Pytanie:

Czy przedmiotem transakcji nie jest sprzedaż przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych

Zdaniem Spółki, zgodnie z art. 4a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przedmiotem transakcji jest sprzedaż budynku wraz z środkami trwałymi, połączona z przeniesieniem prawa i obowiązków wynikających z umów najmu, nie zaś nabycie przedsiębiorstwa/zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 3 i 4 w/w ustawy.

W ocenie Naczelnika tut. Urzędu Skarbowego przedstawiona przez Stronę argumentacja jest prawidłowa.

Zgodnie z art. 4a pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) składnikami majątkowymi są aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości, pomniejszone o przejęte długi funkcjonalnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy, o ile długi te nie zostały uwzględnione w cenie nabycia, o której mowa w art. 16g ust. 3 ustawy. Jako aktywa, art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (tj. Dz.U. z 2002r. Nr 76, poz. 694 ze zm.), rozumie kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych.

Definicja przedsiębiorstwa zawarta została w art. 4a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który stanowi, że pojecie to oznacza przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego.Zgodnie z art. 55 (1) ustawy z dnia 23.04.1964r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa),własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości,wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne,koncesje, licencje i zezwolenia,patenty i inne prawa własności przemysłowej,majątkowe prawa autorskie i inne majątkowe prawa pokrewne,tajemnice przedsiębiorstwa,księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 4a pkt 4 w/w ustawy, jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo, samodzielnie realizujące zadania.

Aby zatem w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością organizacyjną i finansową, z możliwością samodzielnego funkcjonowania w razie zaistnienia takiej potrzeby w obrocie gospodarczym.

Jak z powyższego wynika, zorganizowana część przedsiębiorstwa to taki zespół składników materialnych i niematerialnych, który może stanowić odrębnie zakład mogący realizować zadania gospodarcze. Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych składników, przy pomocy których w przyszłości będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu dotychczasowego przedsiębiorstwa (na ile stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż przedmiotem transakcji nie jest zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa, ponieważ transakcja ta nie obejmuje wszystkich elementów, które są nieodłączną częścią przedsiębiorstwa.
Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak na wstępie.
Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz obowiązującego w tym stanie faktycznym stanu prawnego.