowane są w art. 25 w/w ustawy, zgodnie z którym podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, 3-6a oraz art. 21 i 22, są obowiązani bez wezwania składać deklaracje, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu (straty) osiągniętego od początku roku podatkowego i wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy między podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. Jak stanowi art. 8 ust. 2 ustawy, w przypadku podjęcia po raz pierwszy działalności, pierwszy rok podatkowy trwa od dnia rozpoczęcia działalności do końca roku kalendarzowego albo do ostatniego dnia wybranego roku podatkowego, nie dłużej jednak niż dwanaście kolejnych miesięcy kalendarzowych.Z powyższego można wnioskować, że deklaracje należy składać od momentu rozpoczęcia działalności gospodarczej. Jednakże ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie precyzuje, co należy przyjąć za dzień rozpoczęcia działalności. W tej konkretnej sprawie można posłużyć się pomocniczo definicjami ?podatnika? i ?obowiązku podatkowego?, zawartymi w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Zgodnie z art. 7 § 1 tej ustawy podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu, zaś obowiązkiem podatkowym na podstawie art. 4 w/w ustawy jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Zdarzeniem takim zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest fakt osiągnięcia dochodu w Polsce przez osobę zagraniczną. Natomiast dochód ustala się zgodnie z art. 7 tej ustawy. Dochodem w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. W określonych w ustawie przypadkach dochodem bywa przychód (art. 7 ust. 1). Zatem, aby mógł wystąpić dochód, podmiot musi uzyskać przychody. Od tego też momentu powstaje obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób prawnych dla podatników, nie mających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a z tym wiąże się obowiązek składania deklaracji CIT-2.Reasumując, pierwsza deklaracja powinna być sporządzona za kwiecień 2005r., albowiem w tym miesiącu podatnik osiągnął przychód podatkowy.

Ad.4. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Kosztem uzyskania przychodów w myśl art. 15 ust. 6 w/w ustawy są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.Art. 16a ust. 1 stanowi, iż amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1)budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2)maszyny, urządzenia i środki transportu,
3)inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17 a pkt 1, zwane środkami trwałymi.Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środka trwałego ustalonej wg zasad określonych w art. 16g w sposób oraz w wysokości wskazanej w art. 16h-16l.W przypadku składników majątku, których wartość początkowa określona zgodnie z art. 16g nie przekracza 3.500 zł, stosownie do art. 16d ust. 1 cyt. ustawy podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych, lecz bezpośrednio odnieść w koszty uzyskania przychodów. Natomiast składniki, których wartość przekracza 3.500 zł, należy w świetle art. 16d ust. 2 ustawy wprowadzić do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy. Z kolei art. 9 ust. 1 stanowi, iż podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m. Tymi odrębnymi przepisami jest ustawa z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz.U. z 2002r. Nr 76, poz. 694 ze zm), która w art. 2 ust. 1 pkt 6 określa, iż przepisy tej ustawy stosuje się do zagranicznych osób prawnych, zagranicznych jednostek nieposiadających osobowości prawnej oraz zagranicznych osób fizycznych, prowadzących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność osobiście, przez osobę upoważnioną, przy pomocy pracowników - w odniesieniu do działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na wielkość przychodów. W świetle powyższego nabyte dla Oddziałów środki trwałe należy ująć w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, spełniającej wymogi art. 9 ust. 1 i art. 16a-16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naliczone zaś od tych środków odpisy amortyzacyjne zgodnie z zasadami określonymi w w/w art. 16- 16m będą mogły być zaliczone przez Oddział do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. Bez znaczenia przy tym jest fakt, iż faktury zakupu tych środków wystawione zostały na firmę macierzystą w Amsterdamie. Z punktu widzenia prawa podatkowego mamy bowiem do czynienia z tym samym podatnikiem, tj. osobą zagraniczną działającą w Polsce najpierw za pośrednictwem zakładu, a następnie oddziału.

Ad.5. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Jednakże nie zawsze środki pieniężne stanowią przychód w rozumieniu ustawy, np. gdy wynikają z obrotów wewnętrznych. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, albowiem przekazanie środków finansowych następuje w obrębie jednego podmiotu (oddział jest wyodrębnioną jednostką osoby zagranicznej). Biorąc powyższe pod uwagę, przekazanie przez Spółkę z Amsterdamu środków pieniężnych na finansowanie Oddziału nie powoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak na wstępie.Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz obowiązującego w tym stanie faktycznym stanu prawnego.

POUCZENIE:
Niniejsza interpretacja nie jest wiążąca dla Strony i jest wiążąca dla organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej właściwych dla Strony #8722; do czasu jej zmiany lub uchylenia (art. 14b § 1 i 2 ustawy-Ordynacja podatkowa). Na niniejsze postanowienie służy Stronie zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowejw Warszawie, za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu Skarbowego (art. 14a § 4 ustawy-Ordynacja podatkowa).